คืนแรกในกรงทอง

เสียงเครื่องยนต์ของรถยุโรปคันหรูดับลงพร้อมกับความเงียบงันที่เข้าปกคลุมทั่วทั้งคฤหาสน์ธนากุล ทันทีที่ธรรศก้าวลงจากรถ เขาก็คว้าข้อมือเล็กของพริ้มเพราเอาไว้แน่น ไม่ใช่การกระชาก แต่เป็นแรงบีบที่สื่อถึงความเป็นเจ้าของที่ไม่อนุญาตให้เธอหลีกหนีไปไหน "จำไว้นะพริ้ม... ต่อจากนี้ไป กรงทองใบนี้คือที่เดียวที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับคุณ" เสียงทุ้มต่ำของเขาดังกังวานในความมืด ธรรศไม่ได้รอคำตอบ เขาออกเดินนำพาเธอเข้าสู่ตัวบ้านที่ตกแต่งด้วยความหรูหราจนดูเย็นเยียบ แสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลส่องประกายระยิบระยับล้อไปกับใบหน้าที่ตื่นตระหนกของหญิงสาว พริ้มเพราพยายามกวาดสายตามองไปรอบห้องโถงกว้างใหญ่ที่ให้ความรู้สึกราวกับพิพิธภัณฑ์ที่ไร้ชีวิต "คุณธรรศคะ... คุณจะทำอะไรคณิน" เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าขณะที่ถูกจูงขึ้นไปยังชั้นสอง ธรรศหยุดกึก เขาสูงใหญ่จนดูเหมือนกำแพงยักษ์ที่กั้นทางเดินของเธอไว้ เขาก้มลงมองเธอ สายตาที่เคยดุดันเริ่มฉายแววปรารถนาจางๆ แต่มันกลับน่ากลัวกว่าเดิม "คุณกังวลเรื่องเขา หรือกังวลว่าผมจะทำอะไรกับคุณหลังจากนี้กันแน่ครับ?" ธรรศไล้นิ้วโป้งไปตามข้อมือบางที่เขาจับไว้ ผิวเนียนละเอียดของพริ้มเพราดูจะทำให้เขาสงบลงได้บ้าง แต่เพียงครู่เดียว เขาก็หมุนตัวเธอให้เผชิญหน้ากับห้องชุดห้องหนึ่งที่หรูหราที่สุดในบ้าน "นี่คือห้องของคุณ คืนนี้คุณไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น และเชื่อผมเถอะ... คณินไม่มีทางกล้าเหยียบเข้ามาในถิ่นของผมเพื่อแย่งของรักของผมไปหรอก" พริ้มเพราใจหายวาบ คำว่า 'ของรัก' ของเขามันหนักแน่นจนเธอแทบหยุดหายใจ เธอถูกดันเข้าไปในห้องนอนกว้างขวาง กลิ่นอายความเป็นผู้ชายของธรรศอบอวลอยู่ในอากาศ แม้เขาจะยังไม่ได้แตะต้องตัวเธอ แต่ความรู้สึกที่ว่าเธอถูกขังอยู่ในกรงทองที่มีผู้คุมสุดโหดคอยเฝ้าอยู่ก็ทำให้ลมหายใจเธอติดขัด เขาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้กำมะหยี่กลางห้อง ปลดเนคไทออกอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องเธอราวกับสิงโตที่กำลังรอให้เหยื่อเริ่มขยับตัว "ไปอาบน้ำเสียครับพริ้ม... อย่าให้ผมต้องเข้าไปช่วยคุณขัดตัว เพราะถ้าผมเริ่ม ผมรับรองว่าคุณจะไม่ได้นอนทั้งคืน" คำพูดของเขาไม่ใช่คำขอร้อง แต่มันคือคำสั่งที่ไร้ทางเลือก พริ้มเพราก้าวถอยหลังไปช้าๆ แผ่นหลังของเธอชนเข้ากับบานประตูห้องน้ำ ความกลัวและความตื่นเต้นตีรวนอยู่ในอก เธอไม่รู้ว่าเหตุใดตนเองถึงรู้สึกวาบหวามในเวลาเดียวกัน ทั้งที่ควรจะหวาดกลัวผู้ชายคนนี้มากกว่าศัตรูอย่างคณินเสียอีก เมื่อพริ้มเพราหายเข้าไปในห้องน้ำ ธรรศหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายตรงถึงลูกน้องคนสนิท เสียงของเขาเรียบเย็นแต่กดดันจนคนฟังต้องสะท้าน "จัดการมันให้จบ... อย่าให้เหลือซากที่มันจะเอามาอวดอ้างได้อีก" เขาวางสายลงพร้อมกับความเงียบงันที่คืนกลับมา ทว่าเพียงชั่วครู่ เสียงปลดล็อกประตูห้องนอนจากด้านนอกก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนที่ธรรศไม่คิดว่าจะกล้าบุกเข้ามาในยามวิกาลเช่นนี้ ร่างสูงของชายหนุ่มอีกคนก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง ในมือของเขาถือเอกสารบางอย่างที่ทำให้ธรรศต้องลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าของธรรศเปลี่ยนเป็นเรียบตึงทันที "แกกล้ามากนะที่เข้ามาถึงในนี้ คณิน" คณินแสยะยิ้มที่มุมปากพลางโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้ราคาแพง "ผมไม่ได้มาเพื่อสู้กับคุณเรื่องธุรกิจธรรศ... แต่ผมมาเพื่อบอกคุณว่า พริ้มเพราไม่ได้ไร้ที่มาอย่างที่คุณคิด และสิ่งที่คุณกำลังครอบครองอยู่นั้น... มันคือระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำลายคฤหาสน์หลังนี้ให้ราบคาบ" ในจังหวะที่ธรรศกำลังจะพุ่งตัวเข้าไปกระชากคอเสื้อของผู้มาเยือน เสียงน้ำในห้องน้ำหยุดลง ประตูบานสวยค่อยๆ แง้มออกพร้อมกับไอน้ำที่ลอยละล่อง พริ้มเพราก้าวออกมาในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมบางเบา โดยไม่ทันรู้ตัวว่าสถานการณ์ภายในห้องกำลังเดือดระอุถึงขีดสุด! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนในบทนี้ วริศร์วิสกี้ขอสัญญาว่าจะไม่ทำให้ทุกท่านผิดหวังครับ