ความเชื่อใจที่กลับมา

“ไอ้คณินมันไม่ได้ต้องการแค่ธุรกิจของผม แต่มันต้องการทำลายสิ่งที่ผมหวงแหนที่สุด... ซึ่งก็คือตัวคุณ พริ้มเพรา” เสียงของธรรศทุ้มต่ำและสั่นพร่าด้วยความอัดอั้น เขาขว้างโทรศัพท์มือถือลงบนโซฟาหนังราคาแพง ก่อนจะย่างสามขุมเข้ามาหาหญิงสาวที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้องทำงาน พริ้มเพราเม้มปากแน่น ดวงตาคู่สวยไหวระริก เธอสัมผัสได้ถึงพายุอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยของผู้ชายวัย 42 ปีคนนี้ “ธรรศคะ... คุณกำลังกังวลเรื่องอะไรกันแน่ พริ้มบอกแล้วไงว่าพริ้มไม่ได้มีอะไรกับเขา” พริ้มเพราพยายามขยับเข้าไปใกล้ หมายจะแตะแขนแกร่ง แต่ธรรศกลับถอยห่างหนึ่งก้าว สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “ความเชื่อใจน่ะ... มันสร้างยาก แต่ทำลายง่ายนิดเดียวนะครับ” เขาแค่นยิ้มที่มุมปาก ทว่าในนั้นไม่มีความขบขัน “ผมรู้ว่าเขาเข้าหาคุณยังไง รู้ว่าเขาส่งข้อความอะไรมา แต่ที่ผมกลัวไม่ใช่เขาหรอกพริ้ม... ผมกลัวว่าวันหนึ่งคุณจะมองเห็นในสิ่งที่เขาปูทางไว้ให้ แล้วเผลอใจเดินไปตามเกมของเขาต่างหาก” มือหนาคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างของพริ้มเพราปะทะเข้ากับแผงอกกว้าง ธรรศก้มลงกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นจัดรดรินทำเอาคนในอ้อมกอดใจสั่นรัว “บอกผมสิ... ว่าผมยังเป็นคนเดียวที่อยู่ข้างในนี้” พริ้มเพราเชิดหน้าขึ้น สบตากับคนเจ้าของพันธะที่กำลังรุกคืบ “ธรรศ... สิ่งที่พริ้มมีให้คุณ มันลึกซึ้งกว่าที่ใครจะมาแทนที่ได้ ถ้าคุณยังไม่เชื่อใจพริ้ม งั้นก็พิสูจน์สิคะ” คำท้าทายนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง ธรรศไม่รอช้า เขาโฉบใบหน้าลงจูบปิดปากอิ่มที่กำลังสั่นระริกทันที มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นจูบที่เรียกร้อง หวงแหน และเร่าร้อนจนแทบขาดใจ ลิ้นร้อนตวัดรัดพันเกี่ยวหยอกล้อไปกับความหวานที่เขาเสพติด มือหนาเลื่อนลงไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของพริ้มเพราออกอย่างใจร้อน ผ้าไหมเนื้อดีร่วงหล่นลงพื้นเผยให้เห็นผิวขาวนวลเนียนภายใต้ชุดชั้นในลูกไม้สีดำสนิท ธรรศอุ้มร่างบางขึ้นในท่าเจ้าสาว ก่อนจะพาตรงไปยังโซฟาตัวใหญ่ที่เขาใช้เวลาทบทวนเรื่องงานมาตลอดทั้งวัน เขาวางเธอนอนลงบนเบาะหนังเย็นเฉียบ ก่อนจะทาบทับลงไป ร่างกายของผู้ชายวัยฉกรรจ์ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชนกดทับร่างเล็กให้จมลงไปในความนุ่มลึก มือหนึ่งของเขาตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะ อีกมือหนึ่งเลื่อนต่ำลงไปสัมผัสกับความอ่อนนุ่มที่เขาโหยหามาตลอดทั้งวัน “พริ้ม...” เขาส่งเสียงครางต่ำในลำคอ เมื่อนิ้วยาวสัมผัสกับความฉ่ำชื้นที่บ่งบอกว่าเธอก็ต้องการเขาไม่แพ้กัน “บอกผมสิว่าคุณเป็นของใคร” “ของคุณ... ของธรรศคนเดียวครับ” เธอตอบรับด้วยเสียงแผ่วหวาน ดวงตาปรือปรอยจ้องมองผู้ชายที่เธอมอบกายและใจให้ด้วยความคลั่งไคล้ การร่วมรักดำเนินไปอย่างดุดันตามสัญชาตญาณของนักล่าที่ต้องการประกาศอาณาเขต ทุกสัมผัสจากธรรศคือการตอกย้ำว่าพริ้มเพราคือสมบัติเพียงชิ้นเดียวที่เขาไม่มีวันยอมยกให้ใคร รสจูบที่เร่าร้อน ผิวสัมผัสที่เสียดสี และเสียงลมหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะแห่งความปรารถนา ช่วยลบเลือนความระแวงในใจของธรรศออกไปจนหมดสิ้น ในห้วงเวลาที่ร่างกายหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ความเจ็บปวดจากการถูกคุกคามโดยคณินก็มลายหายไป เหลือเพียงอารมณ์ดิบเถื่อนที่ผลักดันให้ทั้งคู่ดำดิ่งสู่ห้วงแห่งความสุขสม เมื่อพายุอารมณ์สงบลง ธรรศนอนกอดรัดพริ้มเพราไว้แน่นในอ้อมแขน ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายกลายเป็นควันหายไปในอากาศ บรรยากาศภายในห้องเงียบเชียบจนได้ยินเสียงหัวใจที่ค่อยๆ เต้นจังหวะปกติ “ผมจะไม่ให้ใครมาทำลายเรื่องของเราอีก พริ้ม” เขาจูบลงบนขมับเธอเบาๆ “ต่อให้ต้องแลกด้วยทุกอย่างที่ผมมี ผมก็จะรักษาคุณไว้” พริ้มเพราซบหน้าลงกับอกแกร่ง เธอรู้สึกปลอดภัย... อย่างน้อยก็นาทีนี้ แต่ทว่าความสงบนั้นอยู่ได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างหนักแน่นและรีบร้อน ก่อนที่ประตูบานหรูจะถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต เลขาฯ ส่วนตัวของธรรศพุ่งเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด “ท่านครับ... คุณคณิน... เขาถือเอกสารบางอย่างมาครับ เขาบอกว่ามันเป็น 'ของขวัญ' ที่คุณน่าจะอยากเห็นที่สุดในคืนนี้” ธรรศลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้พริ้มเพรานั่งนิ่งอยู่บนโซฟาด้วยความตกใจ เมื่อเงาของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาในห้องทำงาน พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็นและแฝงไปด้วยชัยชนะที่ทำให้ธรรศต้องกำหมัดแน่น “ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะครับ คุณธรรศ” คณินเอ่ยพลางวางซองเอกสารลงบนโต๊ะทำงาน “และสวัสดีครับพริ้มเพรา... หวังว่าคืนนี้คุณจะยังไม่ลืมสิ่งที่ผมเคยฝากไว้ให้คุณนะ” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับความรักที่เต็มไปด้วยเล่ห์กลนะครับ วริศร์วิสกี้ครับ