การเปลี่ยนแปลงของความรู้สึก

“ถามผมอีกครั้งสิพริ้ม... ว่าความต้องการที่แท้จริงของเธอคืออะไร” เสียงทุ้มต่ำของธรรศไม่ได้แฝงความดุดันเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับราบเรียบจนน่ากลัว เขาขยับกายลงจากเตียงกว้าง ก้าวย่างอย่างมั่นคงมาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาวที่กำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนปลายเตียง เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของเขาที่พริ้มสวมใส่อยู่ ดูจะหลวมโพรกจนเผยให้เห็นหัวไหล่มนเนียนละเอียด แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงตกกระทบลงบนใบหน้าของเธอ เผยให้เห็นดวงตาที่สั่นไหวแต่ทว่าเปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยว พริ้มเพราเงยหน้าขึ้นสบตาชายวัย 42 ปีที่เธอเฝ้าเรียกเขาว่า ‘แด๊ดดี้’ มาตลอดหลายเดือน ความอบอุ่นที่เขาเคยปรนเปรอให้เปรียบเสมือนรังนกที่แสนสบาย แต่วันนี้... เธอกลับรู้สึกว่ารังแห่งนี้มันกำลังกลายเป็นกรงขังที่ไม่มีชื่อเรียกสถานะ “พริ้มไม่อยากเป็นแค่คนในปกครองอีกแล้วค่ะ” เธอเน้นเสียงหนักแน่นแม้จะแอบหายใจติดขัด “พริ้มไม่อยากเป็นเพียง ‘ความสุข’ ที่คุณจะตักตวงเมื่อไหร่ก็ได้ พริ้มต้องการมากกว่านั้น... พริ้มต้องการเป็นตัวจริง” ธรรศเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้น มุมปากหยักลึกยกยิ้มที่อ่านไม่ออก เขาโน้มตัวลงมาใช้ฝ่ามือหนาเชยคางมนของเธอขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วโป้งคลึงเบาๆ ที่ริมฝีปากอิ่ม สัมผัสนั้นแฝงไปด้วยความปรารถนาที่พุ่งพล่าน แต่แววตาของเขากลับดูห่างเหิน “ตัวจริงงั้นหรือ?” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ “เธอรู้ไหมว่าคำว่า ‘ตัวจริง’ ในโลกของผมมันมีราคาที่ต้องจ่ายสูงแค่ไหน? เธออาจจะต้องแลกกับการถูกจับตามอง การถูกกดดันจากสังคม และที่สำคัญ... เธออาจจะต้องทิ้งความใสซื่อที่ผมหลงรักไปตลอดกาล” “พริ้มยอมแลกค่ะ” หญิงสาวสวนกลับทันควัน “ดีกว่าต้องทนอยู่กับความคลุมเครือที่คณินเขาส่งข้อความมาตอกย้ำทุกวัน... เขาบอกว่าคุณแค่หลอกใช้พริ้มเป็นเครื่องมือบังหน้าธุรกิจ คุณไม่ได้รักพริ้มจริง... และพริ้มก็เริ่มจะเชื่อแบบนั้นจริงๆ แล้ว” บรรยากาศในห้องกว้างพลันหนักอึ้งลงทันทีเมื่อชื่อของคณินถูกเอ่ยออกมา ธรรศชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ เขาดึงรั้งตัวเธอเข้าหาตัวจนร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน พริ้มเพราสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้จางๆ จากตัวเขาที่มักจะทำให้เธอสติแตกได้เสมอ “อย่าเอาชื่อขยะนั่นมาปนในบทสนทนาของเรา” ธรรศกระซิบข้างใบหู เสียงของเขาแหบพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่น “ถ้าเธออยากเป็นตัวจริงนัก... ก็แสดงให้ผมดูสิ ว่าเธอพร้อมจะทำลายกำแพงของผมลง หรือจะปล่อยให้ความสงสัยของเธอทำลายเราทั้งคู่” ธรรศกดจูบลงบนลำคอระหงอย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบางผ่านเนื้อผ้าเชิ้ต เขากำลังใช้ ‘บทรัก’ เป็นเครื่องพิสูจน์ความอดทนและสถานะของเธอ พริ้มเพราสะดุ้งสุดตัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความวูบไหวที่เขาส่งผ่านมาให้เสมอ เขามักจะใช้ความอ่อนหวานนำหน้าความรุนแรง และนั่นคือกับดักที่เธอถอนตัวไม่ขึ้น “ถ้าเราเป็นคนรักกันจริงๆ...” พริ้มพยายามเค้นเสียงออกมาในขณะที่เขากำลังปรนเปรอให้เธอแทบขาดใจ “ทำไมคุณถึงไม่เคยเปิดเผยตัวพริ้มต่อหน้าคนอื่นเลย... ทำไมพริ้มถึงต้องเป็นความลับตลอดไปคะ?” ชายหนุ่มหยุดการกระทำลงกะทันหัน เขาถอนจูบออกแต่ยังคงโอบกอดเธอไว้แน่น มองลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาคลอหน่วย “เพราะผมไม่อยากให้ใครหน้าไหนมาแตะต้อง ‘สมบัติ’ ที่ผมหวงแหนที่สุดต่างหาก” เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงจังจนพริ้มเพราต้องนิ่งไป “แต่ถ้าเธอต้องการมากกว่านั้น ผมก็พร้อมจะให้... แม้มันจะหมายถึงการที่ผมต้องทำลายทุกอย่างที่คณินวางแผนไว้เพื่อกระชากเธอไปจากผมก็ตาม” พริ้มเพราใจเต้นระรัว เธอไม่แน่ใจว่านั่นคือคำสารภาพรัก หรือเป็นเพียงเกมทางธุรกิจที่เขากำลังใช้เธอเป็นตัวหมากอีกครั้ง แต่ก่อนที่เธอจะได้ทันเอ่ยถามอะไรไปมากกว่านั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของธรรศก็แผดเสียงเตือนขึ้นมาบนโต๊ะข้างเตียง ธรรศเหลือบมองหน้าจอเพียงชั่วครู่ ใบหน้าที่เคยสุขุมของเขากลับเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความบางอย่าง ก่อนจะหันมามองพริ้มเพราด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่สายตาของชายที่กำลังคลั่งรัก แต่มันคือสายตาของนักธุรกิจที่กำลังเผชิญกับวิกฤต “พริ้ม... มีคนแอบถ่ายรูปเราคืนนี้ส่งไปให้สื่อ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเย็นชา “ดูเหมือนว่าคณินจะไม่ได้แค่ขู่... เขาต้องการให้เธอเป็นข่าวฉาว เพื่อกดดันให้ผมเสียอำนาจในการบริหาร และตอนนี้... คนของเขามาถึงหน้าคฤหาสน์แล้ว” พริ้มเพราหน้าซีดเผือด เธอหันไปมองหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่ปิดม่านไว้สนิท ราวกับว่าตอนนี้เธอกำลังถูกจับจ้องจากดวงตาของใครบางคนที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดภายนอกนั้นจริงๆ ธรรศลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อเชิ้ตของตนเองให้เข้าที่ ก่อนจะคว้าปืนพกกระบอกเล็กในลิ้นชักออกมาตรวจสอบ เขาวางมือบนศีรษะของเธอเบาๆ ก่อนจะกดจูบลงบนหน้าผากเนียน “จากนี้ไป... เลิกถามหาความชัดเจน แล้วเตรียมตัวรับมือกับความจริงที่เธอต้องการเป็นได้เลยครับ” เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงจากด้านนอก พร้อมกับเสียงของคณินที่ตะโกนก้องผ่านเข้ามาในห้องที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า “ธรรศ! ออกมาคุยกันหน่อยสิ! ไหนๆ เธอก็อยากเป็นตัวจริงของเขาแล้ว... ทำไมไม่ให้ฉันเข้าไปทักทายเธอในฐานะ ‘คนรักเก่า’ บ้างล่ะ พริ้ม?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับตัวละครของวริศร์วิสกี้ด้วยกันนะครับ