ของขวัญชิ้นแรก

“คณินไม่ได้มาที่นี่เพื่อขโมยไฟล์ข้อมูลเพียงอย่างเดียวหรอก พริ้ม” เสียงทุ้มต่ำของธรรศดังก้องไปทั่วห้องทำงานส่วนตัว บรรยากาศภายในห้องที่เคยดูโอ่อ่ากลับกลายเป็นความกดดันที่บีบคั้นจนพริ้มเพราแทบหายใจไม่ออก มือหนาของชายวัย 42 ปีวางแฟ้มเอกสารสีดำลงบนโต๊ะไม้สักขัดเงา ก่อนที่เขาจะหมุนเก้าอี้หนังราคาแพงกลับมาเผชิญหน้ากับเด็กสาวที่เขาทั้งรัก ทั้งหวง และพร้อมจะทำลายทุกคนที่บังอาจแตะต้องเธอ พริ้มเพรายืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ดวงตากลมโตสั่นระริกขณะจ้องมองแววตาที่ฉายความดุดันของชายตรงหน้า “คุณหมายความว่ายังไงคะ... หมายความว่าเขาจ้องจะทำอะไร” เธอถามพลางเม้มปากแน่น ความรู้สึกหวาดหวั่นแล่นผ่านไขสันหลัง ธรรศลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงของเขาทำเอาพริ้มเพราต้องเงยหน้ามอง เขาเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจางๆ ผสมกับกลิ่นยาสูบจางๆ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเขาโอบล้อมร่างของเธอไว้ มือหนาเอื้อมมาเชยคางมนขึ้นอย่างถือสิทธิ์ นิ้วโป้งลูบไล้ริมฝีปากอิ่มของเธอเบาๆ อย่างคลั่งไคล้ “มันต้องการ 'ตัวคุณ' พริ้ม... และมันก็ใช้วิธีที่สกปรกที่สุดอย่างการขโมยสิ่งที่ผมหวงแหนที่สุดไป เพื่อล่อให้ผมออกไปติดกับดักของมัน” ธรรศก้มลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขามีความแหบพร่าและเย็นเยียบ “แต่มันลืมไปอย่างหนึ่ง... ว่าธนากุลไม่เคยยอมเสียอะไรที่เป็นของตัวเองไปฟรีๆ” เขาหันไปหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มบนโต๊ะขึ้นมา แล้วเปิดออก แสงจากโคมไฟระย้ากระทบกับสร้อยเพชรน้ำงามที่วางเด่นอยู่ด้านใน “นี่คือ 'ของขวัญชิ้นแรก' ที่ผมอยากมอบให้คุณ” พริ้มเพราเบิกตากว้าง “มัน... มันดูแพงเกินไปนะคะ คุณธรรศ” ธรรศแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหยิบสร้อยเส้นนั้นออกมา บรรจงสวมใส่รอบลำคอระหงของเธอ นิ้วของเขาจงใจลากผ่านผิวเนียนนุ่มจนพริ้มเพราขนลุกซู่ “ไม่มีอะไรแพงเกินกว่าความสุขของคุณหรอกครับ พริ้ม... ผมยอมจ่ายทุกอย่างเพื่อให้มั่นใจว่าต่อจากนี้ไป ต่อให้คนทั้งโลกจะทิ้งคุณไป แต่จะมีแค่ผมคนเดียวที่จะกอดคุณไว้แน่นที่สุด” เขาดึงร่างบางเข้ามาปะทะอกแกร่ง กลิ่นอายของความครอบครองแผ่ซ่านไปทั่วห้อง พริ้มเพราหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอรู้ดีว่าชายคนนี้คือปีศาจที่มาในคราบสุภาพบุรุษ แต่เธอกลับไม่อาจปฏิเสธความอบอุ่นที่เขามอบให้ได้เลยแม้แต่นิดเดียว “คณินมันส่งข้อความท้าทายผมมา” ธรรศกระซิบต่อ เสียงของเขากลายเป็นโทนต่ำที่น่าเกรงขาม “มันบอกว่าคืนนี้จะมีการประมูลของลับชิ้นหนึ่งที่งานเลี้ยงปิดตัวของเครือธนากุล... และคนที่มันจะพาไปร่วมงานด้วย ก็คือคนที่มัน 'อ้าง' ว่าเป็นตัวแทนของคุณ” พริ้มเพรานิ่งไปครู่หนึ่ง “ถ้าอย่างนั้น เราก็ต้องไปที่นั่น...” “แน่นอนครับ” ธรรศกดยิ้มมุมปาก “ผมจะพาคุณไป ในฐานะที่ใครก็ห้ามแย่งชิงไปได้” เขาพาเธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยชุดหรูหราที่เขาเป็นคนเลือกสรรให้ด้วยตัวเอง ธรรศหยิบชุดเดรสสีแดงเพลิงที่เว้าหลังลึกออกมา พลางเลิกคิ้วมองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยกิเลส “คืนนี้... คุณต้องสวยที่สุด เพื่อให้ไอ้คณินมันได้รู้ว่า การมองของสูงที่ไม่มีวันเอื้อมถึง มันรู้สึกทรมานแค่ไหน” เมื่อพริ้มเพราแต่งตัวเสร็จ เธอเดินออกมาจากห้องแต่งตัวด้วยความประหม่า แต่เมื่อเห็นสายตาของธรรศที่จ้องมองเธอราวกับจะกลืนกิน เธอก็รับรู้ได้ทันทีว่าเกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ทว่า ในจังหวะที่ธรรศกำลังจะจูงมือเธอเดินไปที่รถลีมูซีนคันหรูหน้าคฤหาสน์ เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น เป็นสายเรียกเข้าจากระบบรักษาความปลอดภัยส่วนตัว “คุณธรรศครับ... มีเหตุการณ์ผิดปกติครับ” ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก “ระบบเซิร์ฟเวอร์สำรองในห้องใต้ดินถูกแฮ็ก และ... คนร้ายทิ้งข้อความไว้ในหน้าจอหลักครับ” ธรรศกดเปิดโฮโลแกรมข้อความขึ้นกลางอากาศ พริ้มเพราหันไปมองภาพที่ปรากฏบนจอ และสิ่งที่เห็นก็ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น มันเป็นภาพถ่ายของ 'เธอ' ในมุมที่ไม่ควรจะมีใครเห็น... ภาพที่เธอกำลังหลับใหลอยู่บนเตียงในห้องนอนของเขาเมื่อคืนนี้! “แกไม่ได้ขโมยแค่ไฟล์งานสินะ คณิน...” ธรรศพึมพำ น้ำเสียงเรียบสนิทจนน่ากลัว ในขณะที่ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยไฟแค้น “แกแอบเข้ามาในห้องนอนของฉัน... และแอบมองตอนที่ฉันกำลังดูแลผู้หญิงของฉันงั้นรึ?” เงาตะคุ่มของชายแปลกหน้าที่ยืนอยู่มุมมืดของสวนหลังคฤหาสน์ค่อยๆ เผยร่างออกมา มันไม่ใช่คณิน... แต่เป็นใครบางคนที่ธรรศไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามพันธะสัญญานี้ไปพร้อมกับผมนะครับ - วริศร์วิสกี้ครับ