ตบหน้าเรียงตัว

เสียงตบโต๊ะประชุมดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกนั้นมากพอจะทำให้แก้วกาแฟเซรามิกราคาแพงสั่นสะเทือนจนของเหลวสีเข้มกระฉอกออกมาเปื้อนเอกสารสัญญาลับบนโต๊ะกระจกนิรภัย ธันวาแย้มยิ้มเหยียดหยาม นัยน์ตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งจดจ้องมองร่างของชายหนุ่มและหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความสะใจยามเมื่อเห็นความจนมุมของอีกฝ่าย "หมดเวลาเล่นสนุกแล้วครับคุณคีย์" เสียงหัวเราะเยาะในลำคอของธันวาช่างบาดหู "บริษัทสตาร์ทอัพกระจอกๆ ของคุณ... วันนี้ก็คือวันตาย เอกสารตรงหน้าคือใบยอมจำนน เซ็นซะ แล้วไสหัวออกไปจากตึกนี้พร้อมกับผู้หญิงของคุณซะที" บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทเครือข่ายระดับประเทศอบอวลไปด้วยความกดดัน เหล่าคณะกรรมการและผู้บริหารที่เคยพยักหน้ารับคำสั่งของคีย์ในอดีต บัดนี้กลับหันหลังให้และเลือกจะยืนอยู่ข้างผู้ถือหุ้นใหญ่อย่างธันวา พวกเขาส่งสายตาสมเพชเวทนามายังคีย์ ราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่งที่กำลังจะถูกเหยียบให้จมดิน รินขยับตัวเข้ามาใกล้คีย์ มือเรียวบางเอื้อมมากุมมือเขาไว้แน่น ฝ่ามือของเธอกำลังสั่นเทาเล็กน้อยแต่แววตาที่มองเขานั้นเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและความห่วงใย เธอไม่เคยหวาดกลัวความยากจน เพราะเธอเคียงข้างผู้ชายคนนี้มาตั้งแต่วันที่ในกระเป๋าไม่มีเงินแม้แต่บาทเดียว... ขอแค่มีคีย์อยู่ เธอก็ไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น "เราไปกันเถอะครับคีย์..." รินกระซิบเสียงเบาอย่างอดกลั้น "เราเริ่มต้นใหม่ได้ ที่นี่ไม่มีค่าอะไรให้เราต้องเสียดายอีกแล้ว" คีย์ไม่ได้ขยับเขยื้อน ร่างกายของเขานั่งนิ่งสงบราวกับรูปปั้นหินสลัก นัยน์ตาคู่คมสีดำสนิทไม่ได้ฉายแววความตื่นตระหนกหรือความสิ้นหวังแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับลุ่มลึก เยือกเย็น และคมกริบจนธันวาที่จ้องมองอยู่รู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างประหลาด มุมปากของคีย์ยกยดขึ้นเล็กน้อย กลายเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่เหนือกว่า "เริ่มต้นใหม่เหรอครับริน?" คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มันกลับก้องกังวานทรงพลังจนทุกคนในห้องต้องเงียบกริบ "ในเมื่อพวกมันอุตส่าห์จัดฉากต้อนรับเราขนาดนี้... เราก็ควรจะตอบแทนความ ‘ใจดี’ ของพวกมันให้สาสมหน่อยสิครับ" ธันวาแค่นเสียงหัวเราะพรืด สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน "ปากดีนักนะแก! แกคิดว่าแกเป็นใครวะไอ้คีย์! แค่ค่าเช่าห้องเดือนนี้แกยังต้องผ่อนจ่ายเลยไม่ใช่เหรอ? มึงมีปัญญาทำอะไรกูได้! เซ็นใบลาออกแล้วไสหัวไปซะ!" คีย์ไม่ตอบคำถามนั้น เขายกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อสูทออกช้าๆ อย่างใจเย็น ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูรุ่นพิเศษที่ไร้รอยขีดข่วนขึ้นมา หน้าจอของมันสว่างวาบเผยให้เห็นอินเทอร์เฟซสีดำสนิทและตัวอักษรสีทองอร่ามของระบบที่มนุษย์ธรรมดาไม่มีวันได้สัมผัส [ ตรวจพบสถานะ: วิกฤตการณ์ระดับท้องถิ่น ] [ ระบบเปย์คลั่งสั่งให้ผมเป็นเจ้าของโลก: ทำการปลดล็อกวงเงินฉุกเฉินขั้นสูงสุด ] [ ยอดคงเหลือในบัญชี: อนันต์ (Infinity) ] คีย์แตะหน้าจอเบาๆ สามครั้ง เสียงแจ้งเตือนจากธนาคารกลางระดับโลกดังขึ้นพร้อมกันในโทรศัพท์มือถือของผู้บริหารทุกคนในห้องประชุม! *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* โทรศัพท์นับสิบเครื่องบนโต๊ะสั่นระรัวพร้อมเพรียงกัน แรงสั่นสะเทือนนั้นทำให้เหล่าบอร์ดบริหารสะ gi กตกใจจนต้องรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความงุนงง ธันวาเองก็ขมวดคิ้วแน่น เขากดเปิดหน้าจอของตัวเองด้วยความหงุดหงิด ทันทีที่สายตาของธันวาปะทะเข้ากับตัวเลขบนหน้าจอ สีหน้าที่เคยเย่อหยิ่งและมั่นใจในอำนาจของตนก็แปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือก ราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาเบิกกว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า "ทะ... ได... เป็นไปไม่ได้!" ธันวาหวีดร้องเสียงหลง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อเห็นยอดเงินโอนเข้าบัญชีบริษัทของตนและบัญชีส่วนตัวที่ถูกเทขายหุ้นทั้งหมดในพริบตาเดียว "ธันวา..." คีย์เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับทรงอำนาจดุจพญายมราชที่ก้าวลงมาจากนรก "นายบอกว่าฉันไม่มีปัญญาทำอะไรสินะ?" คีย์กวาดสายตามองเหล่าคณะกรรมการบริษัทที่หน้าซีดเผือกเป็นกระดาษ พวกเขากำลังมองหน้ากันด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่า หุ้นทั้งหมดของบริษัทในเครือที่พวกเขากุมอยู่ บัดนี้... ได้ถูกกว้านซื้อจนหมดเกลี้ยงโดยบุคคลปริศนาที่มีนามว่า "คีย์" เพียงคนเดียวในเวลาไม่ถึงสามวินาที! "ตอนนี้ บริษัททั้งหมดในตือนี้ รวมถึงตึกสูงระฟ้าที่คุณพ่อของนายภาคภูมิใจนักหนา..." คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายแผ่รังสีความกดดันที่น่าสะพรึงกลัวออกมาจนทุกคนในห้องแทบหยุดหายใจ "ได้กลายเป็นกรรมสิทธิ์ของผมร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วครับ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุมราวกับป่าช้า เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของทุกคน รินมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เธอรักด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้นในอก ผู้ชายคนนี้... ไม่เคยพ่ายแพ้ เขาเพียงแค่รอเวลาที่จะฟาดฟันพวกมันให้จมดินในครั้งเดียว ธันวาทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้น แรงโน้มถ่วงของโลกราวกับเพิ่มขึ้นเป็นร้อยเท่า ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนไม่สามารถพยุงร่างไว้ได้อีกต่อไป เขากัดริมฝีปากจนเลือดซึม นัยน์ตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่ "มะ... ไม่จริง... แกเป็นแค่พนักงานกระจอกๆ... แกเอาเงินมาจากไหน..." ธันวาพึมพำเสียงสั่นเครือ น้ำตาแห่งความอัปยศไหลพรั่งพรูออกมาจากเบ้าตา คีย์ก้มมองอดีตคุณหนูผู้หยิ่งยโสด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความปรานี รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบลงบนพื้นตรงหน้าธันวาอย่างมั่นคง เสียงนั้นดังชัดเจนในความเงียบ "อยากรู้เหรอครับ?" คีย์ย่อตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายประดับด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ "งั้นก็คุกเข่าลงสิครับ... แล้วผมจะบอกให้ฟัง" คำพูดนั้นราวกับมีค้อนเหล็กขนาดมหึมาทุบลงกลางใจของธันวา ความศักดิ์ศรีที่เคยมีมาตลอดชีวิตพังทลายลงไม่เป็นท่า ท่ามกลางสายตาของผู้บริหารนับสิบคนที่ก้มหน้ามองพื้นไม่กล้าแม้แต่จะสบตา ธันวากัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคืองสุดขีด แต่ความกลัวต่ออำนาจเงินมหาศาลและระบบที่ไร้ขีดจำกัดนั้นรุนแรงยิ่งกว่า เขากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ค่อยๆ คุกเข่าลงแนบพื้นต่อหน้าคีย์และรินอย่างจำนนต่อโชคชะตา รินมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย มือของเธอยังคงกุมมือคีย์แน่น ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจของหญิงสาว ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือของคีย์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง... แต่มันไม่ใช่เสียงจากระบบเปย์เงิน แต่เป็นเสียงเรียกเข้าจากเบอร์แปลกปริศนาที่ถูกเข้ารหัสลับระดับสูง คีย์หยิบขึ้นมาดู แววตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อผู้โทรเข้าที่ปรากฏบนหน้าจอ *ประธานกรรมการบริหารสูงสุดแห่งเครือจักรภพการเงินโลก (ผู้ที่แม้แต่รัฐบาลยังต้องก้มหัวให้)* "รับสายสิครับคีย์..." เสียงทุ้มต่ำลึกลับดังลอดออกมาจากปลายสายทันทีที่เขากดรับ "ดูเหมือนว่า... สิ่งที่คุณสั่งให้กว้านซื้อเมื่อกี้ จะไปสะกิด 'คนบางคน' เข้าให้แล้วล่ะครับ..." ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกิลด์มาสเตอร์เอสมาโดยตลอดครับ