ความเสียใจของพริ้ม

"ถ้าคุณเห็นผมเป็นแค่ของเล่นที่รอเวลาเบื่อ ก็บอกกันตรงๆ เถอะครับธรรศ อย่าทำเหมือนผมไม่มีหัวใจแบบนี้เลย" เสียงของพริ้มเพราสั่นพร่า เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของธรรศหนาหนักจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อหรูผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขามันเคยกดประสาทสัมผัสเธอให้สยบยอม แต่วันนี้มันกลับทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้จนอยากจะอาเจียน ธรรศในวัยสี่สิบสองปีนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองร่างบางที่สั่นสะท้านอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก มุมปากของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อย—ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่มันคือความเหยียดหยันที่เขามีต่อความไร้เดียงสาของเธอ "ของเล่น?" ธรรศทวนคำ เสียงทุ้มต่ำนั้นทรงพลังและเยือกเย็นจนน่ากลัว "ผมทุ่มเงินไม่อั้น ประคบประหงมคุณยิ่งกว่าไข่ในหิน หาคอนโดหรูให้ หาแบรนด์เนมมาปรนเปรอจนล้นตู้ แล้วคุณยังกล้าเรียกตัวเองว่าของเล่นงั้นหรือพริ้ม?" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวย่างเชื่องช้าทว่ากดดันราวกับนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม พริ้มเพราถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังปะทะกับประตูไม้บานใหญ่ แต่ธรรศเร็วกว่า เขาคว้าข้อมือเล็กไว้แล้วรั้งร่างของเธอเข้ามาปะทะกับอกแกร่ง กลิ่นอายความเป็นชายที่อบอุ่นและดุดันโอบล้อมเธอไว้จนดิ้นไม่หลุด "ผมแค่ไม่อยากให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องสมบัติของผม" เขาขบกรามแน่น "โดยเฉพาะคณิน... คุณคงลืมไปแล้วสินะว่ามันเป็นศัตรูของผม หรือว่าลืมไปแล้วว่า 'ค่าตัว' ของคุณที่ผมจ่ายไปน่ะ มันแลกมาด้วยความซื่อสัตย์เพียงอย่างเดียว!" "พริ้มไม่ได้ทำอะไรผิด!" หญิงสาวตวาดกลับ น้ำตาแห่งความคับแค้นใจไหลอาบแก้ม "ที่เขาโทรมา เขาก็แค่ถามไถ่เรื่องโปรเจกต์งานที่พริ้มเคยช่วยพี่ธรรศทำ แต่พี่กลับด่าว่าพริ้มด้วยถ้อยคำที่ต่ำทรามที่สุด พี่ดูถูกพริ้มเหมือนไม่ใช่คน... พี่รักพริ้ม หรือพี่แค่ต้องการล่ามโซ่ให้พริ้มกลายเป็นสัตว์เลี้ยงที่เชื่องๆ กันแน่ครับ?" ธรรศชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาวูบไหวราวกับมีความร้าวรานบางอย่างซ่อนอยู่ แต่เขาก็เลือกที่จะฝังมันลงไปใต้ความดุดัน "ความรักของผมคือการดูแลให้คุณปลอดภัย แต่ถ้าการดูแลของผมมันทำให้คุณรู้สึกอึดอัด... งั้นเรามาพิสูจน์กันไหม ว่าในสายตาผม คุณเป็นได้มากกว่า 'สมบัติ' หรือเปล่า" มือหนาเลื่อนลงไปที่กระดุมเสื้อเชิ้ตของเธออย่างรวดเร็วและไร้ความปราณี แรงดึงทำให้เม็ดกระดุมหลุดกระเด็น พริ้มเพราพยายามขัดขืน แต่แรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านของธรรศนั้นเหนือกว่า เขาช้อนร่างเธอลอยขึ้นก่อนจะเหวี่ยงลงบนโซฟาหนังตัวยาวในห้องนั้น เขาทาบทับลงมา ร่างกายของเขาร้อนผ่าวจนเธอสัมผัสได้ถึงไอความปรารถนาที่แผ่ซ่านออกมา สัมผัสของธรรศในวันนี้ไม่มีความอ่อนโยนเลยสักนิด มันคือความดิบเถื่อนที่ต้องการจะประกาศยึดครอง เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มจนเกิดรอยแดงซ้ำๆ ราวกับจะตีตราจองให้ใครเห็นว่าเธอเป็นของใคร "ธรรศ... ฮึก... เจ็บ" พริ้มเพราสะอื้น แต่ในความเจ็บปวดนั้น ร่างกายของเธอกลับทรยศต่อหัวใจ มันสั่นไหวและตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างบ้าคลั่ง ความวาบหวามที่เขาสร้างขึ้นมันกดทับความเสียใจจนเกือบมิด "เจ็บสิ... เจ็บให้จำ" เขาคำรามชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจะบดจูบอย่างเร่าร้อนและหิวกระหาย ลิ้นหนารุกไล้เข้าไปในโพรงปากหวานเพื่อช่วงชิงความหอมหวานทั้งหมด มือหนาลูบไล้ไปทั่วสรีระโค้งเว้า ปลุกเร้าอารมณ์ที่เร้นลับให้ตื่นขึ้น การสอดประสานที่รุนแรงและฉับพลันทำให้เธอต้องเชิดหน้าขึ้น กรีดร้องออกมาด้วยความสุขสมที่ผสมปนเปไปกับความเจ็บปวดจากการถูกกระทำ บทรักที่เกิดขึ้นบนโซฟานั้นดุดันและเนิ่นนาน ธรรศไม่ได้ถนอมเธอเหมือนทุกครั้ง เขาเอาแต่ใจตัวเองราวกับจะใช้ร่างกายเพื่อกลบเกลื่อนความระแวงที่เกาะกินใจ เขาตักตวงความสาวจากเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนร่างเล็กแทบแหลกสลายใต้ร่างใหญ่โตของเขา กระทั่งลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่เริ่มประสานเป็นจังหวะเดียวกัน ธรรศทิ้งตัวลงซบหน้ากับอกอิ่ม สัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวของเธอ เขาเงยหน้าขึ้น จ้องมองนัยน์ตาที่แดงก่ำและเต็มไปด้วยความตัดพ้อของพริ้มเพราอีกครั้ง เขากำลังจะเอ่ยปากขอโทษ แต่เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นจากด้านนอกพร้อมกับเสียงเลขาส่วนตัวทำให้เขาต้องชะงัก "คุณธรรศครับ... มีสายด่วนจากที่บ้านพักตากอากาศครับ เขาบอกว่าคุณคณินบุกเข้าไปที่นั่นและพบตัวคนที่คุณสั่งให้ขังไว้แล้วครับ!" ใบหน้าของธรรศถอดสีทันที เขาผละออกจากพริ้มเพราด้วยความรวดเร็วโดยไม่สนว่าเธอกำลังกึ่งเปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้า เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความที่เพิ่งเด้งขึ้นมา ก่อนจะจ้องมองพริ้มเพราด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน—มันเป็นแววตาของความหวาดระแวงขั้นสุด "พริ้ม... คุณบอกเขาใช่ไหม?" เขาถามเสียงเรียบแต่เย็นเยียบ "คุณบอกคณินใช่ไหมว่าผมแอบเก็บใครไว้ที่นั่น!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้นะครับ หวังว่าหัวใจของรี้ดจะยังแข็งแรงพอที่จะไปต่อกับความสัมพันธ์ที่เริ่มสั่นคลอนของธรรศและพริ้มเพรานะครับ วริศร์วิสกี้ครับ