ความดุดันที่เปลี่ยนไป

“ผมเคยบอกคุณไปแล้วใช่ไหมพริ้มเพรา ว่าอย่าให้ผมเห็นไอ้คณินมันเข้าใกล้คุณอีก... แต่ดูสิ่งที่ผมเห็นสิ คุณทำตัวเหมือนคนไร้เดียงสาที่กำลังหัดเดินเข้าหาเหว ทั้งที่รู้ว่ามีผมคอยดึงรั้งเอาไว้อยู่” น้ำเสียงของธรรศไม่ได้ตะคอก แต่มันกลับเย็นเยียบและทรงพลังจนคนฟังรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เขาไม่ได้เดินเข้ามาหา แต่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องทำงานส่วนตัว สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองพริ้มเพราที่นั่งตัวสั่นอยู่บนโซฟาหนังสีดำราคาแพง พริ้มเพราสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมความกล้า “พริ้มไม่ได้ตั้งใจให้เขาเข้ามา... พริ้มแค่ไปรับเอกสารที่คาเฟ่ตามที่เขานัดไว้ และเขาก็แค่ฝากของมาให้คุณ ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้นครับ” “คุณเรียกไอ้การที่มันแตะต้องไหล่คุณว่า ‘ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น’ งั้นหรือครับ?” ธรรศก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาหา แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้โซฟายุบตัวลงตามน้ำหนักที่เขาทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ ฝ่ามือหนาที่ผ่านการทำงานหนักแต่ยังคงความละเอียดอ่อนเชยคางหญิงสาวขึ้นมาอย่างแรงจนใบหน้าเนียนใสต้องแหงนเงยรับสายตาที่วาวโรจน์ “คุณเป็นคนของผมพริ้มเพรา ทุกตารางนิ้วบนร่างคุณ ผมตีตราจองไว้หมดแล้ว อย่าทำให้ผมต้องใช้วิธีที่ผมเกลียดที่สุด... วิธีการที่ทำให้คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะก้าวเท้าออกจากบ้านหลังนี้” ความดุดันในดวงตาของเขามันต่างจากความหึงหวงที่ผ่านมา ครั้งนี้มันแฝงไปด้วยความต้องการครอบครองอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด ธรรศไม่ได้มองเธอเป็นหญิงสาวที่เขาจะตามใจอีกต่อไป แต่เขากำลังมองเธอเป็น ‘ทรัพย์สมบัติ’ ที่กำลังถูกผู้อื่นรุกล้ำ “คุณธรรศ... พริ้มเจ็บนะครับ” เธอประท้วงเสียงแผ่ว แต่นั่นกลับยิ่งเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี “เจ็บสิครับ จะได้จำ... จำให้ขึ้นใจว่าอย่าทำตัวเป็นเด็กดื้อกับผม” ธรรศไม่รอให้เธอได้พูดอะไรต่อ เขากระชากตัวพริ้มเพราเข้ามาหาจนร่างบางลอยมาเกยบนตักแกร่ง กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาห้อมล้อมเธอจนแทบหายใจไม่ออก ก่อนที่สัมผัสร้อนแรงจะทาบทับลงมาที่ริมฝีปากนุ่ม มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวานเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือการประกาศอาณัติและการลงทัณฑ์ที่ทำให้พริ้มเพราสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ลิ้นร้อนของเขาแทรกซึมเข้าไปกวาดต้อนความหวานอย่างตะกละตะกลาม มือข้างหนึ่งของเขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกอย่างรวดเร็วด้วยความชำนาญ ก่อนจะดึงรั้งอาภรณ์ชิ้นน้อยให้หลุดพ้นจากไหล่มน ผิวพรรณขาวจัดตัดกับมือกร้านของเขาที่เริ่มทำหน้าที่ปรนเปรอและกำราบในเวลาเดียวกัน “วันนี้ผมจะทำให้คุณรู้ว่า... ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของชีวิตคุณ” เขากระซิบชิดใบหู เสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความปรารถนาที่พุ่งพล่านจนน่ากลัว ภายในห้องกว้างที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงผ้าที่เสียดสีกัน ความร้อนแรงของบทรักดำเนินไปอย่างดุดัน ธรรศจู่โจมด้วยสัมผัสที่หนักแน่นและเรียกร้อง เขาจงใจเน้นย้ำความหวามไหวในจุดที่อ่อนไหวที่สุดของเธอ เพื่อให้ร่างกายของพริ้มเพราตอบสนองต่อเขาเพียงคนเดียว พริ้มเพราทำได้เพียงจิกเล็บลงบนไหล่กว้างเพื่อระบายความหวามไหวที่เขาปรนเปรอให้ ความโกรธแค้นของเขาในตอนแรกเริ่มหลอมละลายกลายเป็นความคลั่งไคล้ที่ดูดกลืนวิญญาณคนทั้งสอง ทว่า ท่ามกลางความวาบหวามที่กำลังถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของธรรศก็ดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง ธรรศชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมละออกจากร่องอกนุ่มนวล เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว ดวงตาก็เปลี่ยนจากความมัวเมากลายเป็นความเย็นชาที่น่าขนลุก เขาลุกขึ้นยืนทันทีโดยไม่สนความต้องการที่ยังค้างคาใจของพริ้มเพรา มือหนาจัดเสื้อผ้าให้เธออย่างลวกๆ ก่อนจะหันมามองด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “คณินไม่ได้มาเพื่อฝากของให้ผม แต่มันกำลังส่งคนมาวางระเบิดความลับเรื่องครอบครัวคุณที่ผมอุตส่าห์ปิดบังไว้...” เขาโยนแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนตักเธอ พริ้มเพราหยิบมันขึ้นมาเปิดดู มือที่ถือเอกสารสั่นสะท้านขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นรูปถ่ายและข้อมูลที่ถูกเขียนด้วยลายมือของใครบางคนที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี “คุณพ่อยังไม่ตาย... และเขากำลังร่วมมือกับคณินเพื่อทำลายผม” ธรรศหยิบปืนพกกระบอกเล็กออกมาจากลิ้นชักโต๊ะทำงานแล้วบรรจุกระสุนต่อหน้าเธอ “พริ้มเพรา ในเมื่อคุณอยากจะเล่นเกมนี้กับผมนัก ผมก็จะเล่น... แต่จำไว้ว่า ถ้าเรื่องนี้จบลงด้วยความสูญเสีย ผมจะไม่เหลือความปราณีให้ใครทั้งนั้น... แม้แต่พ่อแท้ๆ ของคุณก็ตาม” พริ้มเพรามองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่แตกสลาย สิ่งที่เธอปกป้องกำลังพังทลายลงพร้อมกับความรักที่เธอกำลังจะมอบให้เขา ขณะที่ธรรศกำลังจะเดินออกจากห้องไปนั้น เสียงเคาะประตูอย่างแรงก็ดังขึ้นพร้อมกับการพังประตูเข้ามาของชายฉกรรจ์ชุดดำสามคนที่ถืออาวุธครบมือ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนของคู่นี้เสมอนะครับ - วริศร์วิสกี้ ครับ