ข้อเสนอใต้แสงจันทร์

“ถ้าคุณคิดจะเอาตัวเข้าแลกเพื่อปลดหนี้ก้อนโตของพ่อคุณ ผมแนะนำว่าให้กลับไปคิดใหม่เสียดีกว่า เพราะผมไม่ใช่การกุศล และที่สำคัญ... ผมไม่นิยมของที่ไร้ราคา” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของธรรศ ธนากุล ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า กลิ่นอายของยาสูบราคาแพงจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาที่ให้ความรู้สึกเย็นเยือกแต่เร้าใจ มันกดดันจนพริ้มเพราแทบลืมหายใจ หญิงสาววัย 22 ปี ยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ เธอสวมชุดเดรสสีขาวเรียบง่ายที่ดูจืดชืดในสายตาของนักธุรกิจผู้เจนโลกอย่างเขา ทว่าดวงตากลมโตคู่สวยนั้นกลับสั่นไหวด้วยความมุ่งมั่นอย่างปิดไม่มิด มือเล็กๆ ที่กำชายกระโปรงจนยับยู่ยี่สั่นระริก แต่เธอยังคงพยายามเชิดหน้าขึ้นสบสายตาคมกริบของเขาอย่างไม่ยอมแพ้ “หนูไม่ได้บอกว่าตัวเองเป็นของไร้ราคาค่ะ... อ้อ ขอโทษครับ ผมหมายถึง... ผมไม่ได้มองว่าตัวเองไร้ราคา แต่เพราะหนูไม่มีทางเลือกอื่นแล้วต่างหาก” พริ้มเพราแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นมุมปากของธรรศกระตุกยิ้มหยัน ธรรศเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาคมปลาบดั่งเหยี่ยวจ้องมองเรือนร่างของหญิงสาวตรงหน้า เขาไม่ใช่คนใจร้ายแบบไร้เหตุผล แต่ในโลกธุรกิจที่เขาอยู่ ทุกอย่างมีมูลค่าเสมอ และเขาก็ไม่ชอบการทำธุรกิจที่ขาดทุน “ไม่มีทางเลือก? โลกนี้มีทางเลือกเสมอพริ้มเพรา แต่ทางเลือกที่หนูกำลังเลือกอยู่ตอนนี้ มันหมายถึงการเอาชีวิตทั้งชีวิตมาวางไว้ในกำมือผม” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงเกือบ 190 เซนติเมตรของเขาทำให้ห้องนี้ดูเล็กลงไปถนัดตา ธรรศค่อยๆ เดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหาช้าๆ ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยแรงกดดันที่ทำเอาลมหายใจของหญิงสาวติดขัด เขาทิ้งตัวลงนั่งบนขอบโต๊ะ ระยะห่างระหว่างเขาและเธอเหลือเพียงคืบ กลิ่นหอมจากตัวเขาทำให้หัวใจของพริ้มเพราเต้นผิดจังหวะ “ถ้าหนูยอม... ทุกอย่างจะเป็นยังไงต่อไปครับ” เธอถามเสียงเบาหวิว ธรรศโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มเนียนละเอียด “ทุกอย่างที่หนูเป็น... จะกลายเป็นของผม บ้านที่หนูอยู่ หนี้สินที่พ่อหนูสร้าง รวมถึงตัวหนูเอง จะต้องอยู่ใต้กฎของผมเพียงคนเดียว ถ้าผมสั่งให้หนูทำอะไร หนูต้องทำ... ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ แม้ว่าสิ่งนั้นจะน่าอายแค่ไหนก็ตาม” คำว่า ‘น่าอาย’ ทำให้พริ้มเพราหน้าแดงซ่าน เธอรับรู้ได้ถึงอันตรายที่แฝงมากับคำพูดนั้น แต่ภาพบ้านที่กำลังจะถูกยึดและน้ำตาของแม่ก็กระตุ้นให้เธอกลั้นใจพยักหน้า “หนูตกลงครับ” ธรรศชะงักไปเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าแม่กวางน้อยตัวนี้จะยอมจำนนง่ายดายเพียงนี้ เขาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอสบตาเขาตรงๆ ดวงตาที่เคยดุดันเริ่มมีความปรารถนาบางอย่างวูบไหว เขาเป็นชายวัย 42 ที่ผ่านอะไรมามาก แต่พริ้มเพรามีความไร้เดียงสาที่ชวนให้เขาอยากขยี้ให้จมคาอก “งั้นก็เริ่มจากคืนนี้เลยเป็นไง” เขาคว้าข้อมือเล็กแล้วดึงเข้าหาตัวเบาๆ ก่อนจะกระซิบที่ข้างขมับ “แต่ก่อนจะเริ่ม... ผมมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญแวะมาหา ผมว่าเราคงต้องจัดการเรื่องน่ารำคาญข้างนอกนั่นก่อน” ยังไม่ทันที่พริ้มเพราจะได้ถามว่าเขาหมายถึงใคร ประตูห้องทำงานหรูก็ถูกผลักเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต ชายหนุ่มท่าทางภูมิฐานในชุดสูทราคาแพงเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน พริ้มเพราเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าเป็นใคร “คณิน...” เธอหลุดปากเรียกชื่อคนตรงหน้าด้วยความตกใจ คณินหัวเราะร่วนพลางมองไปที่ธรรศด้วยแววตาเหยียดหยาม “แหม ธรรศ... รสนิยมต่ำลงนะ ถึงขนาดต้องเอาเด็กในปกครองมาทำเมียแก้เหงาเชียวหรือ?” ธรรศไม่สะทกสะท้าน เขาดึงร่างของพริ้มเพราเข้ามาโอบกอดไว้แน่น มือหนาโอบรอบเอวบางจนแทบจะจมไปกับอกแกร่งของเขา แววตาของธรรศเปลี่ยนเป็นเย็นชาจนน่าขนลุก “ออกไปซะคณิน ก่อนที่ฉันจะลืมว่าเราเคยเป็นพันธมิตรกัน” คณินเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าทั้งคู่แล้วมองไปที่พริ้มเพราด้วยแววตาหื่นกระหาย “หนูพริ้ม... ถ้าหนูยอมมาอยู่กับผม ผมจะล้างหนี้ให้หนูมากกว่าที่ไอ้แก่คนนี้ให้ได้ถึงสามเท่า คิดดูให้ดีนะว่าความสุขที่แท้จริงมันควรจะเป็นแบบไหน” พริ้มเพราตัวสั่นสะท้านในอ้อมกอดของธรรศ เธอสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งขึ้นของชายที่เธอกำลังพิงอยู่ ธรรศก้มลงมากระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน “บอกเขาไปสิพริ้มเพรา... บอกเขาว่าตอนนี้หนูเป็นของใคร และหนูต้องการอะไรจากผมมากที่สุดในตอนนี้” พริ้มเพราเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบ เธอรู้ดีว่าคำตอบของเธอในวินาทีนี้จะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล เธอเงยหน้ามองคณินด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยว ก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าคมเข้มของธรรศที่จ้องรอคำตอบจากเธออย่างคาดหวัง หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับความร้อนแรงที่ผมตั้งใจบรรจงเขียนให้นะครับ วริศร์วิสกี้