งานเลี้ยงที่น่าอึดอัด

"หายใจเข้าลึกๆ พริ้ม... อย่าทำให้ผมต้องเสียเวลาสอนเรื่องการวางตัวซ้ำอีกรอบ" เสียงทุ้มต่ำของธรรศกระซิบชิดใบหู ขณะที่ฝ่ามือหนาอุ่นจัดวางประทับลงบนแผ่นหลังบางภายใต้ชุดราตรีผ้าไหมสีน้ำเงินมิดไนท์บลูที่เขาเป็นคนเลือกให้เองกับมือ พริ้มเพราสะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะพยายามปรับลมหายใจให้เป็นจังหวะ เธอรู้สึกถึงแรงบีบกระชับที่แฝงไว้ด้วยความต้องการความเป็นเจ้าของจากชายหนุ่มข้างกาย "พริ้มไม่ได้ตื่นเต้นเพราะกลัวงานหรอกค่ะ... เอ้อ... ครับ" เธอรีบเปลี่ยนสรรพนามเมื่อเห็นสายตาคมกริบของธรรศตวัดมอง "พริ้มแค่รู้สึกว่า... สายตาของทุกคนในห้องโถงนี้ มันเหมือนมีเข็มแหลมๆ จ้องจะทิ่มแทงเราตลอดเวลา" ธรรศแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความปรานี "เข็มเหล่านั้นมันจะทิ่มแทงได้ก็ต่อเมื่อเธอทำตัวเป็นเป้านิ่งให้มันปักน่ะพริ้ม แต่ตราบใดที่เธอยืนอยู่เคียงข้างผม... จงเชิดหน้าขึ้น อย่าให้ใครเห็นว่าลูกกวางน้อยของผมกำลังตื่นตระหนก" รถลีมูซีนคันหรูเคลื่อนมาจอดสนิทหน้าคฤหาสน์จัดเลี้ยงระดับห้าดาว ทันทีที่ประตูเปิดออก แสงแฟลชจากช่างภาพอิสระหลายชีวิตก็สาดส่องเข้ามาจนตาพร่า พริ้มเพราหลับตาลงวูบหนึ่งก่อนจะถูกธรรศดึงร่างเข้าไปแนบชิด เขาไม่ได้ปกป้องเธอเพียงเพราะหน้าที่ แต่มันคือการประกาศศักดาให้คนทั้งห้องโถงรู้ว่า 'ของรัก' ชิ้นนี้มีเจ้าของที่ดุร้ายเพียงใด เมื่อก้าวเข้าสู่ภายในงาน บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและเสียงดนตรีคลาสสิกที่แผ่วเบาจนน่าอึดอัด ธรรศพาเธอก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ทรงพลัง ทุกย่างก้าวของเขามีอำนาจดึงดูดสายตาคนรอบข้างอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ในมุมมืดของมุมบาร์ คณินยืนถือแก้ววิสกี้ด้วยท่าทางผ่อนคลายเกินเหตุ สายตาคมปลาบของเขามุ่งตรงมาที่พริ้มเพราอย่างไม่ปิดบัง "ยินดีต้อนรับครับ คุณธรรศ... ดูเหมือนคืนนี้คุณจะพาสิ่งล้ำค่าที่สุดมาด้วยสินะ" คณินเดินเข้ามาขวางหน้า น้ำเสียงยียวนของเขาทำให้ธรรศหยุดชะงัก ฝ่ามือที่โอบเอวพริ้มเพราออกแรงบีบกระชับจนหญิงสาวสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่ม ธรรศยกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ของล้ำค่าก็ต้องเก็บไว้ในที่ที่ปลอดภัย... แต่ดูเหมือนคืนนี้จะมีพวกชอบหยิบฉวยของคนอื่นอยู่เยอะเสียจริง คุณว่าไหม คณิน?" "ผมไม่ได้มองว่ามันคือการหยิบฉวยครับ" คณินก้าวเข้ามาใกล้จนพริ้มเพราสัมผัสได้ถึงรังสีคุกคาม เขาละสายตาจากธรรศไปจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว "ผมมองว่าเป็นการ 'ปลดปล่อย' ต่างหาก... บางครั้ง กรงทองที่สวยงามเกินไป ก็ทำให้ปีกที่งดงามต้องห่อเหี่ยวไปตามกาลเวลา" ธรรศนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอที่ดูอันตรายกว่าเดิม "ถ้าเธอยังมีปีก... ผมก็เป็นคนตัดมันทิ้งเองกับมือ เพื่อไม่ให้เธอต้องบินหนีไปไหนไกลจากสายตาผมอีก" บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทลงถนัดตา พริ้มเพราทำได้เพียงก้มหน้ามองพื้นพรมชั้นดี หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่น ไม่ใช่เพราะคณิน แต่เพราะคำพูดของธรรศที่ตอกย้ำว่าตัวเธอในสายตาเขานั้นไม่ได้มีสิทธิ์มีเสียงไปมากกว่าตุ๊กตาที่มีชีวิต "ไปรอผมที่มุมห้องตรงนั้นนะพริ้ม" ธรรศสั่งเสียงเรียบแม้สายตายังคงจ้องเขม็งไปที่คณิน "อย่าไปไหนไกลเกินกว่าที่ผมจะมองเห็น... เข้าใจไหมครับ?" พริ้มเพราพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ เดินเลี่ยงออกมาตามคำสั่ง เธอรู้สึกได้ว่าเหงื่อซึมตามไรผม แต่ทันทีที่เธอเดินลับมุมเสาเพื่อจะหาเครื่องดื่มดับความกระวนกระวาย มือปริศนาคู่หนึ่งก็ยื่นมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ก่อนจะกระชากลากเข้าไปในห้องเก็บของที่อยู่ใกล้ที่สุด "อย่าส่งเสียง... ถ้าไม่อยากให้ธรรศต้องเสียชื่อเสียงในคืนนี้" เสียงกระซิบที่คุ้นเคยทำให้พริ้มเพราตาค้างเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนดึงเธอเข้ามา ในขณะที่ข้างนอกนั้น ธรรศเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าพริ้มเพราหายไปจากจุดที่เขาสั่งให้เธอยืนรอ เขาหันกลับมามองรอบห้องด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความบ้าคลั่งที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า เขากวาดสายตามองไปรอบๆ จนกระทั่งสะดุดเข้ากับเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังม่านหน้าต่างห้องโถง ซึ่งไม่ใช่พริ้มเพรา... แต่เป็นคนของคณินที่กำลังส่งสัญญาณมือบางอย่างให้ใครอีกคนในมุมมืด หัวใจของธรรศแทบหยุดเต้น เมื่อเขาตระหนักได้ว่าเกมที่คณินวางไว้ ไม่ใช่แค่การแย่งชิงความมั่งคั่งทางธุรกิจ แต่มันคือการ 'พราก' สิ่งที่เขารักที่สุดไปจากอก โดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว หวังว่าทุกท่านจะยังไม่ลืมตาค้างไปกับความดุเดือดของบทนี้นะครับ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่าธรรศจะจัดการกับสถานการณ์นี้อย่างไร เพราะพริ้มเพรากำลังอยู่ในมือของศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดครับ วริศร์วิสกี้