ความเจ็บปวดจากการถูกเมิน

"ผมว่าเราควรให้เกียรติแขกของผมบ้าง พริ้ม" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของธรรศไม่ได้ตะคอก แต่มันกลับบาดลึกลงไปในใจของพริ้มเพรายิ่งกว่าคมมีด แววตาของเขาที่เคยมองเธอด้วยความเสน่หา บัดนี้กลับราบเรียบดุจผืนน้ำที่ไร้คลื่นลม ทั้งที่ในห้องรับรองของเพนต์เฮาส์หรูหราแห่งนี้ อดีตคู่หมั้นสาวสวยจัดจ้านอย่าง 'รินรดา' กำลังนั่งไขว่ห้างส่งยิ้มหวานหยดมาให้เธออย่างเหนือกว่า พริ้มเพรายืนนิ่งอยู่ข้างเปียโนหลังใหญ่ มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะกำชายกระโปรงผ้าไหมที่ธรรศเป็นคนเลือกให้ด้วยตัวเองเมื่อสัปดาห์ก่อน เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในห้องนี้—ชิ้นที่ดูแปลกแยกและขัดตากับบรรยากาศหรูหราที่รินรดาสร้างขึ้น "พริ้มแค่จะมาถามว่า... คุณธรรศรับชาเพิ่มไหมคะ" เธอถามเสียงแผ่ว สรรพนามที่เคยใช้เรียกกันสองคนถูกทิ้งไว้ข้างหลังเมื่อรินรดาปรายตามองด้วยความสมเพช "ไม่ต้องหรอก คุณธรรศเขาดื่ม 'ไวน์ตัวพิเศษ' ที่ฉันเตรียมมาให้ดีกว่าค่ะ" รินรดาแทรกขึ้น เสียงหัวเราะแหลมเล็กบาดหูนั้นทำให้พริ้มเพราเม้มปากแน่น ความน้อยเนื้อต่ำใจตีตื้นขึ้นมาจนจุกอยู่ที่ลำคอ เมื่อธรรศไม่ได้ทักท้วงคำพูดของแขกสาว กลับกันเขายังขยับตัวเอียงกายไปฟังเรื่องราวธุรกิจที่เธอหยิบยกขึ้นมาคุยด้วยสีหน้าตั้งใจ ความเงียบที่เข้าปกคลุมตัวเธอเปรียบเสมือนกำแพงน้ำแข็ง พริ้มเพราคือเด็กในปกครอง คือของเล่นที่มีชีวิต คือความปรารถนาที่ธรรศเคยพร่ำบอกว่าหวงแหนนักหนา แต่ในวินาทีที่ 'โลกที่เท่าเทียมกัน' ของเขาโคจรกลับมาบรรจบ ธรรศก็ทำราวกับว่าเธอเป็นเพียงเศษเสี้ยวของอดีตที่เขาสามารถวางทิ้งไว้ตรงมุมห้องเมื่อไหร่ก็ได้ "คุณดูเหนื่อยนะพริ้ม" ธรรศเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง "ไปพักผ่อนเถอะ ผมมีเรื่องต้องคุยกับรินรดาอีกยาว" คำไล่ที่แสนสุภาพนั้นช่างเจ็บปวดมากกว่าการตบหน้าเสียอีก พริ้มเพรานิ่งไปครู่หนึ่ง จ้องมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เธอเผลอมอบทั้งหัวใจให้ เขาช่างดูสง่างามและห่างไกล... ห่างไกลเกินกว่าที่เด็กสาวไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างเธอจะเอื้อมถึง เธอหันหลังเดินกลับเข้าห้องนอนที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมผู้ชายของเขา แต่คืนนี้มันกลับเย็นเยียบ พริ้มเพราทรุดตัวลงนั่งบนปลายเตียง น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลอาบแก้ม เธอไม่ได้เสียใจที่เขาให้ความสำคัญกับงาน แต่เธอเสียใจที่ในสายตาของเขา เธอไม่มีค่าพอที่จะแม้แต่จะถูกแนะนำให้คนอื่นรู้จักในฐานะ 'คนสำคัญ' ผ่านไปเกือบชั่วโมง เสียงฝีเท้าหนักแน่นเดินเข้ามาใกล้ห้องนอน พริ้มเพราแสร้งหลับตานิ่งอยู่บนเตียง รับรู้ถึงแรงยวบที่ข้างกายและกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากตัวธรรศที่เอนกายลงมา "อย่าแกล้งหลับไปหน่อยเลย ผมรู้ว่าคุณยังตื่นอยู่" ธรรศกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนไป มันแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกระหายที่พริ้มเพราคุ้นเคยเป็นอย่างดี มือหนาเลื่อนผ่านเอวคอดก่อนจะดึงร่างเธอให้หันไปเผชิญหน้า "คุณมีแขก... ทำไมไม่ไปคุยกับเขาให้เสร็จล่ะคะ" พริ้มเพราเบี่ยงหน้าหนี พยายามขืนตัวออกจากอ้อมกอดที่ดูเหมือนจะเป็นการแสดงความเป็นเจ้าของที่น่าสมเพช ธรรศคำรามเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะกดจูบหนักๆ ลงที่ต้นคอระหงของเธอจนเกิดรอยแดง "ผมบอกให้คุณไปพัก ไม่ได้บอกให้คุณมาเย็นชาใส่ผม พริ้ม" "พริ้มเป็นอะไรสำหรับคุณกันแน่คะ? แค่คนแก้เหงาในวันที่แขกของคุณไม่อยู่ หรือแค่ตุ๊กตาที่คุณจะหยิบมาเล่นเมื่อไหร่ก็ได้" ธรรศชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาดุดันจ้องลึกเข้ามาในดวงตาที่แดงก่ำของเธอ เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที หากแต่ก้มลงขบเม้มริมฝีปากเธออย่างแรงจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ เป็นการลงโทษที่เธอกล้าตั้งคำถาม "อย่าถามในสิ่งที่คำตอบมันทำร้ายตัวเองเลยเด็กน้อย" เขาพูดเสียงกระซิบพลางปลดกระดุมชุดนอนของเธอออกอย่างชำนาญ "คืนนี้ผมจะแสดงให้เห็นว่าที่ตรงไหนที่คุณควรอยู่... และรินรดาก็ไม่มีวันได้มายืนในจุดนี้" พริ้มเพราสั่นสะท้านไปทั้งตัวเมื่อสัมผัสร้อนผ่าวจากฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วร่างกาย แม้หัวใจจะเจ็บปวดจากการถูกเมิน แต่ร่างกายกลับทรยศต่อความรู้สึกด้วยการตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างไม่อาจห้ามได้ ธรรศกดร่างเธอลงกับเตียงนุ่ม มือข้างหนึ่งยึดข้อมือเธอไว้เหนือหัวแน่นหนาเหมือนพันธนาการที่ไม่มีวันแก้ออก ทว่าในจังหวะที่ไฟปรารถนาของธรรศกำลังลุกโชนจนควบคุมไม่ได้ เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็แผดเสียงดังขึ้นสลับกับข้อความที่เด้งรัวจนหน้าจอสว่างจ้า ธรรศสบถอย่างหัวเสียก่อนจะหยิบขึ้นมาดู ทันทีที่อ่านข้อความนั้น แววตาที่เคยฉายแววคลั่งรักกลับเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบจนน่าขนลุก เขาขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงทันทีโดยไม่เหลือบแลร่างเปลือยเปล่าของพริ้มเพราที่นอนหอบหายใจอยู่แม้แต่น้อย "คุณธรรศ... จะไปไหนคะ?" พริ้มเพราถามเสียงหลง ธรรศหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่เธออ่านไม่ออก ก่อนจะหยิบสูทตัวนอกขึ้นมาสวมอย่างเร่งรีบ "คณินส่งรูปบางอย่างมาให้ผมดู... รูปที่มันถ่ายคุณตอนที่คุณแอบไปหาเพื่อนที่คาเฟ่เมื่อตอนกลางวัน" เขาเว้นจังหวะไปชั่วอึดใจ ก่อนจะเดินเข้ามาประชิดเตียงแล้วก้มลงพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังใจหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม "ดูเหมือนว่า 'ของเล่น' ของผม จะเริ่มมีคนอื่นอยากเข้ามาแย่งไปเสียแล้ว... คืนนี้คงต้องมีการจัดระเบียบครั้งใหญ่ พริ้มเพรา" สิ้นคำพูดนั้น เขาก็เดินออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้พริ้มเพรานั่งตัวเย็นเฉียบอยู่ท่ามกลางความมืดมิดเพียงลำพัง โดยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่คณินส่งมานั้น เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะที่กำลังจะพรากทุกอย่างไปจากเธอ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความสัมพันธ์อันร้อนแรงนี้ด้วยกันนะครับ วริศร์วิสกี้ครับ