ธันวาจนตรอก

"หน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์เศรษฐกิจทุกฉบับเช้าวันนี้... ไม่มีพื้นที่เหลือให้ตระกูลวรภัทรอีกต่อไปแล้วครับ คุณธันวา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องประชุมบอร์ดบริหารระดับสูงของกลุ่มบริษัทเอสเคโกลบอล แสงไฟสีส้มอมเหลืองจากโคมไฟคริスタルราคาแพงสาดส่องลงบนใบหน้าของคีย์ ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงพนักงานบัญชีเงินเดือนน้อยนิดที่พวกมันเคยเหยียบย่ำ แต่วันนี้... เขาคือนาย The Master ผู้กุมชะตากรรมของเม็ดเงินนับแสนล้านทั่วโลก บนจอภาพขนาดมหาสاخกลางห้องประชุม ข้อมูลและเอกสารลับสุดยอดนับพันหน้ากำลังถูกกวาดล้างและตีแผ่ต่อหน้าสาธารณชนแบบเรียลไทม์ ตัวเลขสีแดงฉานของการยักยอกเงิน การฟอกเงินผ่านบริษัทบังหน้า และการติดสินบนเจ้าหน้าที่รัฐระดับสูง ถูกสตรีมมิ่งออกอากาศไปยังสำนักข่าวทุกสำนักทั่วประเทศอย่างไม่มีทางหลบเลี่ยง ธันวา วรภัทร ทายาทมหาเศรษฐีผู้เคยเชิดหน้าชูตาด้วยความหยิ่งยโส บัดนี้กลับทรุดตัวลงนั่งพับเพียบอยู่กับพื้นพรมราคาแพง เหงื่อกาฬไหลโทรมกายจนสูทแบรนด์ดังเปียกชุ่ม ดวงตาของเขาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายสั่นเทาเหมือนคนเป็นไข้ป่า สมองของเขาขาวโพลนจนคิดคำพูดอะไรไม่ออกเมื่อรู้ตัวว่า อาณาจักรธุรกิจที่บรรพบุรุษสร้างมาหลายสิบปีได้พังทลายลงภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที ตามคำสั่ง "Y" เพียงครั้งเดียวของคีย์ "เป็นไปไม่ได้..." ธันวาพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ริมฝีปากสั่นระริกจนแทบไม่เป็นภาษา "แก... แกทำอะไรกับระบบความปลอดภัยของบริษัทฉัน... บัญชีลับนั่น... มันถูกเข้ารหัสไว้สามชั้น! ไม่มีทางที่ใครจะเจาะเข้าไปได้!" คีย์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขายกถ้วยกาแฟเซรามิกสีขาวขึ้นจิบช้าๆ อย่างใจเย็น สายตาคมกริบมองลอดผ่านขอบถ้วยด้วยความเฉยชา ราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเป็นเพียงแค่การดีดนิ้วไล่ฝุ่นละอองบนโต๊ะทำงาน "ความลับไม่มีในโลกหรอครับ คุณธันวา" คีย์วางถ้วยลงกระทบกับจานรองเสียงดัง *กริ๊ง* บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นทันที "โดยเฉพาะความลับที่ซื้อได้ด้วยเงิน... และระบบของผมมีเงินมากพอที่จะซื้อได้กระทั่งความภักดีของคนสนิทที่คุณไว้ใจที่สุด" สิ้นคำพูดนั้น ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ร่างของเลขาฯ ส่วนตัวผู้ก้าวเดินเคียงข้างธันวามานานแรมปีปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับแฟ้มเอกสารสีดำสนิทในมือ เธอไม่ได้หลบสายตาโกรธเกรี้ยวของธันวาแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มเย็นชาที่มอบให้ ก่อนจะวางเอกสารฉบับสุดท้ายลงบนโต๊ะตรงหน้าอดีตเจ้านาย "ขอโทษด้วยนะคะคุณธันวา... แต่ข้อเสนอของท่านประธานคีย์หอมหวานเกินกว่าจะปฏิเสธค่ะ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะโค้งตัวให้คีย์แล้วเดินจากไปอย่างไม่ใยดี ริน ที่ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างคีย์มาตลอด ขยับกายเข้าใกล้สามีเล็กน้อย มือเรียวบางเอื้อมไปจัดปกเสื้อสูทให้เขาอย่างเบามือ สายตาอ่อนโยนที่เธอมองคีย์เต็มไปด้วยความภูมิใจและความรักที่มั่นคง ไม่มีร่องรอยของความสะใจ มีเพียงความโล่งใจที่ได้เห็นคนชั่วได้รับผลกรรมอย่างสาสม รินจำได้ดีในวันที่พวกเขาไม่มีแม้แต่เงินซื้อข้าวกล่องประทังชีวิต วันที่ธันวาสาดกาแฟใส่หน้าคีย์และหัวเราะเยาะเย้ยด้วยความดูถูกเหยียดหยาม แต่วันนี้... คนที่ต้องก้มกราบแทบเท้ากลับเป็นธันวาคนเดิม "เหนื่อยไหมครับ?" คีย์หันไปกระซิบถามภรรยาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงทันที ราวกับความเย็นชาเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น "ไม่เลยค่ะคีย์..." รินส่ายหัวเบาๆ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าหวาน "แค่มีคุณอยู่ตรงนี้... รินก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้วค่ะ" ธันวาที่เห็นภาพนั้น ความเคียดแค้นชิงชังก็พุ่งทะยานขึ้นจนครองสติไม่อยู่ เขาพุ่งตัวเข้าใส่คีย์ด้วยความบ้าคลั่ง สองมือพยายามควอคคอเสื้อของอีกฝ่าย แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะแตะโดนตัวคีย์ ร่างของเขาก็ถูกการ์ดชุดสูทสีดำสี่นายพุ่งเข้ามาล็อกตัวกดลงกับพื้นอย่างรุนแรง เสียงกระดูกกระทบพื้นดังสนั่นตามด้วยเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด "ปล่อยฉันนะ! ไอ้สวะ! แกมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้! แกแย่งทุกอย่างไปจากฉัน!" ธันวาดิ้นรนสุดชีวิต ใบแนบติดพื้นพรม น้ำตาไหลพรากด้วยความคับแค้นใจ คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาก้าวเข้าไปหาธันวาช้าๆ ก้มมองดูสภาพของอดีตคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่บัดนี้ไม่ต่างอะไรกับสุนัขจนตรอก "ความพ่ายแพ้ไม่ได้น่ากลัวหรอครับ คุณธันวา..." คีย์เอ่ยเสียงเรียบ นัยน์ตาสสีดำสนิทไร้ซึ่งความปรานี "สิ่งที่น่ากลัวจริงๆ คือการที่คุณไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่า... ตัวเองไปเหยียบย่ำใครไว้บ้างในวันที่คุณมีอำนาจ" ในวินาทีนั้น เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของทุกคนในห้องประชุมก็ดังขึ้นพร้อมกัน ข้อความด่วนจากสำนักข่าวทุกแห่งรายงานตรงกันว่า ตำรวจ ปอศ. และ ปปง. ได้นำกำลังเข้าอายัดทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลวรภัทรแล้ว ไม่เว้นแม้แต่คฤหาสน์หลังโตและรถหรูราคาแพงทุกคัน ทุกอย่างถูกยึดเป็นของแผ่นดินเพื่อชดใช้ค่าเสียหายทางคดีอาญา ธันวานิ่งค้างไปทันที ดวงตาเบิกโพลงอย่างไร้สติ เมื่อรู้ว่าชะตากรรมของเขาได้เดินทางมาถึงจุดจบอย่างแท้จริง ไม่มีทางหวนคืน ไม่มีเงินทองจะให้อีกต่อไปแล้ว คีย์หันหลังให้ภาพความอนาถตรงนั้น เขาโอบเอวรินให้เดินเคียงคู่กันออกไปจากห้องประชุม ทิ้งให้เสียงกรีดร้องด้วยความสิ้นหวังของธันวาค่อยๆ จางหายไปในความเงียบงัน ทว่า... เมื่อทั้งคู่ก้าวเดินมาถึงลานจอดรถส่วนตัวชั้นใต้ดินของอาคาร เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวสีดำด้านรุ่นใหม่ล่าสุดที่ประทับตราสัญลักษณ์รูปมงกุฎทองคำของกลุ่มเอสเคโกลบอล ก็กำลังลอยลำรอรับอยู่แล้ว ลมกรรโชกแรงจากการหมุนของใบพัดตีปะทะเข้ากับเรือนร่างของทั้งสองคน ก่อนที่คีย์จะก้าวขึ้นบันไดเฮลิคอปเตอร์ สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นเงาดำปริศนาที่ยืนพิงเสาปูนอยู่มุมอับสายตา ร่างนั้นสวมฮู้ดสีดำสนิทอำพรางใบหน้า แต่ที่น่าตกใจคือ... บนมือข้างขวาของบุคคลปริศนากำลังถืออุปกรณ์แฮกเกอร์รุ่นทดลองที่กำลังส่งสัญญาณแสงสีแดงกระพริบถี่รัว พุ่งตรงมายังระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของคีย์อย่างแม่นยำ! รินอุทานด้วยความตกใจเมื่อเห็นประกายไฟแลบแปล๊บจากกล่องควบคุมระบบของเฮลิคอปเตอร์ที่ดับวูบลงกะทันหัน! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!