กับดักของคู่แข่ง

"ผมถามว่าคุณมาทำอะไรที่นี่... คณิน" น้ำเสียงของธรรศเรียบนิ่ง ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกที่พร้อมจะแปรเปลี่ยนเป็นพายุคลั่งได้ทุกเมื่อ เขายืนพิงกรอบประตูบ้านพักตากอากาศหลังงาม สายตาคมกริบจ้องมองร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่บนระเบียงหน้าบ้านด้วยท่าทีผ่อนคลายเกินเหตุ คณินไม่ได้สะทกสะท้าน เขาขยับยิ้มมุมปาก พลางเหลือบมองร่างบางของพริ้มเพราที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องโถงด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ลมมันพัดพามาน่ะครับธรรศ เห็นว่าคืนนี้พระจันทร์สวย เลยอยากมาแบ่งปันบรรยากาศกับใครบางคน... หรือว่าผมมารบกวนเวลาส่วนตัวของคุณกับ 'เด็กในปกครอง' มากไปหน่อย?" คำว่า 'เด็กในปกครอง' ถูกเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ธรรศกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ เขาก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวคณินในพริบตาเดียว แรงกดดันจากร่างใหญ่โตของธรรศทำให้บรรยากาศรอบข้างดูอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "พริ้ม... เข้าไปข้างใน" ธรรศออกคำสั่งเสียงเข้มโดยไม่ละสายตาจากคณิน พริ้มเพราเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัวผสมความสับสน เธอเห็นสายตาของคณินที่มองมาทางเธอมันไม่ใช่สายตาที่หวังดี แต่มันคือสายตาของนักล่าที่จ้องจะฉีกกระชากเหยื่อให้ขาดกระจุย "ผมแค่มีเรื่องอยากคุยกับพริ้มเล็กน้อยครับธรรศ เรื่องที่คุณอาจจะยังไม่รู้... เรื่องที่ทำให้พริ้มตัดสินใจอะไรได้ง่ายขึ้น" คณินพูดพลางก้าวเลี่ยงไปทางพริ้มเพรา แต่ธรรศไวกว่า เขากระชากคอเสื้อคู่แข่งทางธุรกิจของเขาอย่างแรงจนร่างนั้นเซถลา "อย่าสะเออะแตะต้องคนของฉัน" คณินหัวเราะในลำคอ เขาปัดมือธรรศออกอย่างไม่ยี่หระ "คนของคุณ? หรือแค่ของเล่นชั่วคราวที่คุณกักขังไว้ในกรงทอง? คุณรู้ไหมธรรศว่าพริ้มเขารู้สึกยังไง... เขาอึดอัด เขาต้องการอิสระ... และนั่นคือสิ่งที่ผมมอบให้ได้" พริ้มเพราตัวสั่นสะท้าน เธอถอยหลังกรูดไปจนชิดผนัง ธรรศหันมามองเธอเพียงแวบเดียว แววตาของเขาที่เคยดุดันกลับเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดที่ซ่อนลึก แต่มันเพียงชั่ววูบเท่านั้น ก่อนที่เขาจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรูด้วยความเด็ดขาดที่มากกว่าเดิม "ออกไปจากบ้านฉัน ก่อนที่ฉันจะลืมว่าเราเคยร่วมงานกัน" คณินยกมือขึ้นเชิงยอมแพ้ แต่สายตายังคงส่งกระแสไฟฟ้าที่อันตรายมาทางพริ้มเพรา "ผมไปครับ... แต่พริ้มครับ อย่าลืมนะครับว่าความลับที่ผมบอกคุณคราวก่อน มันยังคงเป็นความจริงเสมอ ต่อให้ผู้ชายคนนี้จะรวยล้นฟ้าแค่ไหน เขาก็ไม่มีวันมอบชีวิตที่แท้จริงให้คุณได้หรอก" ทันทีที่คณินก้าวพ้นรั้วบ้านไป ธรรศก็หันกลับมา เขาสาวเท้าเข้าหาพริ้มเพราด้วยความเร็วที่ทำเอาเธอตั้งตัวไม่ติด มือหนาคว้าข้อมือเล็กแล้วดึงร่างบางเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้าง พลังอำนาจจากกายแกร่งทำให้พริ้มเพรารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะหลอมละลาย "มันพูดอะไรกับเธอ?" เสียงของธรรศแหบพร่าและสั่นเครือไปด้วยแรงอารมณ์ "พริ้ม... พริ้มไม่รู้เรื่องค่ะ... เขาแค่..." "ตอบฉันมา!" เขาไม่ได้ตะคอก แต่การบังคับด้วยสายตาและสัมผัสที่บีบเค้นทำเอาเธอใจสั่น ธรรศช้อนตัวพริ้มเพราขึ้นในวงแขนแกร่ง ก่อนจะพาสาวเท้าเดินตรงดิ่งไปยังห้องนอนชั้นบน เขาถีบประตูให้ปิดลงด้วยเท้าพลางโยนร่างบางลงบนเตียงกว้างหนานุ่ม ร่างหนาตามขึ้นไปทาบทับทันที ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดซอกคอขาวเนียน กลิ่นกายสะอาดสะอ้านของเขาที่ผสานกับกลิ่นอายความดุดันทำให้พริ้มเพราแทบสิ้นสติ "ฉันไม่ชอบเวลาที่ใครมาแตะต้องเธอ... โดยเฉพาะมัน" ธรรศกระซิบข้างใบหู พลางใช้ปลายจมูกโด่งไล้ไปตามแนวลำคอระหง มือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกอย่างใจร้อน ราวกับจะพิสูจน์ให้เห็นว่าร่างกายนี้เป็นของใครเพียงผู้เดียว พริ้มเพราแอ่นกายรับสัมผัส มือไม้สั่นเทาขณะที่โอบกอดแผ่นหลังกว้างของแด๊ดดี้หนุ่ม ความรู้สึกที่ได้รับจากเขามันคือความต้องการที่ผสมปนเปไปกับความหวงแหนที่เขามีต่อเธอ รสจูบที่เขามอบให้มันดุเดือดและเร่าร้อนราวกับจะสูบเอาวิญญาณของเธอไป เขากระชากชุดเดรสตัวบางให้หลุดพ้นจากกาย ปล่อยให้ความเย็นของอากาศในห้องปะทะกับผิวเนียนนุ่ม แต่ความเย็นนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความร้อนจากฝ่ามือและริมฝีปากที่พรหมจูบไปทั่วทุกตารางนิ้ว ธรรศปรนเปรอเธอด้วยความชำนาญ มือหนาเคล้นคลึงยอดอกจนเธอต้องเชิดหน้าครางกระเส่า แรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านทำเอาเธอลืมสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างที่คณินพูดกรอกหู การสอดประสานที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นมันทั้งหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความโหยหา ธรรศขยับกายเนิบนาบแต่หนักแน่น ทุกจังหวะที่ขยับเข้าออกคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน พริ้มเพราโอบกอดเขาแน่น เล็บจิกเข้าที่แผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โหมกระหน่ำเหมือนพายุ "พริ้ม... บอกฉันสิว่าเธอเป็นของใคร..." เขากระซิบเสียงพร่า ขณะที่ก้มลงซุกไซ้ซอกคอเธออีกครั้ง ร่างกายของเขาสั่นสะท้านไปพร้อมกับเธอเมื่อถึงจุดสูงสุด ท่ามกลางหยาดเหงื่อที่ไหลซึมและเสียงหอบหายใจถี่กระชั้น ธรรศกอดเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากคลายมือออก เธอจะหายไปจากโลกของเขาจริงๆ แต่ในขณะที่เขากำลังดื่มด่ำกับชัยชนะในค่ำคืนนี้ เสียงโทรศัพท์มือถือบนหัวเตียงก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ ธรรศเอื้อมมือไปคว้ามันมาดู สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันทีที่เห็นชื่อผู้โทรเข้า เขามองพริ้มเพราด้วยแววตาที่สั่นไหวและยากจะคาดเดา "คณินส่งข้อความมา... มันบอกว่าภาพที่เห็นวันนั้นไม่ใช่แค่จุดเริ่มต้น แต่มันคือหลักฐานว่าพ่อของเธอ... ไม่ได้ตายอย่างที่เธอเข้าใจ" พริ้มเพราเบิกตากว้าง ร่างกายที่เคยเร่าร้อนกลับเย็นเฉียบขึ้นมาในทันที ความลับที่ธรรศพยายามปกปิดเธอกำลังจะถูกทำลายลงในวินาทีนี้เอง ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเส้นทางความรักอันเร่าร้อนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ ผมจะพาคุณไปพบกับความจริงที่ชวนตะลึงในตอนหน้าครับ ด้วยรักและปรารถนา วริศร์วิสกี้ครับ