การปะทะฝีปาก

"ถ้าจะใช้ปากให้เป็นประโยชน์มากกว่าการเห่าหอนใส่คนอื่น ผมแนะนำให้คุณลองหาความรู้ใส่สมองบ้างนะครับ คุณหญิงรัดเกล้า" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของธรรศ ธนากุล ดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวในคลับหรู บรรยากาศรอบข้างที่เคยอบอวลไปด้วยเสียงดนตรีคลาสสิกดูจะมืดสนิทลงในวินาทีที่เขาก้าวมายืนเคียงข้างพริ้มเพรา มือหนาของเขาโอบรอบเอวบางของหญิงสาวไว้แน่น เป็นการประกาศอาณาเขตที่ชัดเจนจนเหล่าเซเลบริตี้ที่มุงดูอยู่รอบข้างถึงกับถอยกรูด พริ้มเพรายืนตัวตรง สายตาของเธอแม้จะสั่นไหวเล็กน้อยจากการถูกรุมล้อมด้วยคำถากถางเมื่อครู่ แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นและแรงบีบที่มั่นคงจากมือของธรรศ ความอ่อนหวานที่เคยมีก็แปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสงบที่ยากจะคาดเดา "คุณธรรศ... แหม ดิฉันก็นึกว่าคุณจะปล่อยให้เด็กคนนี้ยืนแก้ต่างให้ตัวเองด้วยความซื่อบื้อไปเสียอีก" หญิงวัยกลางคนในชุดเดรสราตรีสีแดงสดเอ่ยพลางจิบไวน์ในมือด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง ดวงตาของนางกวาดมองพริ้มเพราตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความดูแคลน พริ้มเพราขยับยิ้มบางๆ เป็นยิ้มที่มุมปากที่เธอเรียนรู้มาจากคนข้างกาย ความอ่อนน้อมที่เคยเป็นเกราะป้องกันตัวถูกเปลี่ยนเป็นการปะทะอย่างมีชั้นเชิง "ที่ดิฉันนิ่งไม่ใช่เพราะซื่อบื้อหรอกค่ะคุณหญิง แต่เพราะดิฉันกำลังพิจารณาอยู่ว่า เครื่องเพชรชุดที่คุณหญิงใส่อยู่น่ะ เป็นของจริงหรือของที่ได้มาจากการ 'พยายาม' สร้างภาพในงานการกุศลคราวก่อนกันแน่" เสียงฮือฮาดังขึ้นเบาๆ รอบวงล้อม ธรรศเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างพอใจ เขากระชับเอวเธอแน่นขึ้นพลางกดจูบลงบนขมับบางของพริ้มเพราอย่างไม่อายสายตาใคร "ปากคอเราะร้ายขึ้นนะพริ้ม" ธรรศกระซิบเสียงต่ำที่ฟังดูเป็นคำชมมากกว่าการตำหนิ "เรียนรู้มาจากคนใกล้ตัวน่ะค่ะ" เธอตอบพลางส่งสายตาท้าทายไปยังกลุ่มคนตรงหน้า คณินที่ยืนพิงเสาอยู่มุมห้องมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความโกรธเกรี้ยวแล่นพล่านในอกเมื่อเห็นพริ้มเพรามีท่าทีที่มั่นใจขึ้นภายใต้การสนับสนุนของธรรศ เขาขยับตัวก้าวเข้ามาในวงสนทนาด้วยรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยยาพิษ "พอเถอะครับคุณหญิง พริ้มเขาก็แค่เด็กที่เพิ่งหัดเรียนรู้โลกกว้าง อย่าไปถือสาเธอเลย" คณินพูดพลางส่งสายตาเวทนาให้พริ้มเพรา "พริ้มครับ ถ้าเหนื่อยกับสังคมจอมปลอมพวกนี้ กลับมากับผมเถอะ ผมจะพาคุณไปที่ที่ไม่มีใครกล้าทำร้ายคุณได้อีก" บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบลงอีกครั้ง คำเชิญชวนของคณินนั้นชัดเจนว่าไม่ใช่แค่การชวนกลับบ้าน แต่มันคือการท้าทายอำนาจของธรรศกลางที่สาธารณะ ธรรศปล่อยมือจากเอวพริ้มเพราแล้วก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว แรงกดดันจากร่างกายที่ใหญ่โตและรังสีความน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจนคนที่อยู่ใกล้ต้องก้าวถอยหลัง เขาจ้องมองคณินด้วยสายตาที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "คณิน ผมว่าช่วงนี้คุณน่าจะยุ่งกับตัวเลขในบัญชีที่กำลังติดลบของบริษัทคุณมากกว่าการมาสะเออะยุ่งกับคนของผมนะครับ" ธรรศเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับเชือดเฉือนจนคนฟังหน้าชา "และถ้าคุณยังไม่หยุดทำตัวเป็นสุนัขลอบกัด ผมคงต้องสอนให้รู้ว่า การทำธุรกิจกับคนอย่างธรรศ ธนากุล มันมีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหน" "ธรรศ! แกอย่าคิดว่าแกจะคุมทุกอย่างไว้ในกำมือได้ตลอดไป" คณินกัดฟันกรอด สายตาอาฆาตจ้องเขม็งไปที่ธรรศ พริ้มเพราก้าวออกมาจากข้างหลังธรรศอีกครั้ง ครั้งนี้เธอไม่ได้สั่นไหว แต่กลับเดินไปหยุดตรงหน้าคณินด้วยท่วงท่าที่สง่างามเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด "คุณคณินคะ ที่คุณทำอยู่ตอนนี้เขาเรียกว่าความพยายามที่สูญเปล่าค่ะ" เธอเอ่ยเสียงเรียบแต่กังวาน "คุณอยากได้ดิฉันไปเป็นหมากในเกมของคุณ แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่ง... ว่าดิฉันไม่ใช่หมาก และคุณก็ไม่มีวันเป็นผู้เล่นที่เหนือกว่าคุณธรรศได้เลย" เธอหันกลับมาหาธรรศแล้วส่งยิ้มที่อ่อนหวานที่สุดให้เขา ก่อนจะควงแขนเขาแล้วเตรียมจะเดินออกจากวงสนทนานี้ แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเข้าห้องโถง "ว้าว... ดูเหมือนว่างานเลี้ยงจะสนุกขึ้นกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยนะ" เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น ทุกสายตาหันไปมองเป็นตาเดียว หญิงสาวในชุดสีดำสนิท ใบหน้าสวยคมคายที่ดูคุ้นตาสำหรับคนในแวดวงธุรกิจก้าวตรงเข้ามาหาธรรศและพริ้มเพรา ใบหน้าของธรรศที่เคยเรียบเฉยกลับเปลี่ยนไปในทันทีที่เห็นว่าเธอคือใคร เขาหยุดเดิน ร่างกายของเขากระตุกไหวไปชั่วครู่จนพริ้มเพรารู้สึกได้ผ่านสัมผัสที่แขน "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... ธรรศ" หญิงสาวคนนั้นหยุดยืนตรงหน้าพวกเขา รอยยิ้มที่มุมปากของเธอทำเอาพริ้มเพราถึงกับหัวใจเต้นผิดจังหวะ "ไม่คิดจะแนะนำ 'เด็กใหม่' ให้ฉันรู้จักหน่อยเหรอคะ?" ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมอีกครั้ง ธรรศที่เคยเป็นผู้คุมเกมกลับดูนิ่งค้างไปชั่วขณะ พริ้มเพรามองเห็นความกังวลที่ฉายชัดในแววตาของชายหนุ่มที่เธอเชื่อมั่นมาตลอด นี่คือจุดพลิกผันที่เธอไม่เคยนึกฝันมาก่อน... ผู้หญิงคนนี้คือใครกัน และทำไมอำนาจที่ธรรศถือครองอยู่ถึงดูสั่นคลอนเพียงแค่เห็นหน้าเธอ? ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของธรรศและพริ้มเพรามาจนถึงตอนนี้ครับ วริศร์วิสกี้