การปรับความเข้าใจ

"คณินไม่ได้แตะต้องตัวฉัน... ทุกอย่างที่พริ้มทำลงไป ก็เพียงเพื่อจะปกป้องชื่อเสียงของธรรศต่างหาก!" เสียงของพริ้มเพราสั่นพร่าขณะถอยกรูดไปจนแผ่นหลังปะทะกับผนังห้องทำงานที่กว้างใหญ่ ความเงียบงันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของธรรศนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงตะคอก เขาไม่ได้ก้าวเข้ามาหาทันที แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับจับจ้องเหมือนพยัคฆ์ที่กำลังประเมินเหยื่อก่อนจะตะปบ "ปกป้องผม?" ธรรศแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นเยียบจนคนฟังขนลุกซู่ "เธอคิดว่าผมเป็นคนกระจอกขนาดต้องให้ผู้หญิงที่ผมเลี้ยงดูมากับมือ เอาตัวไปเสี่ยงกับไอ้คนอย่างคณินเพียงเพื่อ 'ปกป้อง' ผมอย่างนั้นหรือพริ้มเพรา?" เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวในพริบตา ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งยันผนังข้างศีรษะเธอไว้ กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาโอบล้อมเธอจนหายใจติดขัด "ธรรศ... ฟังก่อน..." "ไม่... คืนนี้ฉันไม่ฟังอะไรทั้งนั้น นอกจากเสียงครางของเธอ" เขาก้มลงต่ำ ปลายจมูกโด่งกดลงที่ซอกคอหอมกรุ่น สูดกลิ่นกายสาวที่เขาสุขสมมาตลอดหลายปี ความดุดันที่เคยซ่อนไว้ภายใต้ความสุขุมถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น เขาบดจูบลงบนริมฝีปากนุ่มอย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนตวัดรัดพันอย่างหิวกระหาย เป็นจูบที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนอยู่เลย แต่มันคือจูบแห่งการลงทัณฑ์และการแสดงความเป็นเจ้าของที่หนักแน่นที่สุด พริ้มเพราครางอือในลำคอ ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน มือบางขยำเสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาแน่น ความกลัวที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความต้องการที่ลึกซึ้ง ธรรศผละริมฝีปากออกเพียงนิด สายตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นประกายแห่งไฟปรารถนาที่แผดเผา "จำใส่หัวไว้ว่าเธอเป็นของใคร... และอย่าได้คิดเอาศักดิ์ศรีของผมไปแลกกับเศษเดนสังคมที่ไหนอีก" เขาอุ้มร่างบางขึ้นในท่าเจ้าสาว เดินตรงไปยังโซฟาตัวยาวกลางห้องโดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าหวานที่แดงระเรื่อ ธรรศวางเธอนอนลงก่อนจะแทรกกายเข้าไประหว่างขาเรียวที่สั่นเทา เสื้อผ้าของเธอถูกถอดออกด้วยความรวดเร็วและเร่าร้อนจนน่าตกใจ สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ไปตามสรีระโค้งเว้าของเธอนั้นทั้งหนักแน่นและหวงแหน เขาสำรวจทุกจุดเหมือนเป็นการทบทวนความจำว่านี่คือสมบัติล้ำค่าเพียงหนึ่งเดียวของเขา พริ้มเพราแอนกายรับสัมผัสจนหลังแอ่น เสียงลมหายใจหอบถี่ประสานกันไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัด เมื่อเขาสอดประสานกายเข้าหา ความอึดอัดที่เคยมีในตอนแรกมลายหายไป เหลือเพียงความวาบหวามที่ลึกซึ้งถึงจิตวิญญาณ ธรรศเคลื่อนไหวด้วยจังหวะที่หนักหน่วงดุดัน สมกับเป็นแด๊ดดี้ใจร้ายที่สั่งสอนเด็กดื้อด้วยบทรักที่เร่าร้อนที่สุด ทุกจังหวะที่เขากระแทกกระทั้นลงมา คือการเน้นย้ำความสัมพันธ์ที่ไม่มีใครสามารถพรากจากกันได้ "ธรรศ... อา... ธรรศคะ" "เรียกชื่อผม... เรียกให้ดังกว่านี้... ให้รู้ว่าตอนนี้เธอเป็นของใคร" เขาขยับกายรุนแรงขึ้นเมื่อเห็นเธอหลับตาพริ้มและปล่อยตัวปล่อยใจไปกับความสุขสมที่เขามอบให้ ความรักความแค้นที่อัดอั้นถูกระบายออกมาผ่านสัมผัสที่ร้อนแรงยิ่งกว่าไฟ เขาบดจูบเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนริมฝีปากบวมเจ่อ เป็นการปรับความเข้าใจด้วยร่างกายที่สื่อสารได้ชัดเจนกว่าคำพูดใดๆ ในโลก ท่ามกลางความสุขสมที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด ธรรศกอดร่างบางไว้แน่นจนแทบจมหายไปในอกกว้าง ทั้งคู่หอบหายใจจนตัวโยน ทิ้งให้บรรยากาศอบอวลไปด้วยไอรักและกลิ่นอายของความปรารถนาที่ยังไม่จางหาย ธรรศจูบลงบนขมับชื้นเหงื่อของเธอแผ่วเบา ความโกรธเคืองก่อนหน้ามลายหายไป เหลือเพียงความคลั่งรักที่ยังคงปะทุอยู่ในอก แต่ทว่า ในขณะที่ความเงียบกำลังจะเข้าครอบงำอีกครั้ง เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของธรรศก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพู เขามองโทรศัพท์ด้วยแววตารำคาญใจก่อนจะหยิบขึ้นมารับสายด้วยมือข้างเดียว ขณะที่อีกข้างยังคงโอบกอดพริ้มเพราไว้ไม่ห่าง "ว่าไง..." เสียงเขาสุขุมขึ้นทันที (คุณธรรศครับ... ข่าวลือเรื่องพริ้มเพราที่คุณปิดไว้ ตอนนี้มันหลุดออกไปถึงนักข่าวสายบันเทิงแล้วครับ ดูเหมือนว่าคืนนี้คณินจะไม่ได้แค่ขู่ แต่เขาปล่อยรูปที่เขาแอบถ่ายคุณกับพริ้มเพราไปให้พวกนั้นเรียบร้อยแล้ว!) ธรรศชะงัก ร่างกายที่โอบกอดเธอไว้แข็งค้างขึ้นมาทันที ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองไปยังหน้าจอโทรศัพท์ที่เริ่มแจ้งเตือนข่าวฉาวที่กำลังถูกแชร์ไปทั่วโลกออนไลน์อย่างรวดเร็ว "ไอ้คณิน..." เขากัดฟันกรอด สายตาที่มองพริ้มเพราเปลี่ยนไปเป็นความกังวลที่เขาไม่เคยเผยให้ใครเห็นมาก่อน ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ผลงานของวริศร์วิสกี้เสมอมานะครับ