บทที่ 45

“ถ้าคุณจะโกหก ผมขอให้คุณเนียนกว่านี้หน่อย ธรรศ” เสียงของคณินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องทำงานหรูบนชั้นดาดฟ้า พริ้มเพรายืนแข็งทื่ออยู่ข้างกายธรรศ มือเล็กของเธอสั่นเทาจนต้องกำชายเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น แฟ้มเอกสารที่คณินวางทิ้งไว้บนโต๊ะไม้ราคาแพงทำหน้าที่เป็นระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงานทุกเมื่อ ธรรศไม่ได้สะทกสะท้าน ดวงตาคมกริบคู่เดิมที่เคยมองเธอด้วยความเอ็นดู บัดนี้กลับฉายแววความดุดันและเย็นชาจนน่ากลัว เขาขยับตัวก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว บดบังร่างของพริ้มเพราเอาไว้จากสายตาของศัตรูหัวใจ “แกกำลังเล่นกับไฟ คณิน” ธรรศเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดไว้ “และฉันไม่รับประกันว่าแกจะเหลืออะไรกลับไปบ้าง ถ้ายังพยายามยัดเยียดของขวัญที่เน่าเฟะพวกนี้ให้ผู้หญิงของฉัน” “ผู้หญิงของแก? หรือนักโทษที่ถูกขังในกรงทองด้วยความลับที่แกปิดบังไว้กันแน่?” คณินหัวเราะร่า เดินเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอระเหยของบุหรี่ราคาแพง “พริ้มเพรา... เธอควรจะขอบคุณฉันที่กล้าเปิดหน้ากากแด๊ดดี้ใจดีคนนี้ให้ดูว่าจริงๆ แล้วเขาทำอะไรกับครอบครัวเธอไว้บ้าง” พริ้มเพราเม้มปากจนห่อเลือด ความเย็นเยียบจากเอกสารในแฟ้มที่เธอแอบเหลือบมองเมื่อครู่เริ่มกัดกินหัวใจ เธอไม่ยอมเชื่อว่าสิ่งที่เห็นจะเป็นความจริง แต่แววตาของธรรศที่หันกลับมามองเธอ... มันไม่มีความอบอุ่นปนอยู่เลย มีเพียงความหวงแหนที่เปลี่ยนเป็นความคลั่งไคล้จนน่าขนลุก เมื่อคณินเดินจากไปพร้อมรอยยิ้มผู้ชนะ บรรยากาศในห้องก็ดิ่งลึกลงสู่ความอึดอัด ธรรศไม่รอช้า เขาคว้าข้อมือเล็กของพริ้มเพราดึงเข้ามาแนบชิด แรงบีบที่ข้อมือนั้นรุนแรงจนเธอเผลออุทานออกมา “มองตาผมสิพริ้ม...” ธรรศสั่งเสียงแหบพร่า ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูสงบกลับเต็มไปด้วยร่องรอยของความกระหาย “อย่าไปฟังไอ้เศษเดนพวกนั้น สิ่งเดียวที่เธอต้องรู้คือเธอเป็นของผม... เป็นของผมคนเดียวเท่านั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม” เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวหนังจนเธอขนลุกชัน มือใหญ่หนาเลื่อนลงไปลูบไล้สะโพกมนอย่างจาบจ้วง พริ้มเพราพยายามขัดขืนแต่กลับถูกเขารวบตัวขึ้นอุ้มจนร่างของเธอต้องเกี่ยวกระหวัดรอบเอวสอบของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ “ธรรศ... ปล่อยฉันนะ คุณกำลังทำอะไร” “ผมกำลังจะพิสูจน์ให้เธอเห็นไง ว่าใครกันแน่ที่เธอปรารถนา” เขาวางร่างเธอลงบนเตียงกว้างในห้องพักส่วนตัวข้างห้องทำงาน แรงกระแทกของฟูกนุ่มไม่ช่วยให้พริ้มเพราหนีพ้นจากกรงเล็บของเขา ธรรศตามลงมาทาบทับ ร่างกายกำยำของเขาร้อนแรงดั่งเตาหลอมที่แผดเผาเสื้อผ้าของเธอจนหลุดลุ่ยไปตามแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ สัมผัสของเขาในครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา มันเต็มไปด้วยความเร่าร้อน ดุดัน และการเรียกร้องสิทธิ์ความเป็นเจ้าของที่น่ากลัว ริมฝีปากของธรรศบดขยี้เรียวปากอิ่มของเธออย่างตะกละตะกลาม ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานอย่างไม่รู้จักพอ มือหนาเลิกกระโปรงตัวสวยขึ้นก่อนจะบีบเค้นเรียวขาขาวอย่างหนักหน่วงจนเกิดรอยแดงประทับ “อื้อ... ธรรศ... ได้โปรด...” “เรียกผมว่าแด๊ดดี้... บอกผมสิพริ้ม ว่าเธอต้องการใคร” เสียงเขาสั่งชิดใบหู ขณะที่นิ้วเรียวยาวของเขาเริ่มทำหน้าที่สำรวจความอ่อนนุ่มที่กำลังบีบตัวด้วยความสั่นสะท้าน เธอไร้ทางสู้ ความแค้นใจในเรื่องความลับนั้นมอดไหม้ไปพร้อมกับความเสียวซ่านที่เขามอบให้ ร่างกายของทั้งคู่สอดประสานกันอย่างรุนแรงและเร่าร้อน ทุกจังหวะการขยับกายของธรรศคือการตอกย้ำว่าเธอไม่มีวันหลุดพ้นจากพันธะนี้ไปได้ เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องอยู่ในห้องที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนสองคนที่ต่างตกอยู่ในวังวนแห่งความปรารถนา พริ้มเพรากรีดร้องเบาๆ ในลำคอเมื่อเขาพาเธอขึ้นสู่จุดสูงสุดที่แสนทรมารและงดงามในเวลาเดียวกัน เมื่อทุกอย่างสงบลง ธรรศซบหน้าลงกับลาดไหล่ของเธอ เหงื่อกาฬชุ่มโชกไปทั่วแผ่นหลัง เขาจูบซับรอยรักที่เขาฝากไว้ตามผิวเนียนอย่างรักใคร่ แต่นัยน์ตาของเขากลับมองไปที่แฟ้มเอกสารที่หล่นอยู่บนพื้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป พริ้มเพรานอนหอบหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน ก่อนจะเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่โผล่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทของธรรศที่แขวนไว้ข้างเตียง มันคือหัวกระสุนปืนที่มีสลักอักษรย่อเดียวกับปืนที่ใช้ในคดีเมื่อหลายปีก่อน... คดีที่เป็นปมชีวิตของเธอ “ความลับที่เธอเห็นในแฟ้มนั้น...” ธรรศกระซิบขึ้นข้างหูด้วยเสียงที่เยือกเย็นจนหัวใจเธอแทบหยุดเต้น “มันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย... เมื่อเทียบกับสิ่งที่ผมยอมทำ เพื่อให้ได้เธอมาครอบครอง” เขายันตัวขึ้นมองเธอด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นอีกต่อไป พร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความบางอย่าง “ขอโทษด้วยนะครับพริ้มเพรา แต่ประตูห้องนี้จะถูกล็อกไว้จากภายนอก... จนกว่าผมจะมั่นใจว่าเธอจะไม่หนีผมไปไหนอีก” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความสัมพันธ์ที่เปราะบางแต่เร่าร้อนของคู่นี้มาจนถึงตอนนี้ครับ วริศร์วิสกี้