กฎสามข้อของแด๊ดดี้

"คนอย่างคุณ... ไม่เคยรู้จักคำว่า 'ให้เกียรติ' เลยหรือไงครับ" เสียงของพริ้มเพราสั่นพร่าขณะพยายามดึงชายเสื้อที่ถูกรั้งไว้ให้กระชับแน่นขึ้น เธอยืนอยู่กลางห้องทำงานส่วนตัวของธรรศ ซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่ให้ความรู้สึกหนักแน่นและทรงอำนาจ ธรรศที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่เพียงก้มหน้าลงเซ็นเอกสารในแฟ้มสีดำสนิท เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองทันที ปล่อยให้ความเงียบงันกัดกินความอดทนของหญิงสาวที่เพิ่งก้าวเข้ามาอยู่ในโลกของเขาได้ไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง "การให้เกียรติของผม ขึ้นอยู่กับว่าคนคนนั้นอยู่ในสถานะไหน... สำหรับพริ้ม ตอนนี้คุณคือ 'กรรมสิทธิ์' ของผม" ธรรศวางปากกาลงช้าๆ ก่อนจะประสานมือเข้าหากัน สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองทะลุผ่านดวงตาคู่สวยที่กำลังไหวระริก "และผมก็ไม่เห็นความจำเป็นที่ต้องให้เกียรติสิ่งของที่ผมเปย์เงินซื้อมาด้วยหยาดเหงื่อ" "ฉันไม่ใช่สิ่งของ!" เธอเถียงกลับทันควัน แม้ขาจะสั่นจนแทบยืนไม่อยู่ ชายวัยสี่สิบสองปีลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมคอออกสองเม็ดก้าวเดินอ้อมโต๊ะไม้โอ๊กตัวเขื่องเข้ามาหาช้าๆ ทุกจังหวะฝีเท้าเหมือนเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่ความหายนะของหัวใจพริ้มเพรา เขากดดันเธอจนหลังชิดกับผนังห้อง มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นยันกำแพงไว้ กักขังเธอไว้ในวงแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ "ถ้าไม่ใช่สิ่งของ... ก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิ" ธรรศก้มลงจนจมูกโด่งสันแทบแตะกับพวงแก้มใส "คนเรามักจะเกลียดสิ่งที่ตัวเองไม่เข้าใจ แต่สำหรับคุณ... ผมว่าคุณแค่ยังไม่ชินกับ 'กฎของแด๊ดดี้' เท่านั้นเอง" เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกงสแล็ค แล้วกางออกช้าๆ ต่อหน้าเธอ "กฎข้อแรก... ห้ามปฏิเสธสิ่งที่ผมมอบให้ ไม่ว่าจะเป็นเงิน เครื่องประดับ หรือแม้แต่ 'เวลาส่วนตัว' ในห้องนอน" พริ้มเพราเม้มปากแน่น ความรู้สึกอับอายและโกรธเคืองตีรวนในอก "แล้วถ้าฉันไม่ทำล่ะคะ... เอ้ย ไม่ทำล่ะครับ" เธอรีบแก้คำพูดเมื่อเห็นสายตาคาดคั้น "กฎข้อที่สอง..." ธรรศไม่สนใจคำแย้ง เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "ห้ามติดต่อหรือเข้าใกล้คณินโดยเด็ดขาด ผู้ชายคนนั้นน่ะ... มันไม่ได้รักคุณอย่างที่มันป่าวประกาศหรอก มันแค่ต้องการใช้คุณเป็นเครื่องมือล้มผม ถ้าคุณดื้อรั้น... ผมจะทำลายธุรกิจของพ่อคุณให้สิ้นซากภายในเช้าวันพรุ่งนี้" คำขู่ที่แสนเย็นชาของธรรศทำให้พริ้มเพราหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่าเขามีอำนาจมากพอที่จะทำแบบนั้นได้จริง ผู้ชายตรงหน้าคือปีศาจในคราบนักบุญที่พร้อมจะหยิบยื่นความสะดวกสบายให้ แต่ในขณะเดียวกันก็สามารถบดขยี้ชีวิตคนให้แหลกคามือได้ทุกเมื่อ "และกฎข้อสุดท้าย..." ธรรศเว้นจังหวะ เขายื่นนิ้วเรียวยาวไล้ผ่านกรอบหน้าหวานหยดอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลุกเร้าความร้อนรุ่มไปทั่วร่างของเธอ "ห้ามมีความลับกับผม ไม่ว่าจะเรื่องงาน หรือเรื่อง... 'ความรู้สึก' ของคุณ" "ทำไมต้องขนาดนี้... คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่?" เธอถามเสียงสั่น แววตาเริ่มคลอไปด้วยหยดน้ำ "ผมต้องการให้คุณมองแค่ผม ได้ยินแค่ผม และจดจำว่าใครกันแน่ที่อยู่ข้างหลังคุณในวันที่โลกนี้หันหลังให้" ธรรศขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว "วันนี้ผมมีนัดทานมื้อค่ำที่ร้านประจำเตรียมตัวให้พร้อม ชุดที่ผมเลือกไว้ให้บนเตียง... ผมอยากเห็นคุณใส่มัน" เขาหันหลังเตรียมเดินกลับไปที่โต๊ะ แต่พริ้มเพรากลับตัดสินใจรวบรวมความกล้า เอื้อมมือไปคว้าแขนเสื้อเขาไว้เบาๆ "ถ้าฉันยอมทำตามกฎทั้งหมด... คุณจะปล่อยพ่อฉันเป็นอิสระใช่ไหม" ธรรศชะงักฝีเท้า เขาหันกลับมามองเธอช้าๆ แววตาสีเข้มวูบไหวเพียงชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาดุดันและเยือกเย็นอีกครั้ง เขาคว้าข้อมือเธอแล้วดึงเข้ามาใกล้จนหน้าอกแนบชิดกัน ลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่ที่ซอกคอขาวระหง "พริ้มครับ... คุณยังไม่เข้าใจสินะ" เขาเอ่ยเสียงพร่า "อิสระของคุณและพ่อคุณน่ะ มันถูกหลอมรวมอยู่ในพันธะที่ชื่อว่า 'ธนากุล' ตั้งแต่ก้าวแรกที่คุณรับเช็คใบนั้นแล้ว" จังหวะที่ธรรศกำลังจะโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอของหญิงสาว เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นอย่างกระชั้นชิด ตามมาด้วยเสียงของเลขาส่วนตัวที่ดูร้อนรนจนผิดปกติ "คุณธรรศครับ! แย่แล้วครับ... คุณคณินบุกเข้ามาที่ชั้นล่าง และเขากำลังยืนกรานว่าจะต้องพบคุณพริ้มให้ได้เดี๋ยวนี้ครับ!" ธรรศผละตัวออกจากพริ้มเพราทันที แววตาที่เคยฉายแววปรารถนาเปลี่ยนเป็นความดุดันดุจราชสีห์ที่ถูกลบหลู่ เขาจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนจะหันมามองพริ้มเพราด้วยสายตาที่ทำให้เธอขนลุกชัน "ดูเหมือนว่าสุนัขจรจัดตัวนั้น จะอยากลองดีกับผมถึงในบ้าน... ไปกันครับพริ้ม เราไปดูกันว่าเขาจะมีความกล้าพอที่จะทวงคืน 'ของของผม' ต่อหน้าต่อตาผมหรือไม่" หวังว่าตอนที่สองนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนของทั้งคู่นะครับ ขอบพระคุณที่ติดตามผลงานของวริศร์วิสกี้เสมอมานะครับ