ความภูมิใจของแด๊ดดี้

“ผมไม่คิดว่าคุณจะทำได้ดีขนาดนี้… พริ้มเพรา” เสียงทุ้มต่ำของธรรศดังก้องอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงัด เขาไม่ได้มองจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงกราฟฟิกการวิเคราะห์ตลาดอันซับซ้อนของบริษัทคู่แข่งอย่างคณินอีกต่อไป แต่สายตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวกลับจดจ้องอยู่บนใบหน้าของหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เธอผู้ซึ่งเพิ่งพิสูจน์ให้เขาเห็นว่า ภายใต้ความอ่อนหวานที่เขาทะนุถนอมราวกับแก้วตาดวงใจนั้น กลับซ่อนมันสมองที่เฉียบคมและดุดันไม่แพ้ใคร พริ้มเพราเม้มริมฝีปากแน่น มือบางสั่นเล็กน้อยขณะวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้สักขัดเงา ความเงียบระหว่างเขากับเขาสร้างแรงกดดันที่หนาแน่นจนแทบจะกลายเป็นความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วผิวหนัง “พริ้มทำเพื่อแด๊ดดี้ครับ… เพราะไม่อยากเห็นคณินใช้เล่ห์เหลี่ยมพวกนั้นมาทำร้ายคุณ” เธอเอ่ยเสียงเบา ทว่าหนักแน่นด้วยความตั้งใจ ธรรศผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวข้ามผ่านอาณาเขตของโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาวในชุดเดรสผ้าไหมสีนู้ดที่ขับผิวพรรณของเธอให้ดูผุดผ่องน่าสัมผัส กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของเธอกระตุ้นสัญชาตญาณดิบที่เขามักจะสะกดไว้เสมอ เขาเชยคางมนขึ้น สบตากับดวงตาคู่สวยที่วูบไหวราวกับลูกกวางที่กำลังหวาดกลัวแต่ก็พร้อมจะยอมจำนนต่อราชสีห์อย่างเขา “รู้ไหมว่าสิ่งที่เธอทำวันนี้ มันมีความหมายต่อผมมากแค่ไหน?” เขาโน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดใบหู ปลายจมูกโด่งสันเฉียดผ่านแก้มเนียนใส “เธอไม่ได้เป็นแค่เด็กในปกครองที่รอให้ผมดูแลอีกต่อไปแล้ว แต่เธอคือคู่คิดที่ผมภูมิใจที่สุด” มือหนาของธรรศไล้ไปตามลำคอระหงก่อนจะหยุดที่ต้นคอ พริ้มเพราตัวสั่นสะท้านกับสัมผัสจาบจ้วงที่แฝงไปด้วยความหวงแหนและหลงใหล เขาอุ้มร่างบางขึ้นจากเก้าอี้อย่างง่ายดายโดยไม่มีการบอกกล่าว พริ้มเพราตกใจจนต้องคว้าไหล่กว้างของเขาไว้แน่น “แด๊ดดี้คะ… ที่นี่ที่ทำงานนะ” “แล้วยังไงครับ?” เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ สายตาที่มองเธอเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่ไม่มีวันดับ “ผมไม่ได้ทำอะไรผิดกฎบริษัทเสียหน่อย ผมแค่กำลังให้รางวัลกับคนที่ทำผลงานได้ดีเยี่ยม… บนโต๊ะทำงานของผมตัวนี้ไง” ธรรศวางเธอลงบนขอบโต๊ะทำงานอย่างนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยจังหวะที่บีบคั้น เขาแทรกตัวเข้าไประหว่างขาเรียวสวยที่สั่นระริก แรงอารมณ์ที่สั่งสมมาจากการเห็นเธอทำงานอย่างหนักหน่วงเพื่อเขาตลอดทั้งคืนทำให้เขาลืมความสุขุมเยือกเย็นไปจนหมดสิ้น เขาบดจูบลงบนกลีบปากนุ่มอย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ เรียกร้องให้เธอตอบสนองด้วยความร้อนแรงที่เขาเป็นคนสอนสั่งด้วยตัวเอง พริ้มเพราหลับตาพริ้ม โอบกอดแผ่นหลังกว้างของชายที่เธอรักสุดหัวใจ ความรู้สึกปลอดภัยท่ามกลางความดุดันของเขาคือพันธะที่ทำให้เธอไม่อาจหลุดพ้นไปจากกรงทองแห่งนี้ได้ ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ จากฝั่งตรงข้ามประตูห้องทำงานก็หยุดกะทันหัน พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นสามครั้งตามมารยาทของผู้มาเยือน แต่ไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกโดยคนที่ธรรศเกลียดชังที่สุด “ดูเหมือนผมจะเข้ามาผิดจังหวะสินะครับ… คุณธรรศ” คณินยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาคู่คมจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเลศนัยและรอยยิ้มเย้ยหยัน ธรรศชะงักกึกทันที เขาไม่ละมือจากเอวคอดของพริ้มเพรา แต่กลับโอบกอดเธอไว้แน่นกว่าเดิมราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของต่อหน้าศัตรู “รู้ตัวว่าผิดจังหวะ ก็น่าจะรู้นะครับว่าควรออกไปได้แล้ว” ธรรศเอ่ยเสียงเย็นเยียบ รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจนพริ้มเพราสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดของร่างกายเขา “ผมคงออกไปไม่ได้หรอกครับ เพราะสิ่งที่ผมเอามาให้พริ้มเพราในวันนี้… มันสำคัญกว่าเรื่องส่วนตัวของคุณมากนัก” คณินขยับยิ้มมุมปาก ก่อนจะชูซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นในอากาศ “พริ้มเพราครับ… คุณควรจะรู้สักทีว่าธรรศคนนี้ไม่ได้แค่ ‘ปกป้อง’ คุณจากผม แต่เขาคือคนที่เซ็นสัญญาอนุมัติให้ขายที่ดินผืนสุดท้ายที่คุณรักเพื่อผลประโยชน์ของบริษัทเขาเอง” มือของพริ้มเพราที่กำเสื้อสูทของธรรศอยู่ค่อยๆ คลายออก ความเย็นวาบแล่นผ่านไปทั่วไขสันหลัง เธอเงยหน้ามองชายที่เธอไว้ใจที่สุดด้วยความสับสนและหวาดระแวงในแววตาของเขาที่กำลังสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนในบทนี้ด้วยกันนะครับ วริศร์วิสกี้