อดีตที่หวนคืน

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้มือถือเครื่องนี้กลายเป็นเศษเหล็กอยู่ในถังขยะ ก็กรุณาเก็บมันไป แล้วไสหัวออกไปจากห้องทำงานของผมเสียที” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของธรรศ ธนากุล ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาแม้แต่น้อย มือหนาที่สวมนาฬิกาเรือนหรูยังคงจรดปากกาเซ็นเอกสารสำคัญด้วยท่าทีเยือกเย็นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “คุณเปลี่ยนไปเยอะเลยนะธรรศ... จากที่เคยเป็นคนมีเหตุผล กลายเป็นผู้ชายที่เอาแต่ใช้อารมณ์ตัดสินทุกอย่างเพียงเพราะผู้หญิงที่ไม่มีอะไรคู่ควรกับคุณเลยสักนิด” หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ตัดกับผิวขาวจัดจนดูโดดเด่นสะดุดตาขยับยิ้มมุมปาก เธอคือ ‘รินรดา’ อดีตคนรักที่ธรรศเคยคิดว่าเธอคือโลกทั้งใบของเขาเมื่อสิบปีก่อน กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อเดียวกับที่เขาเคยหลงใหลในอดีตเริ่มฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง ทำเอาธรรศถึงกับหยุดปลายปากกาลงทันที เขาเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความนิ่งเฉยที่น่ากลัวกว่าการตะคอก “พริ้มเพราไม่ใช่คนที่คุณจะเอามาเปรียบเทียบด้วยได้ และที่สำคัญ... คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องชีวิตส่วนตัวของผมในตอนนี้” “เราไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่ปี คุณถึงกับลืมไปแล้วเหรอคะว่าอะไรที่เคยเป็นของคุณ มันก็ยังเป็นของคุณวันยันค่ำ” รินรดาก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ เธอวางฝ่ามือเรียวสวยลงบนเอกสารอย่างจงใจท้าทาย ธรรศแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไม่ได้แฝงไปด้วยความขบขัน แต่เต็มไปด้วยความสมเพช “คุณเข้าใจผิดแล้วริน... สิ่งที่เคยถูกทิ้งลงถังขยะไปแล้ว มันไม่มีค่าพอที่จะให้ผมหยิบกลับมาเช็ดให้สะอาดอีกรอบหรอกนะ” บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นสมรภูมิเงียบ ธรรศยังคงรักษาท่าทีสุภาพบุรุษไว้ได้ แต่นัยน์ตาคู่คมกลับแฝงไปด้วยเปลวเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า เขาไม่ชอบใจนักที่รินรดาใช้เล่ห์เหลี่ยมเข้าถึงตัวเขาได้ง่ายขนาดนี้ หากไม่ใช่เพราะเลขาฯ ที่ปล่อยให้เธอผ่านเข้ามาได้โดยไม่นัดหมายล่วงหน้า ในขณะเดียวกัน ที่หน้าประตูห้องทำงาน พริ้มเพราซึ่งตั้งใจจะนำกาแฟมาให้ธรรศกลับต้องชะงักฝีเท้าลง หัวใจดวงน้อยเต้นรัวด้วยความสับสนเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า หญิงสาวสวยสง่าคนนั้นกำลังโน้มตัวลงมาใกล้ธรรศในท่าทีที่สนิทสนมเกินกว่าจะเป็นเพียงคู่ค้าทางธุรกิจ เธอไม่ได้ยินบทสนทนาทั้งหมด แต่ท่าทางของธรรศที่ดูเคร่งขรึมและรินรดาที่ดูจงใจยั่วยวนนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก พริ้มเพรากำถาดรองกาแฟในมือแน่น เธอไม่ได้ต้องการจะงี่เง่าหรือขี้หึง แต่ความไม่มั่นใจในสถานะ ‘เด็กในปกครอง’ ที่ธรรศขีดเส้นไว้ให้ มันกลับทำร้ายเธอในยามนี้อย่างรุนแรง *เขาเคยรักผู้หญิงคนนี้มาก่อนใช่ไหม?* คำถามนี้ผุดขึ้นมาในหัวพร้อมกับความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ “ธรรศคะ... รินรู้ว่าธรรศยังโกรธ แต่ที่ผ่านมา รินแค่ไปตามทางที่ครอบครัวกำหนด วันนี้รินกลับมาแล้ว และรินก็พร้อมจะจัดการทุกอย่างให้ถูกต้อง” รินรดาเอื้อมมือหมายจะสัมผัสใบหน้าของชายหนุ่ม แต่ธรรศกลับเบี่ยงหลบอย่างรวดเร็วราวกับถูกของร้อน “เรื่องของผมกับคุณมันจบไปนานแล้ว รินดา” ธรรศลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำในชุดสูทสั่งตัดดูน่าเกรงขามกว่าปกติ “และถ้าคุณยังไม่หยุดทำตัวไร้มารยาทแบบนี้ ผมคงต้องเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยมาเชิญคุณออกไปจริงๆ” “คุณจะทำแบบนั้นกับคนรักเก่าจริงๆ เหรอคะ?” รินรดาแสร้งทำน้ำตาคลอเบ้า แต่ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวร่างเล็กที่ยืนแข็งทื่ออยู่หน้าประตู รินรดาเผยยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก เธอตัดสินใจขยับเข้าไปชิดธรรศอีกครั้งแล้วคว้าคอเสื้อสูทของเขาดึงเข้ามาใกล้จนหน้าผากเกือบชิดกัน “งั้นถ้าเป็นแบบนี้ล่ะ... คุณจะยังกล้าไล่ฉันอยู่อีกไหม?” ธรรศที่กำลังจะผลักเธอออกกลับหยุดชะงักเมื่อเห็นเงาสะท้อนจากกระจกด้านหลังรินรดา เขาเห็นพริ้มเพรา... เห็นแววตาที่สั่นไหวและหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ “พริ้ม...?” ธรรศเรียกชื่อหญิงสาวเสียงหลง เขารีบสะบัดตัวออกจากรินรดาจนหญิงสาวเซถอยหลังไปหลายก้าว พริ้มเพราไม่ได้รอฟังคำอธิบาย เธอวางถาดกาแฟลงบนโต๊ะข้างประตูอย่างแรงจนกาแฟหกกระจาย ก่อนจะหมุนตัววิ่งหนีออกไปจากห้องทำงานนั้นทันที “พริ้ม! กลับมานี่เดี๋ยวนี้!” ธรรศตะโกนเรียกเสียงดังลั่น เขาไม่สนใจรินรดาอีกต่อไป รีบก้าวขายาวๆ ออกไปจากห้องทันทีโดยไม่หันกลับไปมอง รินรดายืนมองตามหลังชายหนุ่มไปพร้อมกับรอยยิ้มสมน้ำหน้า แต่ในวินาทีที่เธอกำลังจะหยิบกระเป๋าขึ้นมา จู่ๆ เสียงประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอีกครั้งโดยชายผู้หนึ่งที่รินรดาคาดไม่ถึง คณินก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาของเขาดูเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยความแค้น เขาเดินตรงมาหารินรดาที่หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ รินรดา... แผนการของคุณวันนี้ถือว่าใช้ได้ แต่ดูเหมือนคุณจะลืมไปว่าหมากตัวนี้ไม่ได้มีแค่คุณคนเดียวที่เล่นอยู่” คณินกล่าวพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องทำงานของธรรศด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “เพราะตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป เกมนี้... ผมจะเป็นคนคุมเองทั้งหมด” รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นคณินถือซองเอกสารบางอย่างในมือ ซึ่งเขาเปิดมันออกเพียงเล็กน้อยให้เธอเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน... มันคือภาพถ่ายชุดหนึ่งที่สามารถทำลายชื่อเสียงของธรรศได้ในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความสัมพันธ์อันร้อนแรงนี้ด้วยกันนะครับ วริศร์วิสกี้