ความดื้อรั้นของเด็กสาว

หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนเตียงนอนยังคงสว่างวาบด้วยภาพถ่ายและข้อความแชทนัดหมายระหว่างพริ้มเพรากับคณิน ธรรศไม่ได้แตะต้องมันอีกเลยตั้งแต่โยนมันลงไปตรงหน้าเธอ ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มยืนหันหลังให้เตียงกว้าง ทอดสายตามองออกไปนอกกระจกใสบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรูที่สะท้อนภาพแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพมหานครยามดึกดื่น บรรยากาศรอบตัวเขาเงียบงันจนน่ากลัว มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอกของหญิงสาวที่นั่งตัวสั่นเทาอยู่บนฟูกนุ่ม "พริ้มไม่ได้ตั้งใจจะ..." เสียงหวานเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ร่างบางขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงที่ยืนนิ่งสนิท ก่อนจะเอื้อมมือเรียวไปแตะที่ชายผ้าคลุมอาบน้ำของเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ "พริ้มแค่อยากคุยกับเขาให้มันจบเรื่อง... เรื่องที่เขาขู่ว่าจะเอาเอกสารพวกนั้นมาเปิดเผยเกี่ยวกับคุณพ่อของพริ้ม พริ้มไม่อยากให้คุณธรรศต้องเดือดร้อนเพราะพริ้มอีกแล้วนะครับ... เอ๊ย... พริ้มหมายถึง... พริ้มไม่อยากให้มีใครเอาเรื่องนี้มาทำลายคุณ" ธรรศค่อยๆ หมุนตัวกลับมา ช้าๆ และเยือกเย็น ดวงตาคมกริบสีเข้มคู่นั้นไม่ได้ฉายแววโกรธเกรี้ยวอย่างที่เธอหวาดกลัว แต่มันว่างเปล่าและลึกล้ำเสียจนเธอดึงมือกลับแทบไม่ทัน "เด็กดื้อ..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากหยักหนาที่เหยียดยิ้มเยาะเล็กน้อย "เธอคิดจริงๆ หรือครับพริ้ม ว่าผู้ชายอย่างคณินจะมีความจริงใจอะไรให้เธอนอกจากคำโกหกเพื่อใช้เธอเป็นเครื่องมือเล่นงานผม เขากำลังหลอกใช้ความกตัญญูที่โง่เขลาของเธอ และเธอก็เกือบจะเดินเข้าไปติดกับดักนั้นด้วยความเต็มใจ" "แต่พริ้มไม่มีทางเลือกนี่ครับ..." พริ้มเพราเถียงเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอัดอั้นตันใจ "คุณธรรศก็เอาแต่กักขังพริ้มไว้ในนี้ ทำเหมือนพริ้มเป็นแค่ตุ๊กตาตัวหนึ่งที่ไม่ต้องรับรู้ปัญหาอะไรเลย คุณคิดว่าพริ้มมีความสุขนักเหรอครับกับการที่ต้องคอยหลบซ่อนและรับความช่วยเหลือจากคุณฝ่ายเดียวโดยที่ปกป้องตัวเองไม่ได้เลย!" พรึบ! ร่างสูงพุ่งเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่ตั้งตัวไม่ทัน มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกึงแล้วดึงเข้าหาตัวจนแนบชิด แรงปะทะทำให้ลมหายใจของเธอกระเจิดกระเจิง แววตาดุดันของธรรศในตอนนี้เปลี่ยนเป็นประกายไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล "อยากลองดีกับผมนักใช่ไหมครับ..." น้ำเสียงกระซิบพร่าชิดริมฝีปากของเธอบ่งบอกถึงความพายุอารมณ์ที่กำลังก่อตัวขึ้น "อยากรู้ใช่ไหมว่าการขัดคำสั่งของแด๊ดดี้คนนี้มันมีบทลงโทษที่สาสมแค่ไหน..." ริมฝีปากร้อนผ่าวประกบลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดของเธออย่างดิบเถื่อนและเอาแต่ใจ รสจูบครั้งนี้ไม่มีความอ่อนโยนละมุนละไมเหมือนทุกครั้ง มีแต่ความหึงหวง ความโกรธขึง และความเร่าร้อนที่แฝงไว้ด้วยความคลั่งไคล้จนแทบคลั่ง พริ้มเพราครางอือในลำคอพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่เรียวแขนแกร่งกลับรัดตรึงร่างเธอไว้ราวกับคีมเหล็ก ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ สร้างความปั่นป่วนจนขาเรียวแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ธรรศผริมฝีปากออกชั่วครู่เพื่อให้เธอได้ตักตวงอากาศหายใจ ทว่ามือหนากลับเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้าบางเบาของชุดนอน ก่อนจะออกแรงกระชากเพียงครั้งเดียวจนกระดุมเม็ดบนหลุดกระเด็น เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สั่นสะท้านภายใต้สัมผัสอันวาบหวาม "คุณธรรศ... อย่า..." เธอกระซิบเสียงสั่น พยายามใช้มือดันแผงอกกว้างเอาไว้ แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงปรารถนาของผู้ชายที่กำลังหึงจนหน้ามืดได้ "ตอนนี้มาทำเป็นปฏิเสธ..." เสียงทุ้มแหบพร่าชิดใบหู ขณะที่ริมฝีปากร้อนซุกไซร้ไล่เรี่ยลงมาตามซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยแดงกุหลาบซ้ำแล้วซ้ำเล่า "แต่เมื่อกี้เธอกล้าดียังไงถึงแอบนัดหมายกับมัน... หื้ม? กล้าดียังไงถึงคิดจะเดินออกไปจากอ้อมแขนของผม" ความรู้สึกผิด ความหวาดกลัว และความเร่าร้อนผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก สัมผัสที่หนักหน่วงแต่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันเย้ายวนของธรรศทำให้สติสัมปชัญญะของพริ้มเพรากระเจิงไปทีละน้อย ร่างกายของเธอยอมจำนนต่อสัมผัสอันคุ้นเคยและดุดันนี้อย่างรวดเร็ว มือบางที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นกำเสื้อคลุมอาบน้ำของเขาแน่นขึ้นเพื่อยึดเหนี่ยวในยามที่สะโพกสอบเริ่มเคลื่อนเข้าประชิดและแนบแน่ เขาอุ้มเธอลอยขึ้นจากพื้นด้วยพละกำลังอันเหนือกว่า ก่อนจะทิ้งร่างบางลงบนเตียงกว้างอย่างนุ่มนวลแต่รวดเร็ว ธรรศตามทาบทับลงมาทันที ราวกับเสือร้ายที่ตะครุบเหยื่อผู้ดื้อรั้น ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้ามาในดวงตากลมโตที่ฉายแวววอนขอและยอมจำนนในคราวเดียวกัน "จำไว้นะครับพริ้มเพรา..." เขาพزัมกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อจากรสจูบเมื่อครู่ "คุณเป็นผู้หญิงของผม... และไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่งคุณไปจากอกผมได้ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินก็ตาม" ค่ำคืนนั้นดำเนินไปด้วยบทเพลงแห่งการลงทัณฑ์ที่เร่าร้อนและลึกซึ้ง เสียงหอบหายใจระคนเสียงครางหวานหูประสานไปกับเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิด ความโกรธเกรี้ยวถูกหลอมรวมกลายเป็นความปรารถนาอันรุนแรงที่โอบกอดและพันธนาการทั้งสองร่างเข้าหากันอย่างไร้ทางหลีกหนี ทุกสัมผัสและทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเปี่ยมไปด้วยความหมายของการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด จนกระทั่งความสุขสมระลอกแล้วระลอกเล่าพัดพาให้ทั้งคู่ดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันลึกล้ำ ยามรุ่งสางมาเยือนพร้อมกับแสงแดดอ่อนๆ ที่เริ่มสาดส่องเข้ามาภายในห้องนอน พริ้มเพรานอนซบอยู่บนแผงอกกว้างที่มีรอยเล็บข่วนจางๆ เป็นหลักฐานแห่งความเร่าร้อนเมื่อคืน ธรรศนอนตะแคงข้างหนึ่ง มือหนายังคงลูบไล้เส้นผมยาวสลวยของเธออย่างอ่อนโยนและทะนุถนอม ราวกับพายุอารมณ์เมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นอย่างเร่งรีบและไร้มารยาท ทำลายบรรยากาศอันเงียบสงบในยามเช้า ธรรศขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ก่อนที่เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของเขาจะแผดเสียงดังขึ้นขัดจังหวะ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเบอร์บนหน้าจอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อของคนที่โทรเข้ามาในยามวิกาลและยามเช้าตรู่เช่นนี้ "ว่าไงครับเลขาคิม..." ธรรศกรอกเสียงลงไปนิ่งๆ "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ปลายสายหอบหายใจสะท้านด้วยความตื่นตระหนก "คุณคณิน... เขาเสียชีวิตแล้วครับเมื่อคืนนี้ พบศพอยู่ในห้องพักส่วนตัวพร้อมกับเอกสารลับทั้งหมดที่ถูกเผาทำลาย... และตำรวจกำลังมุ่งเป้ามาที่เพนต์เฮาส์ของคุณธรรศครับ!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความรักที่ร้อนแรงและอันตรายนี้ด้วยกันนะครับ