รอยร้าวเล็กๆ

“รูปพวกนี้... ใครเป็นคนถ่าย?” น้ำเสียงของธรรศไม่ได้ตะคอก แต่มันกลับกังวานด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศในห้องทำงานหรูบนชั้นสูงสุดของตึกธนากุลดูเบาบางลงจนแทบหายใจไม่ออก พริ้มเพราตัวแข็งทื่อ ดวงตาคู่สวยสั่นไหวขณะมองภาพถ่ายโพลารอยด์ที่ถูกโปรยลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ ภาพที่เธอไปนั่งดื่มกาแฟกับคณินในคาเฟ่ลับย่านอารีย์เมื่อสองวันก่อนถูกบันทึกไว้ในมุมที่ดูเหมือนทั้งสองกำลังกระซิบกระซาบเรื่องความลับบางอย่าง “พริ้ม... พริ้มแค่ไปทานกาแฟกับเขาครับ ไม่ได้มีอะไรอย่างที่ธรรศกำลังคิดเลย” พริ้มเพราพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น แม้จะรับรู้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของชายตรงหน้า ธรรศลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังราคาแพงช้าๆ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเนี๊ยบกริบก้าวเข้ามาใกล้เธอจนพริ้มเพราต้องถอยกรูดไปจนชิดขอบชั้นวางหนังสือ กลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจางๆ ที่เธอมักจะหลงใหลยามที่เขาโอบกอด วันนี้กลับกลายเป็นกลิ่นอายของความกดดันที่น่าสะพรึงกลัว “ทานกาแฟ? หรือทาน ‘ความลับ’ กันแน่ครับพริ้ม?” ธรรศโน้มตัวลงมา มือหนาข้างหนึ่งยันกับชั้นหนังสือไว้ข้างศีรษะของเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่ง “ผมเลี้ยงดูคุณมาอย่างดี ให้ทุกอย่างที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะปรารถนา แต่ดูเหมือนว่าโลกที่คุณอยากจะออกไปวิ่งเล่น มันจะกว้างใหญ่เกินกว่าที่ผมจะขีดเส้นให้เสียแล้ว” “ธรรศฟังพริ้มก่อน... คณินเขาแค่ต้องการขอร้องให้พริ้มช่วยเรื่อง—” “เรื่องอะไร?” ธรรศสวนกลับทันควัน ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “เรื่องที่เขาต้องการทำลายธุรกิจของผม? หรือเรื่องที่เขาอยากจะลองของด้วยการพรากคนของผมไป?” พริ้มเพราเม้มปากแน่น ความน้อยเนื้อต่ำใจเริ่มตีตื้นขึ้นมาในอก ธรรศไม่เคยเปิดโอกาสให้เธออธิบาย และเขาก็มักจะตัดสินคนรอบตัวเธอด้วยความระแวงเสมอ “พริ้มไม่ใช่สิ่งของที่ธรรศจะขีดเส้นตายได้นะครับ พริ้มมีเพื่อน มีสังคม... แม้ว่าพริ้มจะเลือกมาอยู่ข้างๆ ธรรศแล้ว แต่พริ้มก็ยังเป็นพริ้มคนเดิม” “คนเดิมที่ยอมให้ศัตรูของผมนั่งจับมือถือแขนงั้นหรือ?” ธรรศเค้นยิ้มที่มุมปาก มือหนาเชยคางมนขึ้นอย่างถือดี นิ้วโป้งหัวแม่มือบดคลึงริมฝีปากนุ่มเบาๆ แต่น้ำหนักมือกลับดูรุนแรงเกินปกติ “พริ้ม... คุณอาจจะคิดว่าความใจดีของผมคือความโง่เขลา แต่คุณลืมไปแล้วใช่ไหมว่าภายใต้ความใจดีนี้ ผมเป็นคนที่โหดร้ายแค่ไหนเวลาที่รู้ว่าตัวเองกำลังจะถูกหักหลัง” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน บรรยากาศอึดอัดจนพริ้มเพราแทบอยากจะร้องไห้ออกมา แต่ความทิฐิในใจทำให้เธอเชิดหน้าสู้ สายตาของธรรศที่เคยเปี่ยมไปด้วยความรักเปลี่ยนเป็นความมืดมิดที่ยากจะหยั่งถึง เขาไม่ได้มองเธอเป็น ‘เด็กในปกครอง’ ที่เขาทะนุถนอมอีกต่อไป แต่เขากำลังมองเธอเป็น ‘เป้าหมาย’ ที่ต้องจัดการ “ถ้าธรรศไม่เชื่อใจพริ้ม... ก็เชิญเลยครับ อยากจะขังพริ้มไว้ในกรงนี้ตลอดไปเลยก็ได้” พริ้มเพรากล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ “พริ้มเหนื่อยแล้ว เหนื่อยที่จะต้องพิสูจน์ตัวเองทุกครั้งที่หายใจเข้าออก” ธรรศชะงักไปเล็กน้อย แต่รอยยิ้มเย็นเยียบก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทพริ้มเพราอย่างรุนแรง “นั่นสินะ... ในเมื่อความเชื่อใจมันใช้ไม่ได้ผล สงสัยผมคงต้องใช้ ‘พันธะ’ อื่นมาผูกมัดคุณไว้แทน” เขาผละออกแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดเปิดข้อความบางอย่าง แล้ววางมันลงบนโต๊ะ พริ้มเพรามองภาพบนหน้าจอแล้วหัวใจก็แทบหยุดเต้น มันเป็นภาพที่ถ่ายจากระยะไกล ในห้องรับรองส่วนตัวที่เธอกับคณินเคยไปพบกัน แต่มันไม่ใช่ภาพธรรมดา เพราะในนั้น... มีซองเอกสารที่เธอจำได้แม่นว่าเป็นรายงานความลับของบริษัทธนากุลที่เธอเพิ่งจะได้รับมา และในมุมของภาพ คณินกำลังส่งสายตาที่ดูเหมือนผู้ชนะมายังกล้อง “นี่มัน... นี่มันไม่ใช่แบบนั้นนะครับ! พริ้มไม่ได้ขโมยเอกสารพวกนั้น!” “เอกสารที่ถูกระบุว่าเป็น ‘ลายเซ็นของคุณ’ ในคดีทุจริตที่กำลังจะเกิดขึ้น” ธรรศกล่าวเสียงเรียบเหมือนกำลังพูดเรื่องสภาพอากาศ “ตอนนี้ตำรวจกำลังจะได้รับหลักฐานชิ้นนี้ในวันพรุ่งนี้... คุณว่าถ้าคนอย่างธรรศ ธนากุลเป็นคนส่งมอบหลักฐานเอง คุณจะเหลือทางรอดกี่เปอร์เซ็นต์?” พริ้มเพราหน้าซีดเผือด เธอถูกใส่ร้าย... เธอถูกคณินลากเข้าไปอยู่ในกับดักที่เขาสร้างขึ้นเพื่อทำลายเธอและธรรศไปพร้อมๆ กัน ขณะที่พริ้มเพรากำลังสั่นเทาด้วยความกลัว เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรีบร้อน ก่อนที่เลขาส่วนตัวของธรรศจะพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “คุณธรรศครับ... แย่แล้วครับ ทางฝั่งคุณคณินเพิ่งออกแถลงการณ์ด่วน ว่าเขามีหลักฐานว่าคุณธรรศเป็นคนวางแผนบงการการทุจริตทั้งหมด โดยมี ‘พริ้มเพรา’ เป็นนอมินีตัวสำคัญในการฟอกเงินครับ!” ธรรศหันขวับมามองพริ้มเพราอีกครั้ง คราวนี้ดวงตาของเขาวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธที่แท้จริง ไม่ใช่ความโกรธเพราะความหึงหวง แต่เป็นความโกรธของนักล่าที่ถูกตลบหลัง ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเป็นกำลังใจให้ตัวละครของผมในทุกๆ บทนะครับ วริศร์วิสกี้ครับ