การห่างเหิน

เสียงปิดประตูห้องทำงานดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วโถงทางเดินโอ่อ่าของคฤหาสน์ธนากุล มันไม่ใช่เพียงเสียงของไม้กระทบวงกบ แต่มันคือเสียงประกาศก้องถึงกำแพงหนาที่กำลังถูกสร้างขึ้นระหว่างผมกับพริ้มเพรา “คุณกำลังทำลายสิ่งที่ผมพยายามปกป้อง พริ้ม” ผมยืนพิงโต๊ะทำงานไม้โอ๊กเนื้อดี กลิ่นซิการ์จางๆ ที่มักจะทำให้เธอผ่อนคลายในเวลาปกติ กลับกลายเป็นสิ่งที่บาดลึกความรู้สึกในตอนนี้ สายตาของผมจับจ้องไปยังร่างบางที่ยืนสั่นเทาอยู่หน้าประตู เธอไม่ได้ร้องไห้ เธอแค่กอดตัวเองไว้แน่น เหมือนต้องการสร้างเกราะป้องกันจากชายคนที่เธอเรียกแทนตัวเองว่า 'แด๊ดดี้' มาตลอดหลายปี พริ้มเพราเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววสดใสบัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยร้าว เธอไม่ได้ตอบโต้อะไร มีเพียงความเงียบที่ทำหน้าที่เป็นอาวุธร้ายกาจที่สุดที่เธอเคยหยิบใช้ใส่ผม “ตอบผมมา... คณินให้อะไรคุณ พริ้ม ถึงได้กล้าเอาความลับของผมไปแลกเปลี่ยน” ผมก้าวเข้าไปหาเธอช้าๆ ความดุดันที่เคยควบคุมได้ดีเริ่มสั่นคลอน “คุณรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร ถ้าคณินรู้ว่าเซฟเฮาส์นั่นอยู่ที่ไหน ชีวิตคุณ... ชีวิตผม... เรากำลังตกอยู่ในอันตราย” “พริ้มไม่ได้ขายแด๊ดดี้ให้ใคร...” เสียงของเธอแหบพร่า “พริ้มแค่ต้องการคำตอบ... พริ้มแค่อยากรู้ว่า ถ้าแด๊ดดี้รักพริ้มจริงๆ ทำไมต้องกักขังพริ้มไว้ในกรงทองที่เต็มไปด้วยความลับพวกนี้” ผมหยุดกึก ฝ่ามือที่พยายามจะเอื้อมไปแตะไหล่เธอชะงักค้างกลางอากาศ ผมเป็นคนใจร้อน และความหึงหวงมันพลุ่งพล่านจนแทบจะกลบเหตุผลทั้งหมด ผมกระชากข้อมือเล็กเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างของเธอปะทะเข้ากับแผงอกของผม ลมหายใจร้อนผ่าวของผมรดลงบนซอกคอขาวเนียนที่ผมหลงใหลนักหนา “อยากรู้นักใช่ไหมว่าความลับคืออะไร?” ผมกัดฟันพูด “งั้นก็ลองดูว่าการทรยศผม มันมีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหน” ผมช้อนตัวเธอขึ้นด้วยความชำนาญ ก่อนจะโยนร่างบางลงบนโซฟาหนังตัวยาวในห้องทำงาน ผมไม่ได้ให้เวลาเธอได้ตั้งตัว ผมโน้มกายทับลงไป พันธนาการร่างของเธอไว้ใต้ร่างที่เต็มไปด้วยความกำยำและพละกำลังของวัยสี่สิบสองปี ริมฝีปากของผมบดเบียดลงไปอย่างเร่าร้อน ดุดัน ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่ มีเพียงรสชาติของความโกรธแค้นและความปรารถนาที่ตีกันจนยุ่งเหยิง “แด๊ดดี้... อย่า...” พริ้มเพราประท้วง เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาเมื่อผมจูบซับลงบนลำคอระหง กัดเม้มเบาๆ จนขึ้นรอยแดงจางๆ “อย่าห้ามผม พริ้ม ในเมื่อคุณเริ่มเกมนี้เอง” ผมกระซิบชิดใบหู มือใหญ่เลิกกระโปรงตัวสวยของเธอขึ้น ปลายนิ้วสัมผัสกับความอ่อนนุ่มที่ซ่อนอยู่ข้างในอย่างถือสิทธิ์ ผมสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาและความต้องการที่ย้อนแย้งในตัวเธอ บทรักในค่ำคืนนี้ไม่มีความหวานซึ้ง มีเพียงแรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ ผมมอบสัมผัสที่หนักหน่วงและเร่าร้อนเพื่อตอกย้ำว่าเธอยังเป็นของใคร ผมสอดประสานกายเข้ากับเธออย่างหนักแน่น ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและความรู้สึกที่อัดอั้น พริ้มเพราแหงนหน้าขึ้น ร้องครางออกมาด้วยความเสียวซ่านในขณะที่มือเรียวขยุ้มเส้นผมของผมแน่น เธอไม่ยอมแพ้ เธอกอดผมไว้เหมือนพยายามจะดึงผมกลับมาจากความโกรธเคืองนี้ ความสุขสมที่ตามมาเหมือนคลื่นพายุที่ซัดเข้าฝั่งจนเราทั้งคู่หอบหายใจรุนแรง ผมฟุบลงบนแผ่นหลังของเธอ ความเงียบกลับคืนมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่เย็นชาเหมือนตอนแรก มันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าของคนสองคนที่ต่างฝ่ายต่างบาดเจ็บ ผมลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เธออย่างเงียบเชียบ ก่อนจะเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปนอกคฤหาสน์ที่มืดมิด “เราห่างกันสักพักเถอะ พริ้ม” ผมพูดโดยไม่หันกลับไปมอง “ผมจะให้คนไปส่งคุณที่บ้านพักที่ภูเก็ต... จนกว่าผมจะจัดการคณินเสร็จ” “นั่นไม่ใช่การปกป้องนะแด๊ดดี้... นั่นคือการทิ้งกัน” เสียงของเธอสั่นเครือ ผมปิดตาลง ความเจ็บปวดในอกมันรุนแรงกว่าแผลที่ถูกแทงเสียอีก ผมทำเพื่อปกป้องเธอ แต่ดูเหมือนว่ายิ่งผมพยายามยื้อไว้ ผมยิ่งทำร้ายเธอมากขึ้น เช้าวันรุ่งขึ้น ความเงียบปกคลุมไปทั่วคฤหาสน์ ผมเดินออกจากห้องทำงานด้วยท่าทางที่นิ่งเฉยเหมือนทุกวันที่ผ่านมา พริ้มเพรายืนรออยู่ที่รถหรูด้วยกระเป๋าเดินทางใบเดียว เธอไม่ได้หันมามองผมเลยแม้แต่นาทีเดียว รถยนต์เคลื่อนตัวออกไป ทิ้งให้ผมยืนโดดเดี่ยวอยู่กลางโถงทางเดินที่เคยอบอุ่น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของผมสั่นขึ้น ผมหยิบมันขึ้นมาดู ข้อความจากเบอร์แปลกส่งเข้ามาสั้นๆ เพียงประโยคเดียว 'ของชิ้นนี้ดูแลดีไปหน่อยหรือเปล่า... ธรรศ? พริ้มเพราเพิ่งจะรู้ความจริงเรื่องที่เธอไม่ได้เป็นแค่เด็กในปกครอง แต่เป็นทายาทที่ผมตามหามาตลอด' ผมยืนนิ่งสนิท มือที่ถือโทรศัพท์สั่นสะท้านขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ นี่มันหมายความว่าอย่างไร? พริ้มเพราไม่ได้เป็นแค่เด็กที่ผมเก็บมาเลี้ยง แต่เธอคือ... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับตัวละครของผมนะครับ วริศร์วิสกี้