แด๊ดดี้ง้อด้วยเงิน

"ถ้าการที่ผมพยายามมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้คุณ มันกลายเป็นกรงขังในสายตาคุณ... งั้นผมคงต้องยอมรับว่าวิธีที่ผมใช้มันผิดพลาดอย่างมหันต์" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของธรรศดังก้องไปทั่วห้องทำงานส่วนตัวบรรยากาศภายในห้องคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของซิกการ์ราคาแพงผสมกับความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศ ธรรศยืนพิงขอบโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวร่างบางที่ยืนกอดอกแน่นอยู่ฝั่งตรงข้าม พริ้มเพราเม้มปากจนเป็นเส้นตรง ดวงตากลมโตสั่นไหวด้วยความขัดแย้ง เธอกำลังพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่คล้อยตามแววตาที่เต็มไปด้วยความเสน่หาแฝงความดุดันของชายวัย 42 ปีเบื้องหน้า "พริ้มไม่ได้บอกว่ามันคือกรงขังค่ะ... แต่สิ่งที่แด๊ดดี้ทำ มันทำให้พริ้มรู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่ของสะสมราคาแพง ที่เอาไว้ตั้งโชว์ให้ใครต่อใครมองว่าคุณดูแลดีแค่ไหน" พริ้มเพราเน้นคำว่า 'แด๊ดดี้' ด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ธรรศแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาหาช้าๆ ท่วงท่าของเขาดุดันและทรงอำนาจจนพริ้มเพราต้องถอยกรูดไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลัง มือหนาเอื้อมมาค้ำยันชั้นหนังสือไว้ข้างศีรษะของเธอ ปิดกั้นทางหนีทุกทิศทาง "ของสะสมงั้นหรือ?" เขาโน้มใบหน้าลงมาจนชิดปลายจมูก สัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินใบหน้า "ถ้าคุณเป็นแค่ของสะสม ผมคงไม่เสียเวลาวางแผนกำจัดพวกเหลือบไรที่พยายามจะเข้ามาป้วนเปี้ยนใกล้ตัวคุณหรอก พริ้มเพรา... หันไปมองที่โต๊ะนั่นสิ" พริ้มเพราเหลือบมองไปยังโต๊ะทำงานของเขา บนนั้นมีกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มวางเด่นอยู่ มันคือสร้อยคอเพชรน้ำงามที่เธอเคยพูดลอยๆ ในร้านอาหารเมื่อสัปดาห์ก่อนว่าสวยดี แต่ชายตรงหน้ากลับจำมันได้แม่นยำยิ่งกว่าสิ่งใด "ผมไม่ได้ง้อคุณด้วยเงินเพียงอย่างเดียว แต่ผมง้อคุณด้วยความใส่ใจที่คุณมักจะมองข้ามไปเสมอ" ธรรศขยับเข้าไปกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงของเขาทุ้มพร่าและเซ็กซี่จนน่าขนลุก "ใส่สิครับ... ให้ผมเห็นว่าสมบัติล้ำค่าของผมสวมใส่มัน แล้วค่ำคืนนี้ผมจะพิสูจน์ให้เห็นว่าเงินที่ผมจ่ายไป มันคุ้มค่ากับความสุขที่ผมจะมอบให้คุณมากแค่ไหน" พริ้มเพราสั่นสะท้านกับสัมผัสรุกเร้าของเขา มือหนาของธรรศเริ่มซุกซนไล้ไปตามลำคอระหง ความโกรธเคืองเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวที่ยากจะต้านทาน เธอรู้ดีว่าชายคนนี้มีวิธีจัดการกับความดื้อรั้นของเธอด้วย 'อาวุธ' ที่ไม่มีใครปฏิเสธได้ "แด๊ดดี้... อย่าใช้เงินแก้ปัญหาแบบนี้สิคะ" เธอกระซิบเสียงแผ่ว "ผมไม่ได้แก้ปัญหาด้วยเงิน พริ้มเพรา... ผมใช้เงินเพื่อยืนยันว่า ต่อให้โลกทั้งใบหันหลังให้คุณ แต่ผมจะไม่มีวันปล่อยให้คุณขาดแคลนอะไรเลย แม้แต่ความรัก" ธรรศหยิบสร้อยเส้นนั้นขึ้นมาอย่างบรรจง นิ้วเรียวยาวเกี่ยวสร้อยเข้ากับลำคอของเธออย่างเชี่ยวชาญ สัมผัสเย็นเยียบของเพชรตัดกับความร้อนรุ่มของร่างกายเขาที่ขยับเข้ามาเบียดชิดจนไม่มีช่องว่าง เธอรับรู้ได้ถึงหัวใจของเขาที่เต้นรัวไม่แพ้กัน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะล่วงเลยเข้าสู่ความวาบหวาม ประตูกระจกห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่ได้เคาะ "หวังว่าผมคงไม่ได้เข้ามาขัดจังหวะการ 'เปย์' ของคุณอยู่ใช่ไหม ธรรศ" น้ำเสียงกวนประสาทของคณินดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูไม่น่าไว้ใจ ธรรศผละออกจากพริ้มเพราทันที สายตาของเขาเปลี่ยนจากความคลั่งรักเป็นความอำมหิตดุจนักล่าที่เจอผู้บุกรุก "ออกไปซะ ก่อนที่ผมจะลืมมารยาทของผู้ดีแล้วส่งคุณออกไปแบบที่ไม่มีชิ้นดี" ธรรศเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงด้วยอันตราย คณินไม่สะทกสะท้าน แต่กลับโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะทำงานของธรรศ "ก่อนจะไล่ผม ลองเปิดอ่านสิ่งที่อยู่ข้างในนี่ก่อนดีกว่า... เพราะนอกจากของขวัญแพงๆ แล้ว ผมเกรงว่าคนรักของคุณอาจจะอยากรู้เรื่องราว 'อีกด้าน' ของแด๊ดดี้ที่แสนดีคนนี้ด้วยเหมือนกัน" พริ้มเพราเบิกตากว้างเมื่อเห็นธรรศชะงักไปชั่วขณะ มือหนาของเขาที่กำแน่นอยู่ข้างตัวบ่งบอกถึงอารมณ์ที่กำลังพุ่งสูงขึ้น ธรรศหันมามองพริ้มเพราแวบหนึ่ง ก่อนจะหยิบเอกสารนั้นขึ้นมา และทันทีที่เขาเปิดอ่าน ใบหน้าคมสันก็ถอดสีลงอย่างเห็นได้ชัด วริศร์วิสกี้ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามบทนี้ไปพร้อมกันนะครับ