เสียงกระซิบจากคนใกล้ชิด

เสียงกระแทกจากบานประตูไม้โอ๊กเนื้อหนาหนักไม่ได้ทำให้ธรรศสะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ผ่อนลมหายใจออกช้าๆ อย่างคนใจเย็น ก่อนจะวางแก้ววิสกี้ราคาแพงลงบนโต๊ะข้างโซฟาหนังแท้ สายตาคมดุจเหยี่ยวของเขาไม่ได้มองไปยังประตูที่สั่นสะเทือน แต่กลับจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าซีดเผือดของพริ้มเพรา ที่กำลังกำชายกระโปรงแน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว "ธรรศ... เขามาที่นี่ทำไมคะ" เสียงของพริ้มเพราสั่นพร่า ดวงตากลมโตคู่นั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ราวกับกวางน้อยที่กำลังถูกต้อนเข้ามุม ธรรศลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เรือนร่างภายใต้สูทสั่งตัดราคาเหยียบแสนดูทรงพลังและน่าเกรงขาม เขาก้าวเดินไปหาเธอด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคง ไม่เร่งรีบ ทว่ากดดันอย่างมหาศาล เขาเอื้อมมือไปเชยคางมนขึ้น สบตากับเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักที่แฝงไปด้วยความหวงแหนอย่างร้ายกาจ "ไม่ต้องไปสนใจหมาที่เห่าหน้าบ้านหรอกครับคนดี... มีผมอยู่ตรงนี้ทั้งคน พริ้มกลัวอะไร?" น้ำเสียงของเขานุ่มทุ้ม ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้พริ้มเพราเผลอกลั้นหายใจ "แต่ว่า... เขาพูดถึงเรื่อง..." "เรื่องอดีตเหรอ?" ธรรศหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบ "อดีตของพริ้มคือเรื่องของพริ้ม แต่หลังจากวินาทีนี้เป็นต้นไป พริ้มคือ 'สมบัติ' ของผม และผมก็เป็นคนประเภทที่ไม่ชอบแบ่งปันของรักให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น" ในขณะที่ธรรศกำลังจะเดินไปจัดการกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของพริ้มเพราก็สั่นเตือนรัวๆ เธอหยิบมันขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะพบว่าเป็นข้อความจาก 'เมษา' เพื่อนสนิทที่สุดของเธอที่คอยเตือนสติเธอเสมอมา *‘พริ้ม... ถ้าเธอยังไม่อยากชีวิตพัง จงถอยห่างจากธรรศให้เร็วที่สุด เขาไม่ได้มีแค่ความใจดีอย่างที่เธอเห็น คณินแค่ขู่เพื่อให้เธอตกใจ แต่คนที่น่ากลัวจริงๆ คือคนที่เธอกำลังกอดอยู่นั่นแหละ ระวังให้ดี... เขากำลังปูทางให้เธอกลายเป็นกรงทองที่ไม่มีวันได้เห็นเดือนเห็นตะวัน!’* พริ้มเพราอ่านข้อความนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เธอเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างของธรรศที่กำลังเดินไปที่ประตู เขาช่างดูเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบ อบอุ่น และปกป้องเธอจากทุกสิ่ง แต่ข้อความจากเมษายังคงฝังรากลึกอยู่ในใจ ธรรศหยุดยืนอยู่หน้าประตู เขามือหนากดปลดล็อกสลักไม้ เสียงกลอนประตูดีดตัวออกดัง *กริ๊ก* เบาๆ แต่ในความรู้สึกของพริ้ม มันเหมือนเสียงเปิดประตูไปสู่โลกที่เธอไม่รู้จัก "จะคุยอะไรก็ว่ามา คณิน" ธรรศเปิดประตูออก เผยให้เห็นร่างของคณินที่ยืนพิงผนังด้วยท่าทางยียวน "ถ้าอยากพังธุรกิจตัวเองด้วยการระรานคนของฉัน ก็เชิญทำต่อได้เลย แต่บอกไว้ก่อนนะ... คนอย่างผม ถ้าจะเอาคืน ไม่ได้เอาคืนแค่ในตลาดหุ้นแน่" คณินเหยียดยิ้ม พลางเหลือบมองเลยไปด้านหลังธรรศเพื่อสบตากับพริ้มเพรา "อย่าหลงระเริงไปหน่อยเลยธรรศ พริ้มเขาอาจจะแค่อยากรู้อยากเห็นว่า 'นรก' ที่เธอสร้างไว้ให้คนอื่นเป็นยังไง... หรือจริงๆ แล้ว เธอแค่ใช้เงินฟาดหัวเด็กเพื่อกลบเกลื่อนความเน่าเฟะในชีวิตตัวเองกันแน่?" บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นทันตา ธรรศก้าวออกไปเผชิญหน้ากับคณิน ความดุดันที่เคยซ่อนไว้ภายใต้มาดสุภาพบุรุษเริ่มปะทุออกมาเหมือนภูเขาไฟที่รอวันระเบิด เขาขยับปกเสื้อสูทอย่างใจเย็น ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูของคณินด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน "เมษาบอกเธอใช่ไหมว่าให้ระวังผม?" พริ้มเพราที่ยืนอยู่ไม่ไกลตัวแข็งทื่อ คำถามนั้นทำให้เธอแทบล้มทั้งยืน เขาไปรู้เรื่องข้อความนั่นได้ยังไง? หรือว่าโทรศัพท์ของเธอถูกดักฟัง? หรือว่าคนใกล้ตัวเธอ... มีหนอนบ่อนไส้อยู่ในนั้นจริงๆ? ธรรศหันกลับมาหาพริ้มเพรา ดวงตาคู่นั้นที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความมืดดำที่อ่านไม่ออก เขาเดินตรงมาหาเธอช้าๆ ในขณะที่คณินทำได้เพียงยืนกำหมัดแน่นที่หน้าประตู ไม่กล้าขยับเขยื้อนเมื่อเห็นสายตาอาฆาตของธรรศ "พริ้มครับ..." ธรรศหยุดยืนตรงหน้าเธอ มือหนาเอื้อมมาลูบแก้มเนียนอย่างเบามือ "คนเรามักจะฟังสิ่งที่อยากฟังจากคนใกล้ชิดเสมอ แต่ลืมไปหรือเปล่าว่า... คนที่ใกล้ชิดที่สุดของพริ้มตอนนี้ คือใคร?" เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะใบหน้าของเธอ พริ้มเพราพยายามถอยหลังหนี แต่แขนแกร่งของเขากลับโอบรัดเอวเธอไว้แน่น ราวกับจะบดขยี้ให้จมหายเข้าไปในอก "คนรักเก่าของพริ้ม... กำลังจะทำลายทุกอย่างที่พริ้มมี" ธรรศกระซิบเสียงต่ำ "และถ้าพริ้มยังเลือกที่จะเชื่อคนนอก มากกว่าคนที่เป็น 'เจ้าชีวิต' อย่างผม... บางทีผมอาจจะต้องเริ่มแสดงบทบาท 'แด๊ดดี้ใจร้าย' ให้พริ้มเห็นจริงๆ เสียที" สิ้นคำพูดนั้น ธรรศก็คว้าข้อมือพริ้มเพราแล้วลากเธอเข้าไปในห้องนอนส่วนตัว ก่อนจะปิดประตูเสียงดังสนั่น ทิ้งให้คณินยืนเคว้งคว้างอยู่ข้างนอก ท่ามกลางความเงียบงันที่แฝงไปด้วยลางร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามา แสงไฟในห้องสลัวลง ธรรศผลักพริ้มเพราลงบนเตียงกว้าง เขาไม่ได้รุนแรง แต่ความดุดันที่แผ่ออกมาจากร่างใหญ่ทำให้เธอขยับตัวไม่ได้ ราวกับถูกพันธนาการด้วยเงาของเขาเอง เขาถอดสูทออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เริ่มปลดกระดุมออกทีละเม็ด สายตาเขายังคงจับจ้องที่เธอไม่วางตา ราวกับนักล่าที่กำลังจ้องเหยื่อในกรง "จำไว้ให้ดีนะพริ้ม..." เขากระซิบพลางก้มลงมาคลอเคลียที่ซอกคอหอมกรุ่น "ถ้าอยากรู้ความจริง ว่าทำไมเพื่อนสนิทของพริ้มถึงพยายามจะแยกเราจากกัน... คืนนี้ ผมจะเฉลยให้ฟัง... แต่ต้องแลกด้วยการที่พริ้มต้องเป็นของผมให้มากกว่าทุกคืนที่ผ่านมา" มือหนาของเขากำลังจะเอื้อมไปที่สายชุดเดรสของเธอ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องนอนก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่เสียงเคาะจากคณิน มันเป็นเสียงที่ทำให้ธรรศชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบอย่างน่ากลัว "คุณธรรศคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! สายของพริ้มที่เมษาฝากมาบอก... เขาเพิ่งถูกพบเป็นศพในสวนหลังคฤหาสน์ค่ะ!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นไปกับผมนะครับ วริศร์วิสกี้ครับ