สายตาของธรรศ

เสียงล็อกกลอนประตูที่ดัง ‘กริ๊ก’ กังวานอยู่ในความเงียบงันของห้องสูทหรู เปรียบเสมือนเสียงประกาศิตที่ตัดขาดพริ้มเพราออกจากโลกภายนอก ผมยืนมองแผ่นหลังบางที่สั่นสะท้านอยู่หน้าบานประตูนั้นด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ความอบอุ่นที่ผมเคยปรนเปรอให้เธอกำลังถูกแทนที่ด้วยความหวงแหนที่เข้มข้นจนเกือบจะเป็นความอำมหิต "หันมามองผมสิครับพริ้มเพรา... อย่าทำเหมือนผมเป็นศัตรูของเธอเลย" ผมก้าวเข้าไปใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของผมรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของเธอ พริ้มเพราหมุนตัวกลับมา ดวงตากลมโตคู่นั้นคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่สั่นไหว มันคือความหวาดกลัวผสมกับความขัดขืนที่ผมกลับรู้สึกว่ามันช่างเย้ายวนใจเสียเหลือเกิน "คุณธรรศ... คุณทำแบบนี้ทำไมคะ? เราคุยกันเรื่องนี้แล้วไม่ใช่หรือคะว่าหนูต้องการพื้นที่ส่วนตัว" ผมยกยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวเชยคางมนขึ้นให้เธอต้องสบตาผมตรงๆ "พื้นที่ของเธอน่ะหรือครับ? พริ้มเพรา... พื้นที่เดียวที่เธอควรจะอยู่ คือในอ้อมกอดของผมเท่านั้น" ผมโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน กลิ่นหอมอ่อนๆ ราวกับดอกไม้แรกแย้มปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวผมให้ตื่นขึ้น ลมหายใจอุ่นร้อนของผมเป่ารดผิวเนื้อจนเธอกระตุกเกร็ง ผมประทับจูบหนักๆ ลงไปที่จุดชีพจรที่เต้นระรัว ก่อนจะกดเม้มเบาๆ จนขึ้นรอยแดงจางๆ เพื่อตีตราความเป็นเจ้าของ "อื้อ... คุณธรรศ..." เสียงครางประท้วงที่แผ่วเบาลงทุกทีเป็นดั่งคำเชื้อเชิญ ผมช้อนตัวเธอขึ้นแนบอกแล้วพาเดินตรงไปยังเตียงกว้างขวาง ร่างเล็กถูกวางลงบนฟูกนุ่มอย่างทะนุถนอม แต่แววตาของผมกลับดุดันและหิวกระหาย ผมคลานขึ้นไปคร่อมร่างของเธอไว้ สองมือหนากดข้อมือเรียวลงกับเตียงอย่างมั่นคง "วันนี้เธอคงเหนื่อยมามาก แต่ผมว่า... การได้ออกกำลังกายกับผม อาจจะทำให้เธอนอนหลับได้ดีขึ้นนะ" บทรักที่เริ่มต้นขึ้นไม่ใช่การร้องขอ แต่เป็นการเรียกร้องสิทธิ์ ผมสัมผัสเธออย่างใจเย็น เริ่มจากจูบที่เนิบนาบแต่หนักหน่วง ลิ้นร้อนสอดประสานดูดดึงเรียวลิ้นหวานล้ำ ลมหายใจเราประสานเป็นหนึ่งเดียวกัน ร่างกายของพริ้มเพราที่เคยขัดขืนค่อยๆ อ่อนระทวยภายใต้สัมผัสที่ผมบรรจงมอบให้ ผมถอดถอนอาภรณ์ของเธอออกทีละชิ้นอย่างเชื่องช้า ปล่อยให้สายตาของผมได้ชื่นชมเรือนร่างที่งดงามนั้นอย่างเต็มที่ ทุกตารางนิ้วบนผิวพรรณของเธอคือสมบัติที่ผมพร้อมจะทำลายและสร้างขึ้นใหม่ด้วยน้ำมือของผมเอง เมื่อความอดทนมาถึงขีดสุด ผมแทรกกายเข้าสู่ความอ่อนนุ่มที่โอบรัดผมอย่างต้อนรับ ความวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เราสองคนเคลื่อนไหวตามจังหวะอารมณ์ที่พุ่งทะยานสูงขึ้นเรื่อยๆ เสียงครางหวานหูของเธอกระตุ้นให้ผมรุกหนักหน่วงขึ้น ผมก้มลงไปกระซิบข้างใบหูเธอด้วยน้ำเสียงพร่าสั่น "จำไว้นะครับพริ้มเพรา... ต่อให้โลกนี้แตกสลาย เธอก็ไม่มีวันหนีจากมือผมได้" ท่ามกลางห้วงอารมณ์ที่กำลังถึงจุดสูงสุด ผมเหลือบไปเห็นหน้าจอแท็บเล็ตที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียง แจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นมาพอดี ในวินาทีที่ผมกำลังปรนเปรอเธอจนถึงขีดสุด ดวงตาของผมก็ปะทะเข้ากับชื่อผู้ส่งที่ทำให้ไฟแค้นในใจผมลุกโชน 'คณิน' ข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาผมแทบคลั่ง *'คืนนี้ผมจะไปรับคุณที่หน้าห้อง ตามที่ตกลงกันไว้ อย่าลืมเปิดหน้าต่างให้ผมด้วยนะครับ'* ผมแค่นหัวเราะในลำคอ แรงขยับกายภายในห้องหอหรูหราเปลี่ยนเป็นความดุดันและรุนแรงขึ้นทันที ผมไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น แต่กลับเพิ่มจังหวะรุกเร้าให้หนักหน่วงและวาบหวามกว่าเดิมเพื่อลบเลือนร่องรอยของชายอื่นที่บังอาจคิดจะแตะต้องของรักของผม ผมเหลือบมองหน้าจอที่ยังคงสว่างวาบอยู่อีกครั้ง ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาแล้วปิดสวิตช์ทิ้งไปอย่างไม่ใยดี พริ้มเพราสะดุ้งสุดตัวเมื่อผมเร่งเร้าจังหวะรักจนเธอแทบขาดใจ เธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้ไม่ใช่แค่ความปรารถนาที่กำลังแล่นพล่านในตัวผม แต่มันคือความแค้นที่พร้อมจะระเบิดออก ผมก้มลงไปจูบซับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเธอ ก่อนจะกดเสียงต่ำจนแทบจะเป็นคำสั่ง "ดูเหมือนจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญอยากจะเข้ามาหาเธอในคืนนี้นะครับพริ้มเพรา... แต่ดูท่าทางเขาคงต้องผิดหวัง เพราะคืนนี้... เธอจะเป็นของผมเพียงคนเดียว จนกว่าผมจะอนุญาตให้เธอได้พบแสงสว่างอีกครั้ง" ผมหยิบรีโมทคอนโทรลขึ้นมา แล้วกดปุ่มล็อกหน้าต่างและระเบียงทุกบานในห้องนี้อย่างแน่นหนา ก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบชิดริมฝีปากที่สั่นเทาของเธออีกครั้ง "คณินเขากำลังรอเธออยู่ข้างล่างนั่น... เธออยากรู้ไหมครับว่า ถ้าเขาเห็นผมกับเธอในสภาพนี้ผ่านหน้าต่างห้องนี้ เขาจะทำหน้ายังไง?" ผมไม่ได้รอคำตอบ แต่กลับโน้มตัวลงไปมอบจูบที่เร่าร้อนที่สุดในค่ำคืนนี้ให้เธอ ขณะที่มืออีกข้างเอื้อมไปเปิดม่านหน้าต่างออกจนสุด เผยให้เห็นแสงไฟจากรถสปอร์ตคันหรูที่จอดเด่นสง่าอยู่เบื้องล่าง และเงาร่างของชายคนที่ผมเกลียดที่สุดกำลังเงยหน้าขึ้นมามองห้องนี้อย่างมั่นใจ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปกับความปรารถนาในครั้งนี้นะครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นแรงไปกับผมนะครับ วริศร์วิสกี้ครับ