ความโกรธที่ควบคุมไม่ได้

"ถ้าหนูยังไม่ยอมพูดความจริง... คืนนี้อย่าหวังว่าจะได้เห็นแสงจันทร์อีกเลย พริ้มเพรา" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนจากความโกรธจัดดังก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัด ธรรศกระแทกโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงจนเกิดเสียงดังสนั่น ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับร่างบางที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้อง ดวงตาคมกริบของชายวัย 42 ปีในเวลานี้ไม่ได้ฉายแววอบอุ่นเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับดุร้ายราวกับสัตว์ป่าที่ถูกปลุกให้ตื่นจากภวังค์แห่งความหึงหวงและระแวงสงสัย คณินตายแล้ว... ข่าวร้ายที่เพิ่งได้รับเมื่อครู่ไม่ได้ทำให้เขาเสียใจ แต่มันคือเชื้อเพลิงชั้นดีที่สุมไฟในอกให้ลุกโชน เพราะความสัมพันธ์ที่คลุมเครือระหว่างพริ้มเพรากับศัตรูตัวฉกาจของเขาคือสิ่งที่เขาระแวงมาตลอด "พริ้มไม่ได้ทำ... หนูไม่ได้รู้เรื่องอะไรกับเอกสารนั่นเลย ธรรศฟังพริ้มก่อน!" หญิงสาวร้องไห้โฮ หยาดน้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้มเนียน ทว่าชายหนุ่มกลับไม่เปิดโอกาสให้เธอได้แก้ตัว เขาเดินปรี่เข้าไปคว้าต้นแขนเล็กแล้วลากเธอเข้าไปยังห้องนอนใหญ่ที่อยู่ติดกัน "ไม่รู้เรื่องงั้นเหรอ? คณินมันตายพร้อมกับเอกสารลับที่ควรจะอยู่ในมือฉัน แต่ก่อนที่มันจะตาย มันโทรหาใคร? มันนัดใครไว้ที่ห้องพักนั้น?" ธรรศผลักร่างบางลงบนเตียงกว้างแรงๆ จนตัวเธอเด้งขึ้นตามแรงกระแทก เขาตามขึ้นไปคร่อมทับทันที กลิ่นอายความเป็นชายที่ดุดันแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องร้อนระอุด้วยโทสะ "หนูไม่รู้... หนูไม่เคยเจอมันอีกเลยหลังจากคืนนั้น พริ้มสาบาน!" "คำสาบานของหนูมันใช้ไม่ได้ผลกับความอดทนที่ขาดสะบั้นของผมหรอกนะพริ้ม" ธรรศขบกรามแน่น มือหนาที่เคยทะนุถนอมเธอปานแก้วตาดวงใจ บัดนี้กลับกระชากเสื้อเชิ้ตตัวบางจนกระดุมหลุดกระเด็น เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่สั่นระริกด้วยความกลัว "ในเมื่อหนูชอบทำตัวน่าสงสัยนัก... งั้นผมจะทำให้นิสัยรั้นๆ ของหนูมันจางหายไปใต้ร่างของผมคืนนี้เอง" เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวด้วยแรงอารมณ์ที่ผสมปนเประหว่างความโกรธและความกระหาย ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนพริ้มเพราต้องสะดุ้งเฮือก แต่ความหวาดกลัวเริ่มถูกแทนที่ด้วยความหวามไหวที่เขาจงใจปั่นหัว รสจูบของเขาในยามนี้ไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศยึดครองและการทำโทษที่หนักหน่วง "ธรรศ... ฮึก... หนูเจ็บ" เสียงหวานครางประท้วงเมื่อมือหนาเริ่มบีบเค้นสัดส่วนโค้งเว้าอย่างจาบจ้วง "เจ็บสิ... เจ็บให้จำว่าหนูเป็นของใคร และห้ามยุ่งเกี่ยวกับคนอื่นอีก!" เขาแทรกกายเข้าหาสัมผัสที่คุ้นเคยในจังหวะเดียวโดยไม่มีการโหมโรง ความคับแน่นและไออุ่นที่โอบรัดเขาไว้ทำให้ธรรศคำรามลึกในลำคอ แรงอารมณ์ของเขาถูกปลดปล่อยผ่านจังหวะการขยับที่หนักหน่วงและรุนแรงราวกับต้องการจะลบเลือนร่องรอยของใครก็ตามที่พริ้มเพราเคยไปข้องแวะ พริ้มเพราส่งเสียงครางกระเส่าด้วยความวาบหวามที่ขัดกับน้ำตาแห่งความน้อยใจ ร่างกายของเธอสอดประสานเข้ากับจังหวะรุกรานของเขาอย่างมิอาจต้านทาน มือเล็กจิกเกร็งลงบนแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องสลับกับเสียงหอบหายใจของทั้งคู่ที่เริ่มประสานเป็นหนึ่งเดียว ในขณะที่อารมณ์ดิบเถื่อนของธรรศก็ค่อยๆ แปลเปลี่ยนเป็นความหลงใหลที่กัดกินเขาจนหมดสิ้น ท่ามกลางความสุขสมที่รุนแรงจนแทบขาดใจ ธรรศก้มลงกระซิบข้างใบหูเธอด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ "ต่อให้คนทั้งโลกจะหาว่าผมเป็นฆาตกร... ผมก็จะขังหนูไว้ที่นี่ ไม่ให้ไปไหนอีก ไม่ว่าจะในฐานะเมีย... หรือนักโทษของผมก็ตาม" ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยของระบบรักษาความปลอดภัยในเพนต์เฮาส์ก็ดังขึ้นลั่นห้อง พร้อมกับเสียงทุบประตูด้านนอกที่รุนแรงจนบานประตูสั่นสะเทือน "คุณธรรศครับ! ตำรวจบุกขึ้นมาถึงหน้าห้องแล้วครับ!" เสียงลูกน้องตะโกนผ่านประตูดังเข้ามาขัดจังหวะความสัมพันธ์ที่กำลังถึงจุดไคลแมกซ์ ธรรศชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าคมคายเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยเย็นชาในชั่วพริบตา เขารีบผละออกจากร่างบางแล้วคว้าเสื้อคลุมมาสวมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมามองพริ้มเพราที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่บนเตียงด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "หนูจงเลือกเอา... ว่าจะสู้ไปกับผม หรือจะมอบตัวกับพวกมันแล้วบอกความจริงที่หนูเพิ่งปกปิดผมไว้เมื่อกี้" หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะดื่มด่ำไปกับรสชาติแห่งความลุ่มลึกในบทนี้และรอติดตามตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะครับ ด้วยความเคารพในฐานะนักเขียน วริศร์วิสกี้ครับ