คำสารภาพของความรู้สึก

"พริ้ม... บอกผมมาตามตรง ว่านี่คือสิ่งที่หนูต้องการจริงๆ ใช่ไหม" เสียงทุ้มต่ำของธรรศพร่าสั่นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวที่มักจะเยือกเย็นเสมอ บัดนี้กลับไหวระริกเหมือนทะเลที่ถูกพายุซัดกระหน่ำ เขาไม่ได้มองหน้าเธอ แต่จ้องเขม็งไปยังเอกสารหย่าร้างที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวใหญ่ เอกสารที่เธอเป็นคนยื่นให้เขาเมื่อห้านาทีก่อน พริ้มเพราเม้มปากแน่น ความเงียบภายในห้องทำงานกว้างขวางกดทับจนอึดอัด เธอเห็นเส้นเลือดที่ขมับของชายหนุ่มปูดขึ้นเล็กน้อยจากการพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ มือหนาที่เขามักจะใช้ลูบไล้แก้มเธออย่างอ่อนโยน บัดนี้กำแน่นจนสั่นเทาอยู่ข้างตัว "ถ้าหนูต้องการอิสรภาพ... ผมก็พร้อมจะเซ็นให้" เขาเอ่ยต่อ เสียงนั้นแหบพร่าและตัดพ้ออย่างปิดไม่มิด "แต่บอกผมหน่อยเถอะ ว่าไอ้เศษกระดาษพวกนี้ มันมีความหมายกับหัวใจหนูมากกว่าอ้อมกอดของผมจริงๆ หรือเปล่า" พริ้มเพราก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่ปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของธรรศทำให้เธอน้ำตาคลอ เขาเป็นแด๊ดดี้ที่ดุดันแต่ก็เป็นคนเดียวที่คอยปกป้องเธอจากโลกที่โหดร้าย แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ขังเธอไว้ในกรงทองที่เต็มไปด้วยพันธะทางใจที่หนักอึ้งเกินกว่าเด็กวัยยี่สิบสองจะแบกรับไหว "ธรรศคะ... ไม่ใช่แบบนั้น" เธอเสียงสั่น "หนูแค่อึดอัด... หนูรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่ตุ๊กตาที่ถูกขังไว้ในกล่องหรูหรา หนูอยากเห็นโลก อยากเรียนรู้ที่จะอยู่ด้วยตัวเองบ้าง ไม่ใช่ทำทุกอย่างตามที่แด๊ดดี้สั่ง" ธรรศหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธออย่างกะทันหัน แรงดึงมหาศาลจากวงแขนแกร่งกระชากพริ้มเพราเข้าไปนั่งบนตักของเขาในพริบตา กลิ่นอายความอันตรายพุ่งพล่านออกมาจากร่างหนา ใบหน้าคมสันโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "อิสรภาพงั้นหรือ?" เขาแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นความหิวกระหายที่น่าขนลุก "พริ้มเพรา... หนูคิดว่าโลกข้างนอกมันสวยงามอย่างที่หนูฝันไว้เหรอ? ผู้ชายอย่างคณินมันไม่ได้ต้องการให้หนูมีอิสรภาพหรอก มันต้องการเพียงแค่จะกระชากหนูไปจากผม เพื่อที่มันจะได้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของผมผ่านร่างกายนุ่มนิ่มของหนูนี่แหละ" "ธรรศ! คุณคณินไม่เกี่ยว..." "เกี่ยวสิ!" เขาตะคอกเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงทุ้มพร่าที่แฝงความเว้าวอน "ทุกอย่างมันเกี่ยว เพราะผมหวง... หวงจนแทบบ้า" ธรรศชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะซบใบหน้าลงกับซอกคอขาวระหง ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาทำให้พริ้มเพราขนลุกซู่ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นมุมที่เปราะบางที่สุดของผู้ชายที่ชื่อธรรศ ธนากุล เขาไม่ได้ดุดันด้วยอำนาจ แต่เขากำลังสั่นไหวด้วยความรักที่กัดกินเขาเอง "หนูรู้ไหม... ตั้งแต่วันที่ผมรับหนูมาดูแล วันที่หนูยังเป็นเด็กสาวที่ไร้ที่พึ่ง ผมเฝ้ามองหนูเติบโต ผมสร้างกำแพงล้อมรอบหนู ไม่ใช่เพื่อขัง... แต่เพื่อปกป้องไม่ให้หัวใจตัวเองแตกสลายไปหากหนูต้องจากไป" เขากระซิบชิดผิวเนียน น้ำเสียงของเขามีร่องรอยของการยอมจำนน "ผมเปิดใจให้ใครไม่ได้อีกแล้ว นอกจากหนูคนเดียว พริ้ม... อย่าทิ้งผมไปหาไอ้สารเลวนั่นเลยนะ ผมขอร้อง" สัมผัสจูบแผ่วเบาที่ซอกคอไต่ระดับขึ้นมายังใบหู ทำให้พริ้มเพราตัวอ่อนระทวย มือเล็กที่เคยตั้งใจจะผลักไสกลับขยำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น ความรู้สึกที่ตีรวนในอกมีทั้งความโกรธ ความสงสาร และความปรารถนาที่เขามอบให้มาโดยตลอด "ถ้าแด๊ดดี้รักหนูขนาดนั้น... ทำไมถึงไม่เคยปล่อยให้หนูได้ตัดสินใจอะไรเองบ้างล่ะคะ?" เธอถามเสียงแผ่ว ธรรศเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมวาววับด้วยความต้องการที่ซ่อนไม่มิด เขาเชยคางเธอขึ้นมาแล้วมอบจูบที่ดูดดื่มและเร่าร้อนราวกับจะกลืนกินลมหายใจของเธอให้หายไปในคราวเดียว ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานจากโพรงปากเล็กอย่างตะกละตะกลาม มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบาง ลากไล้ผ่านส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสผ้าไหมราคาแพงอย่างชำนาญ "ผมจะให้หนูตัดสินใจ..." เขาผละจูบออกเพียงนิดเพื่อเอ่ยคำพูดที่ทำให้เธอต้องชะงัก "เลือกเอา... ว่าจะอยู่ที่นี่ในฐานะผู้หญิงของผมที่ผมจะตามใจทุกอย่าง หรือจะเดินออกไปเผชิญหน้ากับความโสมมของโลกภายนอกที่คณินมันเตรียมไว้ต้อนรับหนู แต่บอกไว้ก่อนนะพริ้ม... ถ้าหนูเลือกทางที่สอง ผมจะไม่ยอมปล่อยให้หนูไปดีๆ อย่างแน่นอน" พริ้มเพราเบิกตากว้างเมื่อเห็นประกายความมืดดำในดวงตาของเขา เขาไม่ได้พูดเล่น... หากเธอคิดจะไปจากเขาจริงๆ เขาอาจจะใช้ทุกวิถีทางเพื่อรั้งเธอไว้ แม้กระทั่งการทำลายทุกอย่างที่เธอรัก ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นสองครั้ง ก่อนจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างสูงโปร่งของคณินก้าวเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่ฉาบด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ในมือของเขามีแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลอีกชุดหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นชนวนระเบิดครั้งใหม่ "ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะช่วงเวลาซึ้งๆ ของแด๊ดดี้กับเด็กในปกครองเข้าสินะครับ" คณินหัวเราะร่า ก่อนจะวางเอกสารลงบนโต๊ะข้างๆ แฟ้มหย่าของธรรศ "ธรรศ... นายคงยังไม่รู้สินะว่าพริ้มเพราไม่ได้มีแค่เรื่องหย่าที่ปิดบังนายอยู่ แต่ยังมี 'ความลับ' อีกเรื่องที่นายคาดไม่ถึงเลยล่ะ" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันตา ธรรศกระชับอ้อมกอดพริ้มเพราแน่นขึ้นจนเธอเจ็บ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความรักเป็นความดุดันราวกับราชสีห์ที่พร้อมจะขย้ำศัตรูให้จมเขี้ยว ขณะที่พริ้มเพราหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นเอกสารในมือของคณิน ความลับที่เธอพยายามซ่อนมาตลอดกำลังจะถูกกระชากออกมาต่อหน้าผู้ชายที่รักเธอที่สุดและน่ากลัวที่สุดในเวลาเดียวกัน -------------------------------------------------- ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวในครั้งนี้นะครับ วริศร์วิสกี้สัญญาว่าจะมอบความเข้มข้นให้ในทุกตอนครับ