กองทัพเงินกวาดล้าง

“จุดจบงั้นเหรอ?” ผมทวนคำด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ผมไม่แม้แต่จะปรายตาไปมองใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเย่อหยิ่งของธันวา สิ่งที่ผมทำคือขยับตัวไปบังรินไว้ข้างหลัง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเธอทำให้ผมมีสติและเยือกเย็นขึ้นเป็นเท่าตัว รินบีบมือผมแน่น เธอไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่ต้องให้ใครมาปกป้อง แต่เธอคือคนที่ผมสาบานว่าจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องแม้แต่ปลายเส้นผม ธันวาหัวเราะหึในลำคอ ลูกสมุนนับสิบในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนปิดล้อมห้องโถงกว้างของโรงแรมหรูเริ่มขยับตัว พวกมันชักกระบองไฟฟ้าและอาวุธครบมือออกมา ความกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่ แต่สำหรับผม... มันเป็นเพียงความบันเทิงชั้นต่ำที่ใช้เงินซื้อมาได้ง่ายๆ “คีย์... เราถอยก่อนดีไหม” รินกระซิบ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยไม่ใช่เพราะกลัวตาย แต่เพราะเป็นห่วงผม ผมหันไปสบตาริน แล้วยิ้มให้เธอด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจที่สุด “รินครับ วันนี้เราไม่ได้มาเพื่อถอย เรามาเพื่อทำธุรกรรมชิ้นสุดท้ายของไอ้คนโง่เง่านี่” “มึงพูดพล่ามอะไรของมึง!” ธันวาตวาดลั่น มือไม้สั่นเทาด้วยความโกรธจัด “ฆ่ามัน! แล้วพาผู้หญิงคนนั้นมาหาฉัน!” เหล่าชายชุดดำพุ่งเข้ามาหมายจะรุมกินโต๊ะ แต่ผมไม่ได้ขยับแม้แต่นิ้วเดียว ผมหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นสั่งทำพิเศษขึ้นมา ปลายนิ้วกดยืนยันคำสั่งในระบบ ‘เปย์คลั่ง’ เพียงหนึ่งครั้ง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นในอากาศที่เงียบงัน ทุกคนชะงักกึก ไม่ใช่เพราะเสียงโทรศัพท์ แต่เพราะเสียงของใบพัดเฮลิคอปเตอร์ที่ดังกระหึ่มเหนืออาคาร ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะของ ‘ใครบางคน’ ที่กำลังพังประตูทางเข้าเข้ามา ปัง! บานประตูเหล็กกล้าถูกพังกระเด็นลงมา ทีมปฏิบัติการพิเศษระดับพระกาฬกว่าสามสิบชีวิตในชุดเกราะยุทธวิธีเต็มยศก้าวเข้ามา พวกเขาไม่ใช่การ์ดกระจอกๆ ที่ธันวาจ้างมา แต่เป็นอดีตหน่วยรบพิเศษระดับโลกที่ทำภารกิจคุ้มกันบุคคลสำคัญระดับประธานาธิบดี “พวกมึงเป็นใคร!” ธันวาแผดเสียง แต่หัวหน้าทีมหน่วยพิเศษไม่แม้แต่จะมองหน้ามัน เขาเดินตรงดิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม แล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างนอบน้อม “นายท่านคีย์ครับ ทีมรักษาความปลอดภัย ‘อีลิทการ์ด’ พร้อมปฏิบัติการตามคำสั่งซื้อระดับไดมอนด์เรียบร้อยแล้วครับ” เสียงของเขาดังกังวานก้องไปทั่วโถงโรงแรม ผมมองธันวาที่หน้าถอดสีจนกลายเป็นสีซีดเผือด “คุณธันวาครับ กฎของโลกนี้น่ะง่ายนิดเดียว... ถ้าคุณมีเงินไม่พอที่จะเล่นงานผม คุณก็แค่กลายเป็นเป้าซ้อมมือของคนที่รวยกว่าเท่านั้นเอง” “เป็นไปไม่ได้... มึงแค่พนักงานกระจอก! มึงจะไปมีปัญญาจ้างคนพวกนี้ได้ยังไง!” ธันวาแผดร้องอย่างเสียสติ “จ้างงั้นเหรอ?” ผมแค่นยิ้ม เดินเข้าไปใกล้ธันวาจนเห็นความหวาดกลัวในดวงตาคู่นั้นชัดเจน “ผมไม่ได้จ้างพวกเขามาเพื่อปกป้องผม แต่ผมซื้อ ‘บริษัทรักษาความปลอดภัย’ ที่คุณกำลังจ้างอยู่นั่นแหละทั้งหมดเลย ตอนนี้พนักงานของคุณทุกคน เป็นลูกน้องของผมตั้งแต่วินาทีที่ผมโอนเงินเข้าบัญชีบริษัทไปเมื่อห้านาทีที่แล้ว” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที เสียงหายใจของสมุนธันวาสั่นพร่า พวกมันหันกระบอกปืนไปทางเจ้านายเก่าของพวกมันเองอย่างไม่ลังเล “คีย์... อย่าเลยครับ” รินจับแขนผมไว้ แววตาของเธอมีความเมตตาเสมอแม้จะถูกทำร้าย แต่ผมรู้ดีว่าคนอย่างธันวาไม่เคยรู้จักคำว่าปรานี “รินครับ ในโลกที่คนเลวมีเงิน มันจะกลายเป็นปีศาจที่ไร้เทียมทาน แต่ถ้าคนดีมีเงินมากกว่า มันจะกลายเป็นพระเจ้าผู้พิพากษา” ผมหันไปหาหัวหน้าทีมพิเศษ “จัดการตามสัญญาที่ตกลงกันไว้ครับ” หัวหน้าทีมพยักหน้า ก่อนจะก้าวเข้าไปหาธันวาที่ทรุดลงกับพื้น เสียงลากตัวมันออกไปดังสะท้อนท่ามกลางสายตาของเหล่าพนักงานในโรงแรมที่อ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง ผมคว้าบัตรเครดิตสีดำสนิทที่แฝงไปด้วยอำนาจการเงินระดับโลกออกมาถือไว้ในมือ แล้วหันไปหาริน “ไปกันเถอะครับ งานเลี้ยงในค่ำคืนนี้พึ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น” ขณะที่ผมกำลังจะก้าวเดินออกไปจากจุดเกิดเหตุ เสียงเรียกเข้าจากสมาร์ทโฟนของผมก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเบอร์แปลกที่ไม่แสดงที่มา ผมกดรับด้วยความสงบ “นายคีย์สินะ...” เสียงทุ้มต่ำจากปลายสายฟังดูเยือกเย็นจนน่าขนลุก “แกทำลายของเล่นของฉันไปหนึ่งชิ้น เตรียมตัวรับของขวัญชิ้นใหญ่จาก ‘ตระกูลหลัก’ ได้เลย อีกไม่เกินสิบนาที... แกจะไม่ได้เห็นรอยยิ้มของผู้หญิงข้างๆ แกอีกต่อไป” ผมชะงักกึก ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะรินที่ยืนอยู่ข้างผมจู่ๆ ก็ทรุดลงกับพื้นพร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ดังมาจากอาคารฝั่งตรงข้าม ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของผมและรินมาจนถึงตอนนี้นะครับ กิลด์มาสเตอร์เอสจะส่งมอบความสะใจให้ทุกท่านต่อไปในตอนหน้าครับ