การเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย

เศษฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างใต้แสงไฟนีออนสีส้มกะพริบติดๆ ดับๆ ริมทางเท้า คือฉากหลังอันสมบูรณ์แบบสำหรับจุดจบของชายผู้เคยคิดว่าตนเองคือกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ครับ ธันวา ในชุดสูทแบรนด์เนมที่บัดนี้ยับยู่ยี่ราวกับเศษผ้าขี้ริ้ว กำลังทรุดกายพิงกำแพงอิฐเปลือยอย่างไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าที่เคยเชิดขึ้นด้วยความหยิ่งผยอง บัดนี้ซีดเซียวไร้สีเลือด ดวงตาคู่ที่เคยใช้มองเหยียดหยามผู้คนเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและความว่างเปล่า ทรัพย์สินทุกบาททุกสตางค์ หุ้นนับร้อยล้าน และอำนาจตระกูลที่เคยหนุนหลัง ถูกระบบมหาศาลที่คีย์ถือครอง กวาดล้างจนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูกในชั่วข้ามคืนเดียว ความเงียบงันระหว่างเราถูกคั่นกลางด้วยเสียงฝนปรอยที่เริ่มโปรยปรายลงมาครับ "แก... แกทำลายทุกอย่างของฉัน..." เสียงแหบพร่าของธันวาดังลอดไรฟัน ดวงตาสดเรื่อด้วยความเคียดแค้น ชายหนุ่มพยายามจะยันกายลุกขึ้นยืนด้วยศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด แต่เรียวขาคู่นั้นกลับสั่นเทาจนแทบรับน้ำหนักไม่ไหว คีย์ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิท ก้าวเข้าไปใกล้ชิดทีละก้าวอย่างใจเย็น เสียงรองเท้าหนังชั้นดีกระทบพื้นผิวถนนเปียกชื้นดัง *ก๊อก... ก๊อก...* เป็นจังหวะที่บีบเค้นหัวใจของอีกฝ่ายให้ดิ่งลงเหวลึก ผมไม่ได้พูดจาเยาะเย้ยถากถางให้เสียเวลาครับ เพราะสำหรับคนอย่างธันวา การใช้คำพูดเปล่าประโยชน์นั้นไร้ราคาเกินไป สิ่งที่คีย์ทำมีเพียงการยืนมองลงมาด้วยสายตาเรียบเฉย ราวกับกำลังมองดูแมลงตัวหนึ่งที่กำลังดิ้นรนเฮือกสุดท้ายก่อนจะขาดอากาศหายใจ "จำวันที่แกเคยหัวเราะใส่รินตอนที่เธอไม่มีเงินแม้แต่ค่ารักษาพยาบาลแม่ได้ไหมครับ, ธันวา?" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกหลุดออกมาจากริมฝีปากของคีย์ มันไม่ใช่การข่มขู่ แต่เป็นความจริงอันโหดร้ายที่ถูกนำมาวางกองตรงหน้า ร่างของธันวาสั่นสะท้านขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น ความทรงจำในวันที่เขาเคยเหยียบย่ำคนอื่นอย่างสนุกสนาน ย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่ในวันที่เขาตกต่ำถึงขีดสุด "แกมันก็แค่... ไอ้เศษสวะที่เกาะผู้หญิงกิน!" ธันวาแผדเสียงคำรามด้วยความคลุ้มคลั่ง พยายามพุ่งตัวเข้าใส่ด้วยแรงเฮือกสุดท้ายหมายจะกระชากคอเสื้อของอีกฝ่าย ทว่า... มันช่างน่าสมเพชเสียเหลือครับ คีย์เพียงแค่ยกมือขึ้นปัดป้องเบาๆ แรงปะทะเพียงน้อยนิดก็ทำให้ธันวากระเด็นล้มกลิ้งไปกับพื้นถนนสกปรก คราบโคลนเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าและใบหน้าอันหล่อเหลาที่เคยเย่อหยิ่งจนไม่เหลือเค้าโครงเดิม ร่างกายของอดีตคุณหนูตระกูลดังนอนหอบหายใจรวยรินอยู่แทบเท้าของมหาเศรษฐีผู้กุมชะตากรรมของโลกใบนี้ ในวินาทีนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องกังวานก็ดังแหวกอากาศลงมา เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวสีดำสนิทสลักตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลพรีเมียมแลนด์ลงจอด ณ ลานโล่งใกล้เคียงอย่างนุ่มนวล แรงลมจากการหมุนของใบพัดพัดพากลิ่นอายของอำนาจและเงินตราให้กระจายไปทั่วบริเวณ ริน ก้าวลงมาจากห้องโดยสารด้วยชุดเดรสเรียบหรู ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นแต่มั่นคง เธอก้าวเดินเคียงข้างเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังคีย์ พร้อมกับวางมือเรียวลงบนบ่ากว้างของชายคนรักอย่างแผ่วเบา เพื่อย้ำเตือนว่าไม่ว่าโลกจะหมุนเปลี่ยนไปเช่นไร เธอก็จะยังคงยืนหยัดเคียงข้างเขาเสมอ ธันวาเงยหน้าขึ้นมองภาพเบื้องหน้าด้วยแววตาที่แตกสลายสนิท ความจริงอันยิ่งใหญ่กระแทกเข้าใส่หน้าจนเขาไม่อาจหาข้อแก้ตัวใดๆ ได้อีกต่อไป ร่างกายสั่นระริกด้วยความสิ้นหวังเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวเองเป็นเพียงเศษธุลีที่ถูกเหยียบย่ำภายใต้ความรักและอำนาจที่ไร้ขีดจำกัดของคนทั้งคู่ คีย์ก้มลงมองศัตรูตัวฉกาจที่นอนหมอบราบคาบแก้ว ก่อนจะหยพัตรเครดิตสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟนีออนออกมาขึ้นมาถือไว้ในมือ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น "โลกใบนี้ไม่ได้ถูกขับเคลื่อนด้วยความหยิ่งยศของคุณหรอกนะครับ, ธันวา... แต่มันหมุนไปด้วยอำนาจเงินที่ผมมีต่างหากล่ะครับ" และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่ธันวาจะได้เอื้อMนคำร้องขอชีวิตใดๆ ออกมา เสียงแจ้งเตือนจากระบบมหาเศรษฐีก็ดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาทของคีย์ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ยืนยันการซื้อกิจการทั้งหมดของตระกูลธันวาเสร็จสิ้นสมบูรณ์แบบในวงเงินไม่จำกัด... แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ! กิลด์มาสเตอร์เอส