ไม่มีใครแตะต้องนางฟ้าของผมได้

ความเงียบงันมักมาพร้อมกับพายุลูกใหญ่เสมอ รินทรุดตัวลงไปกองกับพื้นในอ้อมแขนของผม ร่างกายที่สั่นเทาของเธอมิได้เกิดจากความหนาวเหน็บ หากแต่มาจากแรงกระแทกทางจิตใจที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว เสียงกรีดร้องโหยหวนจากอาคารฝั่งตรงข้ามยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ขณะที่เบื้องหน้าของเรา กลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทกว่าสิบชีวิตกำลังก้าวเดินออกมาจากเงาตึกด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน ธันวา... ไอ้คุณหนูสวะที่คิดว่าเงินสามารถซื้อได้ทุกอย่าง ปรากฏกายขึ้นพร้อมกับแก้วไวน์ในมือราวกับว่าเขากำลังชมการแสดงละครสัตว์ "อุ๊ย ตายจริง... แฟนสาวคนสวยของแกดูท่าทางจะขวัญอ่อนเกินไปหน่อยนะครับ คุณคีย์" ธันวาเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ดวงตาคู่คมกริบที่เต็มไปด้วยความริษยาจ้องมองมายังผมและรินสลับกัน "น่าสงสารเสียจริง ผู้หญิงที่เคยนั่งกินข้าวข้างทางด้วยกันในวันนั้น วันนี้กลับต้องมาทรุดตัวลงแทบเท้าฉันในวันนี้ ช่างเป็นภาพที่น่าสมเพชเสียเหลือเกิน" ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที สายตาของผมก้มลงมองรินที่กำลังเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล มือเรียวเล็กของเธอยังคงกำชายเสื้อของผมแน่นราวกับกลัวว่าผมจะหายลับไปในอากาศ "ริน... มองผมนะครับ" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าภายในอกเวลานี้ เปลวเพลิงแห่งความโกรธเกรี้ยวจะกำลังแผดเผาจนแทบจะหลอมละลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า "จำวันที่เราไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อบะหมี่ถ้วยเดียวได้ไหมครับ? วันนั้นผมบอกคุณว่าอย่างไร?" รินกะพริบตาถี่ๆ หยาดน้ำตาเอ่อคลอเบ้า ก่อนที่ริมฝีปากบางจะขยับตอบด้วยเสียงสั่นเครือ "...คุณบอกว่า... โลกทั้งใบจะเป็นของเรา" "ถูกต้องครับ" ผมยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของมรณะที่ถูกอาบด้วยความเยือกเย็น "และวันนี้... ไม่มีใครหน้าไหนบนโลกใบนี้ มีสิทธิ์แม้แต่จะทำให้คุณต้องหลั่งน้ำตาครับ" ผมค่อยๆ ประคองรินให้ลุกขึ้นยืนพิงเสาหินอ่อนด้านหลังอย่างมั่นคง ก่อนจะหันขวับไปเผชิญหน้ากับธันวาและลิลลี่ลูกน้องโจรนับสิบชีวิตที่ล้อมวงเข้ามา "เหอะ! ปากดีนักนะไอ้เศษสวะ คิดว่ามีเงินหน่อยแล้วจะทำเป็นเก่งหรือไงวะ?" หัวหน้าโจรรับจ้างคนหนึ่งที่มีแผลเป็นน่าเกลียดพาดผ่านใบหน้าก้าวออกมาข้างหน้า มันชักมีดพกเล่มยาวออกมาควงเล่นในมืออย่างอวดดี "คุณธันวาจ้างพวกเรามาให้สั่งสอนแกโดยเฉพาะ วันนี้แกไม่ได้เดินออกไปจากที่นี่ทั้งตัวแน่!" ธันวากระตุกยิ้มมุมปาก ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบอย่างใจเย็น "จัดการมันให้พิการซะ แต่เก็บผู้หญิงไว้... ฉันอยากจะรู้เหมือนกันว่า ถ้ามันเห็นผู้หญิงที่มันรักที่สุดถูกย่ำยีต่อหน้าต่อตา ไอ้หน้าโง่นี้จะทำหน้ายังไง" สิ้นคำสั่งของธันวา กลุ่มโจรทั้งหมดก็พุ่งเข้ามาหาเราด้วยความเร็วดุจสัตว์ป่ากระหายเลือด รอบตัวเต็มไปด้วยจิตสังหารที่กดดันจนอากาศแทบจะหยุดนิ่ง ทว่า... ผมกลับยืนนิ่งสนิท ไม่แม้แต่จะขยับตัวหลบ [ติ๊ง! ตรวจพบความประสงค์ร้ายต่อผู้ถือบัตรเครดิตระดับแบล็กการ์ด ระบบเปย์คลั่งเริ่มทำงาน!] [เปิดใช้งานฟังก์ชันพิเศษ: "ซื้อกิจการและผู้คนรอบตัวทันที" (Instant Hostile Takeover & Mercenary Buyout)] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของผม พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ผมยกมือขึ้น ควักกระเป๋าหยิบการ์ดสีดำขลับที่สลักลวดลายมังกรทองอร่ามออกมา ชูขึ้นฟ้าในเสี้ยววินาทีที่คมมีดกำลังจะพุ่งเข้ามาถึงตัว "พวกแกคิดว่าธันวาจ้างพวกแกมาด้วยเงินเท่าไหร่ครับ?" ผมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนทำให้พวกโจรชะงักกึก "ฮะ? แกพูดบ้าอะไรของ..." หัวหน้าโจรขมวดคิ้ว "ห้าแสน? หนึ่งล้าน? หรือสิบล้าน?" ผมแค่นหัวเราะพรืด "น่าสมเพชสิ้นดี... ธันวา มันให้พวกแกเท่าไหร่ ผมคูณให้สิบเท่า ณ วินาทีนี้!" ผมกดปุ่มยืนยันการทำธุรกรรมบนหน้าจอโฮโลแกรมอย่างไร้ความลังเล *ตี๊ด!* เสียงเครื่องรูดบัตรดิจิทัลเสมือนจริงดังสนั่นก้องไปทั่วบริเวณ แสงสีทองสว่างวาบพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืนราวกับพลุเฉลิมฉลองแห่งชัยชนะ [การทำธุรกรรมสำเร็จ! โอนเงินเข้าบัญชีของหัวหน้ากลุ่มโจร "เหล็กไหลทมิฬ" จำนวน 100,000,000 บาท เรียบร้อย!] [สถานะปัจจุบัน: ท่านได้กลายเป็นนายจ้างใหม่ของกลุ่มโจรทั้งหมด 100% สิทธิ์การควบคุมถูกโอนย้ายสู่ผู้ถือบัตรสมบูรณ์แบบ] ความเงียบสงบเข้าปกคลุมพื้นที่ในทันชั่วพริบตา มีดพกในมือของหัวหน้าโจรหล่นร่วงกระแทกพื้นเสียงดัง *เคร้ง!* ดวงตาของมันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพลายเต็มใบหน้า ท่าทีที่เคยดุดันและเหิมเกริมเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวสุดขีดราวกับกำลังมองเห็นปีศาจจากขุมนรก "บ... บอส..." ลูกน้องคนหนึ่งหันไปมองหน้าหัวหน้าด้วยความสับสน หัวหน้าโจรกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มันหันกลับมามองผม ก่อนจะทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี ตามมาด้วยลูกน้องทุกคนที่ทิ้งอาวุธในมือแล้วคุกเข่าลงตามอย่างไร้ข้อกังขา อำนาจของเงินร้อยล้านที่เข้าบัญชีไปสดๆ ร้อนๆ ทำให้พวกมันรู้ทันทีว่าใครคือผู้มีพระคุณและใครคือเจ้านายที่แท้จริง ธันวาที่ยืนถือแก้วไวน์อยู่ถึงกับหน้าถอดสี แก้วในมือหลุดร่วงตกลงพื้นแตกกระจาย ไวน์สีแดงฉานไหลนองพื้นราวกับคราบเลือด "ม... พวกแกทำบ้าอะไรวะ! ลุกขึ้นไปฆ่ามันส ิ! ฉันจ้างพวกแกมานะเว้ย!" ธันวาแผדเสียงตะโกนลั่นด้วยความสติแตก ใบหน้าที่เคยหยิ่งยโสบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและหวาดกลัว หัวหน้าโจรค่อยๆ เงยหน้าขึ้น หันไปมองธันวาด้วยสายตาเย็นชาไร้ความรู้สึก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นๆ "ขอโทษด้วยนะคุณธันวา... แต่เงินในบัญชีที่เจ้านายคนใหม่โอนมาให้เมื่อกี้ มันมากกว่าที่คุณจ้างเราทั้งชีวิตรวมกันเสียอีก... และกฎข้อแรกของพวกเรา คือ 'ลูกค้าที่จ่ายเงินมากกว่า คือพระเจ้า'" หัวหน้าโจรหันกลับมาหาผม ก้มหัวลงจนหน้าผากแทบจะชิดติดพื้น "นายท่านคีย์... โปรดสั่งมาได้เลยครับ ว่าจะให้ผมจัดการเศษสวะคนนี้อย่างไรดี?" ผมก้าวเดินผ่านกลุ่มโจรที่คุกเข่าเรียงรายราวกับราชสำนักที่กำลังถวายความเคารพต่อราชา รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบย่ำลงบนพื้นคอนกรีตทีละก้าวอย่างมั่นคง สายตาคมกราบกวาดมองธันวาที่กำลังก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัวจนมุม ผมหยุดยืนอยู่ตรงหน้าธันวาที่ตอนนี้ตัวสั่นเทายิ่งกว่าลูกนกตกน้ำ มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ธันวา..." ผมโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูของเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่เย็นเยียบเสียจนกระดูกสันหลังของอีกฝ่ายต้องสั่นสะท้าน "คุณบอกว่าผู้หญิงคนนี้คือคนที่น่าสมเพชใช่ไหมครับ?" ธันวาอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก ผมยกมือขึ้นตบเบาๆ ที่ไหล่ของเขา สองครั้ง... แต่ละครั้งหนักหน่วงราวกับภูเขาถล่มทับ "แต่วันนี้... คนที่กำลังจะคุกเข่าและสูญเสียทุกอย่างบนโลกใบนี้ไปตลอดกาล... คือคุณต่างหากล่ะครับ" ผมหันไปสบตากับรินที่ส่งยิ้มบางๆ มาให้อย่างเชื่อมั่น ก่อนที่หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานจะเด้งขึ้นมาตรงหน้าผมพร้อมกับตัวเลือกคำสั่งสุดท้ายที่ทรงพลังที่สุด [ระบบตรวจพบเป้าหมาย "ธันวา" มีการกระทำความผิดทางกฎหมายและธุรกิจ ท่านต้องการใช้สิทธิ์ "กว้านซื้อหุ้นทั้งหมดและยึดทรัพย์สินบริษัทตระกูลธันวา" ทันทีหรือไม่? (Y/N)] ผมยกยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวกดปุ่ม "Y" ลงไปอย่างไม่ลังเล... พร้อมกับเสียงระบบแจ้งเตือนการล่มสลายของตระกูลมหาเศรษฐีที่ดังลั่นทะลุฟ้า! [ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนที่ 26 แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ]