การมาถึงของคณิน

กลิ่นบุหรี่ราคาแพงลอยละล่องผสมผสานกับไอเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานหรูหราของธรรศ ธนากุล บรรยากาศภายในห้องไม่ได้เพียงแค่ตึงเครียด หากแต่มันเต็มไปด้วยกลิ่นอายของ 'สงคราม' ที่พร้อมจะปะทุขึ้นทุกเมื่อ ธรรศนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ตัวใหญ่ ใบหน้าคมคายของวัยสี่สิบสองปีนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง นัยน์ตาสีเข้มดุจเหยี่ยวจ้องมองซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่ตรงหน้าอย่างไม่วางตา ก่อนจะเลื่อนสายตาไปหาคณิน ชายหนุ่มรุ่นน้องที่มีรอยยิ้มหยันแต้มอยู่บนมุมปาก "ถ้าสิ่งที่อยู่ในซองนี้ไม่มีค่าพอที่จะทำให้ผมเสียเวลา... ผมเกรงว่าการมาเยือนของคุณในครั้งนี้อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายนะครับ คุณคณิน" ธรรศเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ มือหนาประสานกันบนโต๊ะจังหวะการหายใจสม่ำเสมอจนน่าหวั่นใจ คณินไม่ตอบ แต่เขากลับเบนสายตาไปที่พริ้มเพรา เด็กสาวที่ยืนตัวแข็งอยู่ข้างหลังธรรศ ดวงตากลมโตของเธอสั่นระริกเมื่อถูกจ้องมองด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยเลศนัย "พริ้มเพราดูสดใสขึ้นนะครับตั้งแต่อยู่ในความดูแลของคุณธรรศ แต่ก็นะ... กรงทองที่สวยงามแค่ไหน วันหนึ่งนกก็ยังคงโหยหาอิสรภาพอยู่ดี จริงไหมครับ?" คณินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งพลางขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะมากขึ้น "ซองนั่นน่ะ... เป็นของขวัญที่ผมเตรียมไว้ให้พริ้มเพราโดยเฉพาะ หวังว่าคุณจะไม่ใจร้ายขัดขวางความสุขของเธอนะครับ" ธรรศแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นสั่นประสาทคนฟังได้อย่างดีเยี่ยม ก่อนจะเอื้อมมือหยิบซองเอกสารขึ้นมาโดยไม่ละสายตาจากคณิน เขาฉีกซองด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังเปิดจดหมายทั่วไป แต่เมื่อภาพในซองปรากฏแก่สายตา นัยน์ตาของธรรศก็วาวโรจน์ขึ้นทันที พริ้มเพราก้าวเข้ามาใกล้ด้วยความสงสัย แต่ถูกฝ่ามือหนาของธรรศคว้าข้อมือไว้แล้วดึงเข้าไปหาตัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของเธอที่เขาคุ้นเคยช่วยดับโทสะที่พุ่งพล่านลงได้เพียงชั่วครู่ "ออกไปจากห้องนี้ซะคณิน" ธรรศเอ่ยเสียงเย็นเยียบ "ก่อนที่ผมจะลืมไปว่าผมเป็นสุภาพบุรุษแค่ไหน" คณินหัวเราะร่าอย่างไม่เกรงกลัว "ผมจะไปครับ... แต่จำไว้นะพริ้มเพรา สิ่งที่อยู่ในนั้นมันคือความจริงที่คุณไม่เคยรู้ และผมยินดีเสมอที่จะเป็นคนปลดปล่อยคุณจาก... แด๊ดดี้ใจร้ายคนนี้" เมื่อเสียงประตูปิดลง พริ้มเพราถูกธรรศดึงขึ้นไปนั่งบนตักหนาโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว แผ่นหลังของเธอพิงเข้ากับอกแกร่งที่สั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์ มือใหญ่ของเขาโอบรอบเอวบางไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายไปต่อหน้า "ธรรศคะ... เกิดอะไรขึ้นในนั้นหรือคะ" เสียงหวานสั่นเครือถามขึ้น ธรรศไม่ตอบ เขาซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนียนจนเธอขนลุกชัน มือใหญ่เริ่มลูบไล้ไปตามสรีระที่โอนอ่อนตามสัมผัสของเขา ความโกรธเคืองเมื่อครู่เปลี่ยนแปรเป็นความปรารถนาที่แผดเผาอย่างรวดเร็ว เขาต้องการเธอ... ต้องการยืนยันว่าหญิงสาวคนนี้คือของเขาเพียงผู้เดียว เขาพลิกตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้าบนตักแกร่ง ก่อนจะประทับจูบหนักหน่วงลงบนเรียวปากบาง รสสัมผัสที่ทั้งดุดันและโหยหาทำเอาพริ้มเพราสมองขาวโพลน มือเล็กขยุ้มผมหนาของเขาไว้แน่น ลิ้นร้อนของธรรศแทรกซึมเข้าไปตักตวงความหวานอย่างเอาแต่ใจ เสียงครางประท้วงในลำคอของหญิงสาวกลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวชายหนุ่ม "อย่าไปฟังมัน... อย่าเชื่อสิ่งที่มันบอก" เขาพึมพำชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจะซุกไซ้ลงมาที่ยอดอกผ่านเนื้อผ้าซาตินบางเบาที่เขากระชากจนกระดุมหลุดกระเด็น "อ๊ะ... ธรรศ... อย่าค่ะ" "อย่าปฏิเสธผมพริ้มเพรา... คุณก็รู้ว่าคุณต้องการผม" เขาถอดถอนเสื้อผ้าของเธอออกด้วยความรวดเร็ว สัมผัสจากฝ่ามือหยาบที่ลูบไล้ไปตามความนุ่มหยุ่นของทรวงอก ทำให้พริ้มเพราต้องแอ่นกายรับโดยอัตโนมัติ รสจูบที่เปลี่ยนจากความดุดันเป็นความนุ่มนวลแต่เร่าร้อนทำให้เธออ่อนระทวยลงในอ้อมกอดของเขา กิจกรรมรักดำเนินไปอย่างดุเดือดท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงาน แรงอารมณ์ที่ผสมปนเปกันทั้งความหึงหวงและความต้องการทำให้ทุกสัมผัสของธรรศนั้นหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความรู้สึก เขาปรนเปรอเธอจนสุดทาง จนกระทั่งเสียงลมหายใจหอบกระเส่าของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียว ทว่าในขณะที่พริ้มเพรายังคงตกอยู่ในภวังค์แห่งความสุขสม ธรรศที่นอนกอดเธออยู่บนโซฟาหนังกลับเหลือบไปเห็นภาพถ่ายที่ตกออกมาจากซองเอกสารบนพื้น มันเป็นภาพถ่ายของธรรศกับหญิงสาวอีกคนในสถานที่ที่เขาจำได้ดี... และที่สำคัญคือ มีวันที่กำกับไว้ในภาพชัดเจนว่านั่นคือช่วงเวลาเดียวกับที่เขาเริ่มอุปการะพริ้มเพรา ธรรศเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสะท้อนในกระจกหลังฉากในภาพนั้น คือร่างของใครบางคนที่เขาคิดว่าตายไปแล้ว... และบุคคลนั้นกำลังยืนยิ้มเยาะอยู่ข้างหลังเขาในภาพถ่ายใบนั้น! หัวใจของธรรศกระตุกวูบ ความรู้สึกหนาวเหน็บแล่นปราดไปทั่วไขสันหลังเมื่อเขารู้ตัวว่า 'กับดัก' ที่แท้จริงไม่ได้อยู่ในซองเอกสาร แต่คณินกำลังเล่นเกมลากเอาอดีตที่เขาฝังไว้ออกมาทำลายชีวิตเขากับพริ้มเพราอย่างช้าๆ ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของธรรศก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาหยิบขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ก่อนจะกดรับและกรอกเสียงลงไป "สวัสดีธรรศ... ดูภาพนั้นให้ดีนะครับ เพราะคนที่ยืนข้างหลังคุณในภาพน่ะ... ตอนนี้เขากำลังยืนอยู่หน้าประตูบ้านคุณแล้ว" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับตัวละครของผมนะครับ... วริศร์วิสกี้ครับ