คำเตือนจากแด๊ดดี้

"มองให้ชัดนะพริ้ม... ว่าหมาข้างถนนตัวไหนที่มันกล้ามาเห่าหอนหน้าบ้านของผม" เสียงทุ้มต่ำของธรรศพร่าสั่นด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ เขายังคงประคองแผ่นหลังบอบบางของพริ้มเพราไว้แน่น ร่างของเธอถูกเบียดชิดกับกระจกหน้าต่างบานสูงจนความเย็นเยียบของผิวแก้วปะทะเข้ากับเนื้อตัวเปลือยเปล่าที่เพิ่งผ่านพ้นพายุอารมณ์ไปเมื่อครู่ เบื้องล่างนั้น แสงไฟจากสปอร์ตไลท์ของรถคันหรูสาดส่องกระทบใบหน้าของคณินอย่างชัดเจน ชายหนุ่มคนนั้นยืนกอดอก เหม่อมองขึ้นมาบนชั้นห้าด้วยสายตาที่ธรรศรู้ดีว่ามันหมายความว่าอย่างไร "แด๊ดดี้... ปล่อยพริ้มก่อนเถอะครับ มันเจ็บ" เธอพยายามบิดข้อมือที่ถูกเขากำไว้หลวมๆ แต่มั่นคง ธรรศไม่ยอมปล่อย เขากลับขยับตัวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของพริ้มสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายกำยำของเขา ลมหายใจอุ่นจัดของเขารินรดซอกคอขาวเนียน ก่อนจะขบเม้มเบาๆ อย่างแสดงความเป็นเจ้าของที่ดูดุดันและหิวกระหาย "เจ็บงั้นหรือครับ? แล้วที่มันมองเธอเหมือนเป็นของเล่นที่มันอยากได้ไปครอบครองน่ะ... เธอไม่รู้สึกอะไรเลยหรือไง" ธรรศเค้นเสียงถาม มือหนาเลื่อนลงมาบีบเค้นสะโพกมนอย่างจงใจ "ฟังผมนะพริ้ม อย่าให้ผมเห็นว่าเธอเข้าใกล้ไอ้สารเลวนั่นอีก ถ้าผมรู้... ผมจะทำให้เธอไม่มีโอกาสได้เดินออกไปพบใครหน้าไหนได้อีกเลย" "แด๊ดดี้กำลังใช้อารมณ์นะครับ" พริ้มเพรากลั้นใจพูดออกมา แม้ขาจะสั่นเทาด้วยความหวั่นไหว "ใช่... ผมกำลังใช้อารมณ์" เขาหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยที่เริ่มคลอไปด้วยน้ำใส "และอารมณ์นี้มันก็กำลังเรียกร้องให้ผมขังเธอไว้ในกรงทองแห่งนี้ตลอดไป เธอเป็นของผม พริ้มเพรา... ทุกตารางนิ้วบนผิวหนังของเธอ ทุกลมหายใจที่เข้าออก นี่คือสิทธิขาดของธรรศ ธนากุล" เขาไม่รอให้เธอโต้ตอบ ริมฝีปากหนาบดจูบลงมาอย่างรุนแรงและเร่าร้อน เป็นจูบที่ไม่มีความอ่อนหวานเจือปน มีเพียงความหวงแหนและแรงปรารถนาที่พุ่งพล่านราวกับจะกลืนกินเธอให้สลายไปในอ้อมกอดนี้ ร่างสูงช้อนตัวหญิงสาวขึ้นแนบอก ก่อนจะก้าวฉับๆ ตรงไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้อง พริ้มเพรารู้สึกเหมือนถูกพายุหมุนเข้าโหมกระหน่ำ แรงจูบที่หนักหน่วงทำให้สติสัมปชัญญะของเธอพร่าเลือน ธรรศวางเธอลงบนเตียงนุ่มอย่างทะนุถนอมในจังหวะหนึ่ง ก่อนจะโถมกายตามลงมาทาบทับ สัมผัสที่ปลายนิ้วหยาบกร้านลากผ่านส่วนโค้งเว้าของเรือนร่างนั้นช่างเปี่ยมไปด้วยอำนาจ เขาจงใจปรนเปรอเธอให้หลงลืมทุกอย่าง ลืมแม้กระทั่งใบหน้าของคณินที่ยังคงหลอกหลอนอยู่ในความรู้สึก มือของเขาเลื่อนต่ำลง สัมผัสถึงความฉ่ำชื้นที่บ่งบอกถึงความพร้อมของเธอ ธรรศคำรามในลำคอด้วยความพึงพอใจ "ดูสิ... ร่างกายเธอโกหกผมไม่ได้หรอกนะพริ้ม แม้ใจเธอจะดื้อแค่ไหน แต่ร่องรอยความรักของผมมันชัดเจนอยู่ตรงนี้" เขาแทรกกายผ่านความอ่อนนุ่มนั้นอย่างเชื่องช้า แต่ลึกซึ้งจนคนตัวเล็กต้องเชิดหน้าขึ้นและหวีดร้องออกมาเบาๆ ในลำคอ ธรรศไม่ได้เร่งเร้า เขาขยับกายเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าหนักแน่น แฝงไว้ด้วยความดุดันที่ค่อยๆ เร่งเร้าอุณหภูมิในห้องให้เดือดพล่าน เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูขณะที่ร่างกายยังคงประสานกันแนบแน่น "จำไว้... ถ้าวันไหนที่เธอคิดจะเดินออกไปหาผู้ชายคนนั้น ผมจะทำให้เธอรู้ว่านรกที่ผมสร้างขึ้นสำหรับเธอมันเร่าร้อนแค่ไหน" พริ้มเพราคว้าไหล่กว้างของเขาไว้แน่น เล็บจิกลงบนผิวเนื้อแกร่งเพื่อระบายความเสียวซ่านที่พุ่งทะลุขีดจำกัด ความร้อนแรงที่เขาปรนเปรอให้นั้นเหมือนเปลวเพลิงที่แผดเผาหัวใจจนแทบมอดไหม้ เธอทำได้เพียงหลับตาพริ้มและปล่อยตัวปล่อยใจไปกับรสสัมผัสของคนที่ประกาศก้องว่าเขาเป็นเจ้าของเธอเพียงผู้เดียว กิจกรรมรักดำเนินไปอย่างดุเดือดและตราตรึง ความสุขสมที่แลกเปลี่ยนกันคือโซ่ตรวนที่ผูกมัดเธอไว้กับเขาอย่างไม่มีวันหลุดพ้น ธรรศยังคงรุกเร้าด้วยบทรักที่เร่าร้อนครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งพริ้มเพราอ่อนระโหยโรยแรงภายใต้อาณัติของเขา ท่ามกลางความเงียบงันที่กลับคืนมาหลังพายุสงบลง เสียงโทรศัพท์มือถือของธรรศที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็สั่นครืดคราดขึ้นมา เขาลุกขึ้นหยิบมันมาดูด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ทว่าดวงตากลับไหววูบไปชั่วขณะ ธรรศอ่านข้อความสั้นๆ บนหน้าจอ ก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปากโดยไม่หันมามองพริ้มเพราที่ยังนอนหอบหายใจอยู่ข้างหลัง "ดูเหมือนว่าน้องชายของเธอจะไม่ได้มาคนเดียวนะครับพริ้ม... เขาไม่ได้แค่มาหาเธอ แต่เขากำลังมา 'ทวง' บางอย่างที่ผมแอบเก็บไว้ตั้งแต่ห้าปีก่อน" เขาหันมามองเธอด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าเดิม ก่อนจะโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงข้างกายเธอ "เชิญอ่านดูให้ชัดๆ นะครับ ว่าคนที่เธอคิดจะไปหา เขามาพร้อมกับ 'หลักฐาน' ชิ้นไหนที่จะทำลายชีวิตของผมและเธอไปพร้อมๆ กัน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนของแด๊ดดี้ธรรศนะครับครับผม