รสสัมผัสที่คาดไม่ถึง

“ออกไปซะ ก่อนที่ผมจะลืมตัวว่าที่นี่ไม่ใช่สนามรบแต่เป็นบ้านของผม” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กร้าวแกร่งจนคนฟังรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในอากาศ ธรรศ ธนากุล ไม่ได้ตะคอก แต่ทุกคำพูดที่หลุดออกจากริมฝีปากหยักลึกนั้นเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่กดทับจนคณินต้องชะงักฝีเท้า มือหนาของธรรศบีบแน่นที่สันกรามจนขึ้นรอยนูน เขาจ้องมองศัตรูหัวใจด้วยแววตาดุจเสือร้ายที่กำลังหวงอาณาเขต “คุณธรรศ... ผมแค่มาส่งของขวัญให้พริ้ม ไม่คิดว่าคุณจะทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของขนาดนี้” คณินพยายามเค้นเสียงให้ดูมั่นคง แต่แววตาที่หลุบต่ำลงเพราะสู้แรงกดดันจากอีกฝ่ายไม่ได้ กลับฟ้องความขลาดกลัวอย่างชัดเจน “ของขวัญเหรอ?” ธรรศแค่นหัวเราะในลำคอ มุมปากหยักยกยิ้มที่ดูน่าขนลุกมากกว่าจะเป็นมิตร “เด็กของผม ผมดูแลได้ดีพอไม่จำเป็นต้องให้คนนอกอย่างคุณมาสาระแนยุ่งยศ” ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นจนแทบขาดใจ เสียงกลอนประตูห้องน้ำที่ถูกปลดล็อกก็ดังขึ้น ‘กริ๊ก’... สิ้นเสียงนั้น ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมห้องทั้งห้องทันที พริ้มเพราก้าวออกมาพร้อมกับไอน้ำที่ลอยละล่องเกาะอยู่ตามผิวพรรณเนียนละเอียด เธอสวมเพียงชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มที่ผูกปมไว้หลวมๆ เส้นผมเปียกชื้นลู่ไปตามลำคอระหง กลิ่นหอมจางๆ จากสบู่ที่ใช้ตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ หญิงสาวชะงักกึกเมื่อเห็นชายหนุ่มสองคนยืนเผชิญหน้ากันด้วยท่าทีคุกคาม “คุณคณิน?” เสียงหวานใสแฝงความประหลาดใจเอ่ยขึ้น พริ้มเพรากระชับสาบเสื้อให้แน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ ดวงตากลมโตสั่นไหวเล็กน้อย ธรรศไม่รอช้า เขาเปลี่ยนสีหน้าทันที ความดุดันที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเย็นชาที่เปลี่ยนทิศทางไปหาพริ้มเพรา เขาเดินปรี่เข้าไปหาเธอด้วยท่วงท่าสง่างาม ก่อนจะถอดเสื้อสูทเนื้อดีวางพาดไหล่บอบบางเพื่อปกปิดความวาบหวิวที่เขารู้สึกไม่พอใจนักที่คนอื่นเห็น “ขึ้นไปรอข้างบนครับพริ้ม... ผมมีเรื่องต้องเคลียร์กับเพื่อนเก่าอีกนิดหน่อย” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความใส่ใจที่แฝงคำสั่งในตัว “แต่ว่า...” “ไปครับ... เป็นเด็กดี” ธรรศโน้มตัวลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนหวานที่ทำให้ใจสั่น แต่มือหนาที่โอบแผ่นหลังของเธอไว้นั้นกลับบีบเบาๆ อย่างหนักแน่นเป็นการเตือน พริ้มเพราไม่กล้าขัดใจ เธอรีบก้าวเท้าขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็วโดยไม่กล้าหันกลับมามอง ทันทีที่เสียงฝีเท้าของเธอหายไปจากโถงทางเดิน แววตาของธรรศก็กลับมาดุร้ายอีกครั้ง เขาหันกลับมาหาคณินพร้อมกับก้าวเข้าประชิดตัวในระยะประทชิดจนลมหายใจรดรินกัน “นี่คือคำเตือนครั้งสุดท้าย” ธรรศเอ่ยช้าๆ น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าเยือกเย็นราวกับคมมีด “ถ้าผมเห็นหน้าคุณในบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ครั้งเดียว อย่าว่าแต่ธุรกิจเลย แม้แต่ทางเดินหายใจในเมืองนี้ คุณก็อาจจะไม่มีโอกาสได้ใช้” คณินหน้าซีดเผือด เขาพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ก่อนจะรีบถอยกรูดออกไปจากบ้านราวกับหนีตาย ธรรศยืนมองแผ่นหลังนั้นจนลับสายตา ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ในอก เขาไม่ชอบ... ไม่ชอบที่ใครหน้าไหนมาแตะต้อง ‘ของรัก’ ของเขา ชายหนุ่มสาวเท้าขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนใหญ่ พริ้มเพรานั่งอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหม่า เมื่อเห็นสายตาคมกริบที่จ้องมองมา ร่างบางก็เผลอขยับถอยหลังไปชิดหัวเตียง “กลัวผมเหรอ?” ธรรศถามพลางเดินเข้าไปหา เขาปลดเนกไทออกอย่างใจเย็น ก่อนจะนั่งลงข้างๆ เธอที่บนเตียง แรงกดทับจากน้ำหนักตัวของเขาทำให้ฟูกยุบตัวลง “เปล่าค่ะ... แค่ตกใจที่เห็นคุณคณิน” พริ้มเพราตอบเสียงแผ่ว “ดีครับ” ธรรศเชยคางมนขึ้น สบตากับเธอด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “เพราะถ้าคุณกลัว... ผมจะยิ่งทำให้คุณเห็นว่า การกลัวผมมันน่าตื่นเต้นแค่ไหน” เขาลากนิ้วโป้งไล้ไปตามริมฝีปากล่างของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่คาดไม่ถึงนี้ทำให้พริ้มเพราขนลุกซู่ ธรรศขยับเข้าใกล้จนหน้าผากของเขาจรดกับหน้าผากของเธอ กลิ่นโคโลญจน์ผสมกับกลิ่นฟีโรโมนผู้ชายที่เข้มข้นทำให้พริ้มเพราแทบสิ้นสติ “ทำไมคุณถึงเอาเสื้อสูทมาคลุมให้ฉันคะ?” เธอถามเสียงสั่น พยายามเปลี่ยนเรื่อง ธรรศแค่นยิ้ม มือหนาเริ่มสอดเข้าไปใต้ผ้าไหมตัวบางอย่างถือวิสาสะ สัมผัสถึงความนุ่มละมุนของผิวเนื้อข้างใน “เพราะผมหวง... ผมไม่อยากให้สายตาต่ำๆ ของใครมาแปดเปื้อนผิวของคุณ แม้แต่ปลายเล็บ” เขาโน้มตัวลงกระซิบถ้อยคำที่ทำให้ใจสั่น ก่อนจะบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างดุดัน รสสัมผัสที่คาดไม่ถึงไม่ได้มีความอ่อนหวานฉาบหน้าอยู่เลย มันคือการเรียกร้อง คือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเต็มตัว พริ้มเพราสะดุ้งสุดตัวก่อนจะถูกแรงดึงดูดของเขาหลอมละลายให้โอนอ่อนตาม จู่ๆ ธรรศก็หยุดชะงัก เขาผละออกเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ก่อนจะกดเสียงต่ำจนแทบเป็นเสียงกระซิบ “พริ้ม... ถ้าผมบอกว่าคืนนี้ผมจะไม่ปล่อยให้คุณได้นอนพักผ่อนเลย คุณจะโกรธไหม?” พริ้มเพรายังไม่ทันได้ตอบโต้ เสียงโทรศัพท์มือถือของธรรศที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็แผดเสียงดังขึ้นขัดจังหวะ เขามองมันด้วยความหงุดหงิดก่อนจะเหลือบสายตาไปอ่านข้อความที่เด้งขึ้นบนหน้าจอ ใบหน้าของธรรศเปลี่ยนสีทันที ดวงตาคู่คมที่เคยเต็มไปด้วยตัณหาแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาสุดขั้ว เขาละสายตาจากพริ้มเพราแล้วหันไปคว้ามือถือขึ้นมาอ่าน ก่อนจะแค่นยิ้มที่น่ากลัวกว่าเดิม “ดูเหมือนจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญแอบเข้ามาในคฤหาสน์เราอีกคนนะ...” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความอาฆาต “และดูเหมือนว่า... สิ่งที่มันขโมยไป จะไม่ใช่แค่ของเล่นชิ้นเล็กๆ แต่เป็นไฟล์ลับที่สำคัญที่สุดของผม” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของตัวละครนี้นะครับ ครั้งหน้าผมจะพาคุณไปพบกับความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสัมพันธ์อันเร่าร้อนนี้ครับ... วริศร์วิสกี้ครับ