ซื้อบริษัทที่ไล่เขาออก

"รับสายสิครับคีย์..." เสียงทุ้มต่ำลึกลับดังลอดออกมาจากปลายสายทันทีที่เขากดรับ "ดูเหมือนว่า... สิ่งที่คุณสั่งให้กว้านซื้อเมื่อกี้ จะไปสะกิด 'คนบางคน' เข้าให้แล้วล่ะครับ..." คีย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่รีบร้อน นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าสะท้อนผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ อาคารสำนักงานของกลุ่มบริษัท 'ธนกุล กรุ๊ป' ยามค่ำคืนช่างดูเงียบงัน แต่ทว่าในโลกแห่งอำนาจและตัวเลข มันกำลังปั่นป่วนราวกับพายุเข้า "ปล่อยให้เขาดิ้นรนไปก่อนครับคุณกฤษณ์... คนที่ใกล้จะตกจากหน้าผา ย่อมคว้าทุกอย่างที่ขวางหน้าเป็นธรรมดา" คีย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคม บ่งบอกถึงความเยือกเย็นที่อยู่เหนือสถานการณ์ทั้งหมด ปลายสายหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ตามบัญชาครับท่านประธาน... ตอนนี้หุ้นในมือเราทะยานแตะร้อยละสี่สิบห้าแล้ว และถ้าผมกดปุ่มยืนยันคำสั่งซื้อล็อตสุดท้ายจากผู้ถือหุ้นรายย่อยกลุ่มนั้น... สัดส่วนของเราจะพุ่งทะยานไปถึงห้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ทันที" "จัดการเลยครับ" คีย์สั่งสั้นๆ "ผมอยากเห็นสีหน้าของคนที่เคยไล่ผมออกจากตึกนี้ เมื่อรู้ว่าเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่... แท้จริงแล้วเป็นของใคร" สายถูกตัดไปพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบเงินสดในสมองของคีย์ที่ดังขึ้นเบื้องหลังม่านจิตสำนึก *[ติ๊ง! ยืนยันการทำธุรกรรมมูลค่า 3,500,000,000 บาทสำเร็จ! คุณได้ครอบครองหุ้นสามัญของธนกุล กรุ๊ป เพิ่มเติมอีก 11%] ณ ห้องประชุมใหญ่ชั้นบนสุดของธนกุล กรุ๊ป บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟจากโคมไฟระย้าคริสตัลส่องกระทบใบหน้าของธันวาที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เขากวาดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะลงสู่พื้นจนเกิดเสียงดังสนั่น เศษกระดาษกระจายเกลื่อนกลาดราวกับซากปรักหักพัง "พวกแกทำบ้าอะไรกันอยู่! หุ้นในตลาดหลุดมือไปได้ยังไงถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ในเวลาไม่ถึงสี่สิบแปดชั่วโมง!" เสียงคำรามของธันวาดังลั่นห้องประชุม บอร์ดบริหารหลายคนก้มหน้าหนี ไม่กล้าสบตาชายหนุ่มผู้เป็นทายาทตระกูลใหญ่ที่กำลังสติแตก "ท่านครับ... ฝ่ายกฎหมายพยายามตรวจสอบเส้นทางการเงินแล้วครับ แต่... แต่เราไม่สามารถระบุตัวตนของผู้ซื้อได้เลยครับ ทุกอย่างถูกปิดบังไว้ภายใต้กองทุนลับระดับนานาชาติ" เลขานุการส่วนตัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง ธันวากัดฟันกรอดจนกรามปูดโปน ดวงตาแดงก่ำด้วยความคับแค้นใจ "สืบให้ได้สิ! ใช้ทุกเส้นที่มี! ฉันต้องการรู้ว่าไอ้หน้าไหนมันบัง-อาจ-มาฮุบกิจการของตระกูลฉัน!" ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาทีละก้าว ราวกับเสียงนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลังสู่จุดจบของใครบางคน รินยืนเคียงข้างกายคีย์ด้วยชุดสูททำงานเข้ารูปเรียบหรู ใบหน้าของเธอนิ่งสงบแต่แฝงไว้ด้วยความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม ต่างจากอดีตที่เธอเคยต้องก้มหน้าหลบสายตาคนพวกนี้ด้วยความคับแค้นใจ ธันวาเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงฝีเท้า รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร "หึ... นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้พนักงานไส้แห้งที่ฉันเพิ่งไล่ตะردออกไปเมื่อเดือนก่อนนี่เอง แกกล้าดียังไงถึงกล้าเดินเข้ามาในห้องนี้ รin... เธอคงเอาตัวเข้าแลกเพื่อมาเกาะไอ้กระจอกนี่สินะ ถึงได้กล้าอาจหาญเดินเข้าตึกนี้มาอีกรอบ" รินไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยวอย่างที่ธันวาคาดหวัง เธอเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น สายตาที่มองไปยังธันวานั้นว่างเปล่า ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่งที่กำลังดิ้นรนบนฝ่ามือ คีย์ยกมือขึ้นห้ามรินเล็กน้อย เขาก้าวเท้าเดินเข้าหาธันวาอย่างไม่เร่งรีบ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทตัดเย็บพิเศษส่งออร่าความทรงอำนาจแผ่ซ่านไปทั่วทั้งห้อง จนบอร์ดบริหารหลายคนต้องเผลอถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "คุณธันวาครับ..." คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ นุ่มนวล แต่ทุกคำพูดกลับทรงพลังราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจ "ดูเหมือนว่าคุณจะเข้าใจอะไรผิดไปหลายอย่างนะครับ" "แกหมายความว่ายังไงไอ้คีย์! รปภ.! ใครก็ได้ข้างนอก เข้ามาลากคอสองตัวนี้ออกไป!" ธันวาตะโกนเรียกเสียงดัง แต่ทว่า... ไม่มีรปภ.คนไหนเปิดประตูเข้ามาเลยแม้แต่คนเดียว คีย์หยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมา ปัดหน้าจอเบาๆ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าธันวา หน้าจอนั้นแสดงผลเอกสารรับรองสิทธิการถือครองหุ้นอันดับหนึ่งของธนกุล กรุ๊ป ชื่อผู้ถือหุ้นใหญ่... คีย์ สีหน้าของธันวาเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความซีดเผือด ดวงเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อสายตา มือสั่นเทาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า "มะ... ไม่จริง! เป็นไปได้ยังไง! หุ้นห้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์... แก... แกเอาเงินมาจากไหน?!" คีย์ยิ้มรับด้วยความสุภาพ มือหนาเอื้อมไปโอบไหล่บางของรินไว้เบื้องกายอย่างทะนุถนอม "เงินก็หามาจากกระเป๋าของผมนี่แหละครับ... อ้อ และถ้าจะพูดให้ถูกยิ่งขึ้นไปอีก ตอนนี้... ผมคือประธานคนใหม่ของธนกุล กรุ๊ป ส่วนคุณ..." คีย์เว้นจังหวะเล็กน้อย ปลดปล่อยสายตาเยียบเย็นกดดันลงไปยังร่างที่กำลังทรุดฮวบลงบนเก้าอี้ "...เป็นเพียงแค่พนักงานฟรีแลนซ์ตกงาน ที่กำลังจะถูกไล่ออกจากห้องนี้... ในอีกสามวินาทีข้างหน้าครับ" ความเงียบสงบปกคลุมทั่วทั้งห้องประชุม เสียงลมหายใจหอบถี่ของธันวาดังชัดเจนท่ามกลางความอัปยศอดสูที่ถาโถมเข้ามา รินมองภาพตรงหน้านี้ด้วยหัวใจที่พองโต ความเจ็บช้ำในอดีตถูกชำระล้างจนหมดสิ้นด้วยอำนาจและบารมีของชายหนุ่มที่ยืนอยู่เคียงข้างเธอ ก่อนที่ธันวาจะได้ทันเอ่ยปากพูดอะไร ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออกอีกครั้งโดยชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี๊ยบ ทนายความประจำตระกูลธนกุลเดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารฉบับหนึ่งในมือ เขาก้มศีรษะลงทำความเคารพคีย์อย่างนอบน้อมที่สุด ก่อนจะหันไปมองธันวาด้วยแววตาสมเพช "เรียนคุณธันวาครับ... ทางคณะกรรมการบริหารมีมติเป็นเอกฉันท์แล้วครับ..." ทนายความเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งเยื่อใย "ให้ปลดคุณออกจากทุกตำแหน่งในบริษัท ณ บัดนี้ครับ" ธันวาล้มฟุบลงกับโต๊ะประชุม ร่างกายสั่นเทาด้วยความสิ้นหวัง ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเคยภาคภูมิใจ ทรัพย์สิน อำนาจ และชื่อเสียง ถูกพรากไปในพริบตาเดียวต่อหน้าชายคนที่เขาเคยเหยียบย่ำอย่างเลือดเย็น คีย์มองดูภาพนั้นด้วยความสงบนิ่ง เขากระชับสูทเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสบตากับรินที่ส่งยิ้มอ่อนโยนให้ "กลับกันเถอะครับริน... งานเลี้ยงฉลองของเรา เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเองนะครับ" ทว่า ในขณะที่คีย์กำลังจะหันหลังก้าวเดินออกจากห้องประชุม เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็สั่นขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอแสดงเบอร์แปลกที่ไม่ปรากฏชื่อ แต่มีข้อความสั้นๆ เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ *[แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบ: ตรวจพบความเคลื่อนไหวของ 'องค์กรลับเงาจันทร์' กำลังเข้าควบคุมระบบเครือข่ายการเงินทั้งหมดที่คุณถือครองในเขตยุโรป... และเป้าหมายต่อไปของพวกมัน... คือผู้หญิงที่อยู่ข้างกายคุณในตอนนี้]* ดวงตาคมกริบของคีย์หรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนมุมปากหายวับไปในพริบตา แทนที่ด้วยบรรยากาศกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายนิ่งสนิท ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยความตื่นเต้นนะครับ - กิลด์มาสเตอร์เอส -