ความกลัวการสูญเสีย

“ถ้าเธอคิดจะไปกินข้าวกับมันอีกแค่ครั้งเดียว... ฉันสาบานได้เลยว่า พริ้มจะไม่มีโอกาสได้ก้าวเท้าออกจากห้องนี้ไปอีกตลอดกาล” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนของโทสะดังขึ้นในความมืดสลัวภายในห้องทำงานส่วนตัวของธรรศ ธนากุล เขานั่งอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าไม่วางตา พริ้มเพรายืนนิ่ง มือไม้สั่นเทาอยู่ข้างกาย เธอรู้ดีว่าในเวลานี้ชายตรงหน้าไม่ได้กำลัง 'เตือน' แต่เขากำลัง 'ประกาศกักขัง' เธอด้วยความหวงแหนที่มากกว่าทุกครั้ง “มันไม่ใช่แบบนั้นนะคะ... คุณธรรศคะ พริ้มแค่บังเอิญเจอเขาที่ล็อบบี้ พริ้มไม่ได้ตั้งใจ—” “บังเอิญ?” ธรรศลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำขยับเข้าใกล้จนพริ้มเพราต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนกับชั้นวางหนังสือ “คณินไม่ได้บังเอิญ มันจงใจ และที่สำคัญที่สุด... เธอเองก็รู้อยู่เต็มอกว่ามันต้องการอะไรจากเธอ แต่นี่เธอยังปล่อยให้มันเข้าใกล้ถึงตัวงั้นหรือพริ้มเพรา?” กลิ่นน้ำหอมไม้สนจางๆ จากตัวเขาบีบคั้นอากาศรอบกายให้หายใจลำบาก ธรรศเอื้อมมือไปเชยคางมนขึ้น สัมผัสของเขาร้อนผ่าวและหนักแน่นจนน่าใจหาย เขาไม่ได้โกรธเกรี้ยวจนขาดสติ แต่ความนิ่งเงียบที่ฉาบความดุดันไว้แบบนี้น่ากลัวกว่าการตะคอกนับร้อยเท่า พริ้มเพราเม้มปากแน่น เธอเห็นแววตาที่สั่นไหวของเขา มันไม่ใช่แค่ความโมโห แต่มันคือ 'ความกลัว' ที่เขากำลังพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม “คุณกลัวอะไรคะ?” เธอตัดสินใจถามออกไป เสียงของเธอเบาหวิวแต่กลับดังก้องในความเงียบ ธรรศชะงักไปครู่หนึ่ง นิ้วหัวแม่มือของเขาคลึงเบาๆ ที่ริมฝีปากอิ่มของเธอ “ฉันกลัวว่าวันหนึ่ง... ความอ่อนโยนของเธอจะกลายเป็นช่องโหว่ให้คนอย่างคณินฉวยโอกาส และฉัน... ก็จะไม่มีวันให้อภัยตัวเอง ถ้าต้องสูญเสียของรักที่สุดไปเพียงเพราะความประมาทของตัวเอง” เขาก้มลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงเปลี่ยนจากดุดันเป็นทุ้มต่ำชวนสยิว พริ้มเพรารู้สึกได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายเขาที่ทาบทับลงมา ธรรศไม่ได้เป็นแค่แด๊ดดี้ใจร้ายที่สั่งห้ามทุกอย่าง แต่เขากำลัง 'หลอมรวม' เธอให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรที่เขาเป็นเจ้าของ “ตั้งแต่วินาทีนี้ไป พริ้มไม่มีสิทธิ์ออกไปไหนโดยไม่มีฉัน ไปไหนไม่ได้โดยที่ผมไม่อนุญาต ไม่ว่าจะไปเรียน หรือแม้แต่ไปเข้าห้องน้ำ... ถ้าผมไม่อยู่ ผมจะให้คนตามติดเธอทุกฝีก้าว” “นั่นมันเกินไปนะคะคุณธรรศ! พริ้มไม่ใช่สิ่งของนะ!” เธอพยายามผลักอกเขาออก แต่กลับกลายเป็นว่ามือของเธอถูกเขารวบไว้เหนือศีรษะอย่างง่ายดาย “เธอเป็นมากกว่าสิ่งของ... เธอคือหัวใจของฉัน” ธรรศกดเสียงต่ำ นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนาที่ไม่มีวันดับ “และถ้าใครก็ตามบังอาจคิดจะมาแตะต้องหัวใจของฉัน... ฉันจะทำให้มันรู้ว่า นรกบนดินที่แท้จริงน่ะ หน้าตาเป็นอย่างไร” เขาโน้มใบหน้าลงมาประกบจูบที่เร่าร้อนและดุดัน รสสัมผัสที่ได้รับไม่ใช่ความหอมหวานอ่อนโยนเหมือนเคย แต่มันคือการตีตราจอง คือคำประกาศิตที่บอกให้รู้ว่าเธอเป็นของใคร และไม่มีวันเป็นของใครอื่นได้อีก แรงบดเบียดและสัมผัสลึกซึ้งในยามนี้เปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นแต่มัดแน่นจนดิ้นไม่หลุด พริ้มเพราอ่อนระทวยในอ้อมกอดเขา จังหวะหัวใจของคนทั้งคู่เต้นสอดประสานกันจนแยกไม่ออก ในห้วงอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่าน ธรรศถอนริมฝีปากออกช้าๆ มองใบหน้าที่แดงระเรื่อของเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักที่น่ากลัวเกินหยั่งถึง “พริ้มเพรา... อย่าพยายามหนีไปจากวงล้อมของฉันเลย” เขาจุมพิตที่หน้าผากเธอแผ่วเบา “เพราะไม่ว่าเธอจะซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดที่ลึกแค่ไหน ฉันก็จะตามหาเธอพบ และจะลากเธอกลับมาไว้ในกรงทองของฉันแบบนี้... ตลอดไป” ขณะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นด้วยความเสน่หา เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นสองครั้ง ก่อนที่เลขาส่วนตัวของธรรศจะผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต ใบหน้าของชายวัยกลางคนดูตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด เขารีบก้มหัวลงต่ำก่อนจะเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “นายครับ... คณิน... มันส่งคนมาดักรอที่มหาวิทยาลัยของหนูพริ้มตั้งแต่เช้าครับ แล้วดูเหมือน... มันจะพบตัว 'พยานสำคัญ' คนนั้นแล้วครับ” ดวงตาของธรรศวาวโรจน์ขึ้นในทันที มือที่โอบกอดพริ้มเพราแน่นขึ้นจนแทบจะกลืนหายไปกับร่างของเขา รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าคมสัน แต่นัยน์ตากลับดุจปีศาจที่กำลังโกรธจัด “มันพบแล้วงั้นรึ?” ธรรศหันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ฉายภาพจากกล้องวงจรปิด ซึ่งเวลานี้กำลังปรากฏภาพรถสีดำคันคุ้นตาจอดเทียบฟุตบาทหน้ามหาวิทยาลัย และชายร่างยักษ์กำลังฉุดกระชากหญิงชราคนหนึ่งขึ้นรถไปต่อหน้าต่อตาพริ้มเพราที่มองผ่านจอด้วยความตกตะลึงจนกรีดร้องออกมา พริ้มเพราทรุดเข่าลงกับพื้น “ไม่นะ... นั่นคุณยายของพริ้ม!” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคืนอันตรายนี้ไปกับผม หวังว่าตอนหน้าเราจะมาลุ้นกันนะครับว่าธรรศจะทวงคืนทุกอย่างกลับมาได้อย่างไร วริศร์วิสกี้สัญญาว่าจะจัดหนักให้สมการรอคอยแน่นอนครับ