รอยจูบที่ทิ้งไว้

“กล่องของขวัญใบนั้น... ผมว่าคุณควรส่งคืนไปให้เจ้าของเดิมพร้อมกับข้อความสั้นๆ นะครับว่า พริ้มเพรามีเจ้าของที่คอยดูแลอยู่แล้ว และเจ้าของคนนี้ไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับของรัก” ธรรศกดเสียงต่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารินรดอยู่เหนือลำคอระหง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมเจือจางจางจากกายแกร่งทำเอาพริ้มเพราตัวสั่นสะท้าน เธอพยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่ฝ่ามือหนาที่วางทาบลงบนโต๊ะทำงานกลับกักขังเธอไว้ในวงล้อมของเขาอย่างสมบูรณ์ “คุณธรรศคะ... คือว่าพริ้ม...” “อย่าเรียกชื่อผมห่างเหินแบบนั้นสิครับ” เขาขัดขึ้น เสียงดุดันแต่แฝงด้วยความเอ็นดูที่น่าขนลุก “ผมเตือนคุณแล้วใช่ไหมว่าคณินไม่ใช่คนดี เขาแค่ต้องการใช้คุณเป็นเครื่องมือทำลายผม แต่น่าเสียดายที่เขาประเมินผิดไปหน่อย... เขาไม่รู้ว่าพริ้มเพราคือจุดอ่อนเพียงจุดเดียวที่ผมยอมสละได้ทุกอย่างเพื่อปกป้อง” สายตาคมกริบคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของหญิงสาวราวกับจะควานหาความจริงที่ซ่อนอยู่ พริ้มเพราเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะเมื่อเห็นธรรศก้มหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากของเขาแตะกับหน้าผากของเธอ “อยากรู้ไหมครับว่า... ทำไมผมถึงกล้าพูดแบบนี้?” ธรรศไม่รอคำตอบ มือหนาข้างหนึ่งเชยคางมนของเธอขึ้นช้าๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปประทับจูบหนักหน่วงที่ริมฝีปากนุ่ม มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยนเหมือนครั้งก่อน แต่มันคือการประกาศอาณาเขต เป็นจูบที่แฝงไปด้วยความหึงหวงและกระหายในตัวเธออย่างเปิดเผย ลิ้นร้อนของเขาแทรกซึมเข้าไปสำรวจความหวานภายในอย่างถือสิทธิ์ พริ้มเพราได้แต่ครางประท้วงในลำคอ แต่ดูเหมือนยิ่งเธอขัดขืน ธรรศกลับยิ่งบดเบียดร่างกายกำยำเข้ามาใกล้จนไม่มีช่องว่างให้แม้แต่ลมพัดผ่าน เขากดจูบเน้นย้ำที่มุมปากเธออีกครั้ง ก่อนจะผละออกเพียงเล็กน้อย ทิ้งไว้เพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ในห้องทำงานที่เงียบสงัด “วันนี้ผมมีนัดมื้อค่ำสำคัญ” ธรรศกระซิบข้างใบหู เสียงแหบพร่า “และผมต้องการให้คุณไปกับผม ไปในฐานะ ‘ผู้หญิงของธรรศ ธนากุล’ ไม่ใช่แค่เด็กในปกครองที่ใครจะมาหยิบยื่นของขวัญให้ง่ายๆ” “พริ้ม... พริ้มยังไม่พร้อมค่ะ” “ไม่พร้อมหรือว่าอยากเก็บพื้นที่ไว้ให้คนอื่นกันแน่ครับ?” ธรรศหรี่ตาลง แววตาเปลี่ยนจากความอบอุ่นเป็นความเย็นเยียบชั่วขณะ “คณินส่งสร้อยเพชรเส้นนั้นมาให้คุณ เพื่อจะดูว่าผมจะโมโหแค่ไหน และผมจะแสดงให้เขารู้เดี๋ยวนี้เลยว่า... ของที่ผมตีตราจองแล้ว ต่อให้มีเงินหนากว่านี้อีกสิบเท่า เขาก็ไม่มีวันได้แตะต้อง” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดสูทราคาแพงให้เข้าที่ ก่อนจะหันมาคว้ากล่องกำมะหยี่บนโต๊ะแล้วเปิดออก มันคือสร้อยคอเพชรน้ำงามที่เปล่งประกายล้อแสงไฟ แต่ในสายตาของพริ้มเพรา มันกลับดูเหมือนโซ่ตรวนที่สวยงามมากกว่า ธรรศเดินอ้อมมาด้านหลังเธอ สวมสร้อยเส้นนั้นให้อย่างบรรจง นิ้วเรียวยาวลากผ่านผิวคอขาวนวลช้าๆ ไปจนถึงกระดูกไหปลาร้า ก่อนจะหยุดค้างไว้ที่นั่น กดนิ้วลงหนักๆ เหมือนเป็นการย้ำเตือนถึงพันธะที่มองไม่เห็น “สวยมากครับ... เหมาะกับคุณที่สุด” เขาโน้มตัวลงมาจูบที่ต้นคอเบาๆ ทิ้งรอยจูบสีจางๆ ไว้เหนือรอยเพชรนั้น “คืนนี้แต่งตัวให้สวยที่สุดนะครับ แล้วรอผมที่หน้าบริษัทหกโมงเย็น... อย่าให้ผมต้องไปตามคุณที่บ้านด้วยตัวเอง เพราะถ้าถึงตอนนั้น ผมอาจจะไม่ใจดีเหมือนตอนนี้” พริ้มเพรานิ่งอึ้ง มือสั่นเทาแตะที่สร้อยคอเพชรด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่ของขวัญ แต่มันคือการประกาศให้ศัตรูรู้ว่าเธอคือสิ่งที่เขารักและหวงแหนมากที่สุด ...แต่ในขณะที่ธรรศกำลังจะหมุนตัวเดินออกไปจากห้อง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต คณินก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้ายิ้มแย้มที่ดูเสแสร้ง เขามองพริ้มเพราที่คอมีสร้อยเพชรเส้นงามวางอยู่ ก่อนจะหันไปสบตากับธรรศที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง “ขอโทษทีที่ขัดจังหวะนะธรรศ พอดีผมลืมบอกคุณไป... ว่าของขวัญที่ส่งมาน่ะ ไม่ใช่แค่สร้อยหรอกนะ” คณินเว้นวรรค ดวงตาของเขาจ้องมองไปยังสร้อยเพชรที่คอพริ้มเพราด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “ข้างในกล่องยังมีกุญแจห้องชุดที่ผมเพิ่งซื้อให้เธอ... และถ้าผมจำไม่ผิด ดูเหมือนพริ้มเพราจะตอบรับคำเชิญของผมไปแล้วด้วยสิ จริงไหมครับคนสวย?” ธรรศนิ่งไปทันที แววตาที่เคยอบอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นพายุที่พร้อมจะทำลายล้างทุกอย่าง เขาค่อยๆ หันกลับมามองพริ้มเพราที่ตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนน่าอึดอัด... พริ้มเพราไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ เธอรู้ดีว่าความลับที่เธอเคยแอบไปเจอกับคณินเพราะหวังจะจบเรื่องปมหนี้สินครอบครัว กำลังจะกลายเป็นระเบิดเวลาที่ทำลายความเชื่อใจของธรรศจนหมดสิ้น ธรรศไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแต่กระตุกยิ้มที่มุมปาก... เป็นยิ้มที่ดูน่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา “พริ้มครับ... บอกผมสิครับว่าเขาพูดเรื่องอะไร?” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์อันร้อนแรงและซับซ้อนของทั้งคู่นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ วริศร์วิสกี้