รินถูกลักพาตัว?

หน้าจอโทรศัพท์มือถือทุกเครื่องในตึกระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจดับวูบลงพร้อมกัน ก่อนที่ความมืดมิดนั้นจะถูกฉีกกระชากด้วยแสงสว่างวาบสีแดงฉาน สัญลักษณ์รูปกุญแจทองคำประดับเพชรปรากฏขึ้นบนทุกหน้าจอ พร้อมกับข้อความตัวอักษรที่สลักไว้ด้วยความเย่อหยิ่งและเด็ดขาด... *"เกมเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น เจ้าแห่งเงินตรา"* ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่ววินาที ก่อนที่เสียงซุบซิบและเสียงหายใจเฮือกใหญ่จะดังระงมขึ้นราวกับคลื่นใต้น้ำที่กำลังซัดสาด "นะ...นั่นมันระบบอะไรกันวะ ระบบแจ้งเตือนจากธนาคารกลางหรือไง!" เสียงพนักงานคนหนึ่งอุทานขึ้นด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือดเมื่อมองตัวเลขยอดเงินในบัญชีของตัวเองที่ตอนนี้ถูกแทนที่ด้วยรหัสโค้ดแปลกประหลาด แต่สำหรับคีย์ มหาเศรษฐีผู้กุมระบบเปย์คลั่งในมือ ดวงตาคมกริบกลับหรี่ลงเล็กน้อย รังสีความเย็นเยือกแผ่พุ่งออกมาจากร่างจนคนที่ยืนอยู่รอบข้างถึงกับต้องถอยร่างหนีโดยไม่รู้ตัว โทรศัพท์ในมือของเขาไม่ได้รวน แต่มันกำลังส่งสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุด... สัญญาณที่เชื่อมโยงกับระบบรักษาความปลอดภัยส่วนตัวของ "ริน" หญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจ "คีย์... เกิดอะไรขึ้นทำไมหน้าจอมันถึง..." เสียงของเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งกำลังจะเอ่ยถาม แต่ถูกตัดขาดด้วยเสียงแจ้งเตือนแหลมสูงจากระบบในหัวของคีย์ [ติ๊ง! แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบการตัดสัญญาณชีพจรของเป้าหมาย 'ริน' บริเวณลานจอดรถชั้นใต้ดิน B3 สถานะปัจจุบัน: ถูกบังคับให้ออกจากพื้นที่โดยบุคคลไม่ทราบฝ่าย] เปรี้ยง! ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ ความสุขุมนุ่มลึกที่คีย์รักษาไว้เสมอมาพังทลายลงในพริบตาเดียว บรรยากาศรอบตัวของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นความมืดมนและกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาคู่คมลุกโชนด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งที่ขวางหน้าให้กลายเป็นจุล ธันวา... มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่กล้าเล่นเกมสกปรกนี้ คีย์ไม่พูดพร่ำทำเพลงแม้แต่คำเดียว มือหนากดปุ่มสั่งการบนนาฬิกาสมาร์ทวอทช์หรูทันที เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกเอ่ยสั่งการด้วยน้ำเฉียบขาดที่ไร้ซึ่งความปรานี "เปิดใช้งานโหมดทำลายล้าง... ย้ายสิทธิ์การควบคุมระบบโครงข่ายเมืองเข้าสู่บัญชีหลักของผมทันที และติดต่อหน่วยบินฉุกเฉิน เตรียมเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวรุ่นท็อปสุดที่ดาดฟ้าตึกภายในสามนาที ถ้ามาช้าแม้แต่วินาทีเดียว พวกแกเตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกจากบริษัทได้เลย" สิ้นเสียงคำสั่ง ร่างสูงโปร่งก็ก้าวเดินด้วยฝีเท้าที่หนักแน่นและรวดเร็วราวกับมัจจุราชที่กำลังออกล่าเหยื่อ ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวผ่าน แรงกดดันมหาศาลทำให้ผู้คนรอบข้างต้องหลบทางให้อย่างหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าสบตา ไม่มีใครกล้าเอ่ยทักทาย ความร่ำรวยและอำนาจที่คีย์ถือครองในตอนนี้ไม่ใช่แค่ตัวเลขในบัญชีอีกต่อไป แต่มันคืออำนาจดิบเถื่อนที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ตามใจนึก ลิฟต์ส่วนตัวเคลื่อนตัวขึ้นสู่ดาดฟ้าด้วยความเร็วสูงราวกับกระสุนปืน ในใจของคีย์มีเพียงภาพของริน หญิงสาวผู้เคยเคียงข้างเขาในวันที่กระเป๋าเงินว่างเปล่า ผู้หญิงที่คอยกุมมือให้กำลังใจในวันที่เขาเกือบจะล้มละลาย รินไม่เคยเรียกร้องความร่ำรวย รินไม่เคยสนใจเปลือกนอก แต่วันนี้... เธอกลับต้องมารับเคราะห์จากความแค้นไร้สาระของพวกเศษสวะที่คิดว่าเงินซื้อได้ทุกอย่าง "ธันวา... แกกล้ามากนะที่แตะต้องคนของฉัน" คีย์พึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงลอดไรฟันเต็มไปด้วยจิตสังหารที่เข้มข้นจนอากาศรอบตัวแทบจะแข็งตัว ติ๊ง! ประตูลิฟต์เปิดออกรับสายลมแรงยามค่ำคืนบนดาดฟ้าตึกระฟ้า เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวสีดำสนิท ลวดลายพิเศษที่สั่ง ทำขึ้นเฉพาะตัวเครื่องยนต์ไร้เสียงคำรามรออยู่แล้ว ใบพัดหมุนวนด้วยความเร็วสูงจนเกิดกระแสลมกรรโชกแรงพัดปะทะร่างของคีย์จนเสื้อสูทสีเข้มสะบัดไหว นักบินรีบวิ่งลงมารายงานตัวด้วยความตื่นตระหนก "ท่านครับ เส้นทางบินถูกล็อกโดยระบบนิรภัยของกลุ่มอิทธิพล..." คีย์ปรายตามองเพียงเล็กน้อย มือควิบหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ทำจากโลหะพิเศษไร้ขีดจำกัดวงเงินขึ้นมา สะบัดนิ้วเสียบเข้ากับช่องสัญญาณชำระเงินเร่งด่วนบนหน้าจอควบคุมของนักบินทันที [ติ๊ง! ชำระเงินจำนวน 50,000,000 บาท สำเร็จ: ซื้อสิทธิ์ขาดน่านฟ้าและระบบนำทางฉุกเฉินทั่วเมืองเรียบร้อย ระบบปลดล็อกเส้นทางพิเศษระดับอัลฟ่า] "บิน" คีย์เอ่ยคำเดียวสั้นๆ แต่ทรงพลังจนนักบินต้องกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดผวา รีบกระโดดขึ้นห้องนักบินแล้วดึงคันโยกพุ่งทยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที เฮลิคอปเตอร์สีดำทะยานตัดผ่านเมฆหมอกด้วยความเร็วแสง ราวกับพญาอินทรีเหล็กที่กำลังพุ่งเข้าตะครุบเหยื่อ ด้านล่างคือแสงไฟระยิบระยับของเมืองใหญ่ แต่ในสายตาของคีย์ ภาพทุกอย่างเบื้องล่างถูกย่อส่วนลงเหลือเพียงเป้าหมายเดียว... โกดังสินค้า้างท้ายเมืองของตระกูลธันวา หน้าจอแท็บเล็ตในมือของคีย์แสดงพิกัดสัญญาณจีพีเอสที่ซ่อนอยู่ในสร้อยข้อมือของริน จุดสีแดงกระพริบช้าๆ อยู่ที่นั่น คีย์นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีที่สงบนิ่งอย่างน่ากลัว ทว่าดวงตากลับจับจ้องไปยังพิกัดเป้าหมายไม่กระพริบ มือข้างหนึ่งเคาะนิ้วลงบนที่วางแขนเป็นจังหวะเนิบนาบ ราวกับเสียงนับถอยหลังสู่ความตายของใครบางคน ในขณะเดียวกัน ที่โกดังร้างปลายทาง รินถูกมัดติดกับเก้าอี้ไม้เก่าๆ ใบหน้าสวยหวานมีรอยฟกช้ำเล็กน้อยจากการยื้อยุดฉุดกระชาก แต่แววตายังคงแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความไม่เกรงกลัว เธอมองหน้าธันวาที่ยืนยิ้มเยาะด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว "ปากเก่งนักนะนังนี่! แฟนแกมันแค่ไอ้พนักงานจนตรอกที่บังเอิญถูกหวยหรือมีเส้นสายอะไรสักอย่าง คิดว่ารวยขึ้นมาแล้วจะมาหยามหน้าฉันได้งั้นเหรอ?" ธันวาหัวเราะลั่น มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์มือถือที่กำลังถ่ายทอดสดภาพของรินส่งตรงไปยังหน้าจอส่วนตัวของคีย์ รินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ แม้จะอยู่ในสถานการณ์คับขัน แต่ริมฝีปากอิ่มกลับยกยิ้มอย่างเย้ยหยัน "ถึงคีย์เขาจะเคยไม่มีเงิน... แต่เขาก็มีค่ามากกว่าแกเป็นล้านเท่า แกมันก็แค่คนขี้แพ้ที่ใช้เงินพ่อแม่มาข่มคนอื่น วันนี้แกกล้าทำฉัน อีกไม่นาน... แกจะไม่มีแม้แต่แผ่นดินจะยืน" "ปากดีนักนะ!" ธันวาหน้าตึงด้วยความโกรธเงื้อมือขึ้นเตรียมจะตบลงบนใบหน้าของริน ครืนนนนนนนนน! เสียงคำรามกึกก้องราวกับฟ้าผ่าดังสนั่นหวั่นไหวมาจากท้องฟ้ายามค่ำคืน แรงลมมหาศาลจากการพัดกระหน่ำของใบพัดเฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่ทำเอาหลังคาโกดังเก่าสั่นสะเทือน ฝุ่นผงและเศษกระเบื้องปลิวว่อนไปทั่วสารทิศ ธันวาชะงักมือค้าง หันขวับไปมองยังช่องแสงสว่างด้านบนด้วยความตกใจ ประตูเหล็กบานใหญ่ของโกดังถูกพังทลายลงด้วยแรงกระแทกจากด้านนอก ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเดินผ่านกลุ่มควันและฝุ่นละอองเข้ามาด้วยท่าทีที่เยือกเย็นดั่งพญายม ดวงตากวาดมองสภาพของรินแวบหนึ่ง ก่อนที่ประกายตาคู่นั้นจะเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมที่สามารถแช่แข็งทุกชีวิตในห้องนี้ได้ทันที "ธันวา..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อคู่อริด้วยความราบเรียบ แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้ธันวากลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคออย่างยากลำบาก คีย์กวาดสายตามองหน้าธันวาช้าๆ ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ "แกเตรียมตัวรับจุดจบของชีวิตรึยัง?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสะใจในครั้งนี้ด้วยกันนะครับ