คืนวันอันแสนสุข

"บอกผมมาสิพริ้ม... ว่าสิ่งที่เธอเห็นในตาของผม มันทำให้เธออยากวิ่งหนี หรืออยากจะกอดผมให้แน่นกว่าเดิมกันแน่" เสียงทุ้มต่ำของธรรศพร่าสั่นเล็กน้อย ทว่าแฝงด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังใจสั่นสะท้าน มือหนาที่เคยกอดกระชับเอวบางไว้เปลี่ยนมาเชยคางมนขึ้น สบตากับดวงตาคู่สวยที่กำลังสั่นระริกด้วยความสับสน เขารู้ดีว่าความเปราะบางที่ฉายชัดในแววตาของเธอคือผลจากความหวาดระแวงที่เขาสร้างขึ้นเอง แต่ในค่ำคืนนี้ เขาตัดสินใจแล้วว่าจะวางความดุดันลงชั่วคราว เพื่อแลกกับการได้โอบกอดความอบอุ่นที่เขาโหยหามาตลอด พริ้มเพราเม้มริมฝีปากแน่น กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดของเขาที่ผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านทำให้เธอแทบสิ้นแรงต้านทาน เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้คือกับดักที่หอมหวานที่สุด และเธอก็เต็มใจจะติดกับนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า "หนู... หนูไม่รู้ค่ะธรรศ" เธอหลบสายตา "คุณทำให้หนูสับสน ทั้งที่บอกว่าอยากปกป้อง แต่บางครั้ง... คุณก็ดูเหมือนอยากจะขย้ำหนูให้แหลกคามือ" ธรรศหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู เขาขยับกายเข้าไปใกล้จนไม่มีช่องว่างเหลือพอให้ความหนาวเหน็บแทรกผ่าน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างใบหู ก่อนที่เขาจะกระซิบคำที่ทำเอาใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ "ความสับสนนั่นแหละครับ คือรสชาติของชีวิต... และผมจะไม่มีวันปล่อยให้เธอต้องเผชิญกับมันเพียงลำพัง" เขากดจูบเบาๆ ลงบนขมับของเธอ ก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม ราวกับเธอกลายเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิตที่เขาเพิ่งค้นพบ พริ้มเพราซบหน้าลงกับอกแกร่ง ฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นของเขา มันเป็นเสียงที่เตือนให้เธอรู้ว่า ณ ที่แห่งนี้ ปลอดภัยเกินกว่าที่ใดในโลก บรรยากาศในห้องชุดหรูหราถูกแทนที่ด้วยความเงียบเชียบที่มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคน ธรรศวางเธอลงบนเตียงกว้างอย่างนุ่มนวล แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงอาบไล้ผิวขาวเนียนของหญิงสาวให้ดูราวกับรูปปั้นที่ได้รับการรังสรรค์มาอย่างประณีต สายตาของเขาไม่ได้มีความดุดันเหมือนที่เคยเป็น แต่มันเต็มไปด้วย 'ความโหยหา' ที่ลึกซึ้งกว่าครั้งไหนๆ "คืนนี้... เรามาลืมเรื่องคณิน เรื่องธุรกิจ หรือเรื่องบ้าบอทุกอย่างไปให้หมดดีไหมครับ?" เขาเอ่ยถามขณะไล้นิ้วไปตามแนวสันกรามของเธออย่างแผ่วเบา "มีแค่ผมกับเธอ... พริ้มเพราของผมเพียงคนเดียว" พริ้มเพราหลับตาลง สัมผัสจากปลายนิ้วของเขากระตุ้นให้ความต้องการที่ซ่อนอยู่ใต้ความหวาดระแวงปะทุขึ้น เธอเลื่อนมือขึ้นโอบรอบคอหนา ดึงเขาส่งสัญญาณให้เขาโน้มตัวลงมาหา เธอไม่ได้ต้องการคำสัญญาที่สวยหรู เธอต้องการเพียงความรู้สึกที่ถูกครอบครองจากผู้ชายคนนี้... คนเดียวเท่านั้น ริมฝีปากหนาประกบลงมาอย่างนุ่มนวลในคราแรก ก่อนจะเริ่มเปลี่ยนเป็นความร้อนแรงที่เรียกร้องสิทธิ์ขาด ความลึกซึ้งที่เขามอบให้ไม่ใช่แค่เรื่องของสรีระ แต่คือการเติมเต็มช่องว่างในใจที่ฝ่ายหญิงโหยหามานาน พริ้มเพราตอบสนองด้วยความใสซื่อทว่าไร้เดียงสา ซึ่งนั่นเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ทำให้ธรรศแทบคลั่ง เขาละเลียดจูบไปทั่วใบหน้า ไล่ลงมาตามลำคอระหง ความอดทนที่เขาสั่งสมมาตลอดทั้งวันดูเหมือนจะพังทลายลงในวินาทีที่ได้รับรู้ว่าเธอพร้อมจะหลอมรวมไปกับเขา ธรรศไม่ได้เร่งเร้า เขาทำเพียงแค่สัมผัส บรรจง และถนอมราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายไปต่อหน้าต่อตา ในจังหวะที่ความสุขสมถึงขีดสุด ทั้งคู่ต่างตระหนักดีว่า 'พันธะ' นี้ไม่ได้มีไว้เพื่อกักขัง แต่มีไว้เพื่อยึดโยงหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกันอย่างไม่มีวันแยกขาด ยามดึกสงัดขณะที่พริ้มเพราเริ่มเคลิ้มหลับไปในอ้อมกอดของเขา ธรรศยังคงลืมตามองเพดานด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคิด เขาขยับตัวลุกขึ้นอย่างเบามือที่สุด เพื่อไม่ให้รบกวนคนร่างเล็กที่กำลังหลับสนิท เขาเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานมุมห้อง มือหนาเปิดลิ้นชักลับที่ไม่มีใครล่วงรู้ หยิบโทรศัพท์สำรองเครื่องหนึ่งขึ้นมาดู หน้าจอแสดงข้อความจากคณินที่ส่งเข้ามาเพียงสั้นๆ ทว่าทำเอาสันกรามของธรรศขบกันแน่นจนขึ้นสัน 'ขอบคุณที่ดูแลพริ้มเพราให้ผมเป็นอย่างดีนะธรรศ อีกไม่นาน... ผมจะไปรับเธอกลับคืนมาพร้อมกับทุกอย่างที่เป็นของผม' ธรรศแค่นยิ้มเยือกเย็นจนน่าขนลุก เขาพิมพ์ข้อความตอบกลับไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย 'ถ้าอยากได้ ก็ลองก้าวขาเข้ามาให้ถึงตัวฉันก่อน... อย่าหาว่าฉันไม่เตือน' เขาวางโทรศัพท์ลงแล้วหันหลังกลับไปมองร่างบางบนเตียงอีกครั้ง ทันใดนั้น เขาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ... ประตูระเบียงที่เขาจำได้แม่นว่าล็อกไว้อย่างแน่นหนา ตอนนี้มันแง้มเปิดออกเพียงเล็กน้อย พร้อมกับเศษกระดาษใบหนึ่งที่วางอยู่บนพรมข้างเตียง ธรรศหัวใจกระตุกวูบ เขาหยิบกระดาษใบนั้นขึ้นมาอ่านด้วยมือที่สั่นเทา 'อย่าไว้ใจคนนอนข้างๆ เธอให้มากนัก... เพราะเธอยังไม่รู้เลยว่าที่มาอยู่ตรงนี้ เธอมาด้วยความเต็มใจ หรือมาเพราะถูกหลอกให้รัก' วริศร์วิสกี้ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาถึงบทนี้ และหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนที่กำลังจะเกิดขึ้นนะครับ