รินคือที่หนึ่งในใจ

เสียงกระแทกของแก้วไวน์ราคาแพงกระทบลงบนโต๊ะหินอ่อนในบูติกเสื้อผ้าชั้นนำกลางมหานครดังขึ้นราวกับจะประกาศศักดา ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมรอบกายทำให้บรรยากาศภายในร้านหรูหราเต็มไปด้วยความอึดอัด ธันวา ลูกชายนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ผู้มีรอยยิ้มเยาะหยันอยู่บนมุมปากเสมือนตราประทับประจำตัว กำลังใช้สายตากวาดมองร่างของหญิงสาวในชุดพนักงานออฟฟิศธรรมดาที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกดูแคลนอย่างไม่คิดจะปิดบัง "ริน... เธอคิดจริงๆ หรือว่าผู้ชายที่วันๆ เอาแต่ขี่มอเตอร์ไซค์รับจ้างส่งเอกสารอย่างไอ้คีย์ จะพาเธอมาเหยียบสถานที่แบบนี้ได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของมันเอง?" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ทอดสายตาไปยังคีย์ที่ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างกายหญิงสาว "อย่าหลอกตัวเองให้มันมากนักเลยน่า ของในร้านนี้แค่มุมเดียว เผลอๆ อาจจะแพงกว่าเงินเดือนทั้งปีของพวกเธอรวมกันเสียด้วยซ้ำ" พนักงานขายหลายคนในร้านต่างส่งเสียงหัวเราะคิกคักเบาๆ พวกเขามองรินด้วยสายตาสมเพชเวทนาและเหยียดหยาม เพราะในสายตาของคนมีเงิน ธันวาคือลูกค้ารายใหญ่ผู้ทรงอิทธิพล ส่วนคีย์กับรินก็เป็นเพียงเศษสวะที่หลงเข้ามาในอาณาจักรแห่งความหรูหราเพื่อหาเรื่องขายหน้าให้ตัวเองเท่านั้น รินเม้มริมฝีปากแน่น มือเรียวบางกำเข้าหากันจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความอัปยศอดสูพุ่งพล่านขึ้นมาในอก ไม่ใช่เพราะตัวเธอเอง แต่เป็นเพราะคีย์... ชายหนุ่มผู้ยอมทำงานหนักหามรุ่งหามค่ำเพื่อเธอมาโดยตลอด กำลังถูกเหยียดหยามต่อหน้าคนนับสิบ แต่ก่อนที่เธอจะได้กล่าวสิ่งใดเพื่อปกป้องคนรัก มือหนาที่อบอุ่นและคุ้นเคยก็เอื้อมมาแตะลงบนไหล่ของเธอเบื้องแผ่วเบา ดวงตาของคีย์เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ทว่าลึกลงไปกลับมีความอบอุ่นและมั่นคงอย่างหาที่สุดเมื่อมองมาที่ริน เขาสบตากับหญิงสาวด้วยรอยยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่บอกให้รู้ว่าโลกทั้งใบนี้ต่อให้ล่มสลายลงตรงหน้า ก็ไม่มีสิ่งใดเทียบค่าได้กับผู้หญิงคนนี้ "จำคำที่ผมเคยบอกได้ไหมครับริน" คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่มั่น "บอก... อะไรหรือคะ... เอ๊ย... ครับ?" รินชะงักไปเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ "โลกใบนี้ไม่มีอะไรที่คู่ควรกับคุณ... ยกเว้นความสุขที่คุณสมควรได้รับ" คีย์หันกลับไปเผชิญหน้ากับธันวา ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองร่างของศัตรูตัวฉกาจด้วยความรู้สึกสมเพชเวทนาที่เด่นชัดเสียยิ่งกว่า "ธันวา นายคิดว่าความรวยของนายที่มี มันคือที่สุดของโลกใบนี้แล้วอย่างนั้นสินะ?" ธันวาแค่น "หึ" ออกมาเสียงดังลั่น "แล้วแกมีอะไรวะไอ้คีย์? มีเงินเหรียญในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตเก่าๆ นั่นหรือไง? ถ้าเก่งจริง ลองหยิบเงินสดออกมาซื้อชุดนี้ให้มันดูหน่อยสิโว้ย!" ธันวาชี้ไปยังชุดราตรีสีไพลินประดับเพชรแท้จากฝรั่งเศสที่แขวนอยู่กลางร้าน มูลค่าของมันสูงถึงแปดหลัก—ตัวเลขที่คนธรรมดาต้องทำงานสิบชาติจึงจะหามาได้ สิ้นเสียงท้าทาย พนักงานในร้านต่างกลั้นหายใจรอชมความวินาศสันตะโรของไอ้หนุ่มยากจนคนนี้ คีย์ไม่แม้แต่จะชายตามองชุดนั้นด้วยซ้ำ เขายกมุมปากขึ้นยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะควAควานมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทเนื้อดีที่เพิ่งสั่งตัดพิเศษ แล้วหยิบการ์ดสีดำสนิทที่ทำจากวัสดุไทเทเนียมบริสุทธิ์ สลักลวดลายทองคำแท้สะท้อนแสงไฟระยิบระยับออกมาอย่างไร้ความเร่งรีบ ทันทีที่การ์ดใบนั้นปรากฏแก่สายตา พนักงานอาวุโสคนหนึ่งถึงกับเบิกตากว้าง อ้าปากค้างจนแทบจะกลืนคางตัวเองลงไป ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อจำสัญลักษณ์บนการ์ดใบนั้นได้—บัตรเครดิตดำไร้วงเงินระดับ ‘แบล็กคาร์บอนซูพรีม’ ที่มีอยู่เพียงสามใบในประเทศนี้เท่านั้น! "จัดการทุกอย่างในร้านนี้" คีย์ยื่นการ์ดใบนั้นให้ผู้จัดการร้านที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาด้วยความเคารพยำเกรง "รวมถึงเครื่องประดับเพชรเซ็ตใหม่ล่าสุดในตู้กระจกด้วย" "มะ... ...หมายถึงอะไรทั้งหมดหรือครับท่านคีย์?" ผู้จัดการร้านเสียงสั่นเครือ เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลังเมื่อรู้ว่าตนเองเพิ่งจะต้อนรับมหาเศรษฐีผู้กุมชะตากรรมเศรษฐกิจของเมืองนี้ไว้โดยไม่รู้ตัว "ผมบอกว่า เหมาหมด" คีย์กล่าวเสียงเรียบ แต่ทรงพลังราวกับประกาศิตจากจักรพรรดิ "และช่วยกรุณาเอาชุดราตรีไพลินนั่นมาสวมให้ผู้หญิงของผมทันทีด้วย" ธันวาหน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกและความอัปยศที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอก "เป็นไปไม่ได้! แกเอาเงินมาจากไหน! มันเป็นของปลอม! แกมันก็แค่..." *ติ๊ง!* เสียงเครื่องรูดบัตรอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นกังวานสนั่นร้าน ตามมาด้วยเสียงปรินท์ใบเสร็จยาวเหยียดที่ไหลออกมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับข้อความอนุมัติยอดเงินแปดหลักปรากฏเด่นหร่าบนหน้าจอเครื่อง EDC ว่า *‘APPROVED’* รินยืนนิ่งค้าง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตันใจ เธอมองหน้าชายคนที่ยืนเคียงข้างเธอมาตลอด ไม่ว่าในวันที่กระเป๋าแบนแฟนทิ้งหรือวันที่ไม่มีข้าวกิน แต่วันนี้... เขากำลังใช้เงินซื้อทั้งร้านเพื่อพิสูจน์ว่าเธอคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตของเขา คีย์ก้าวเข้าไปใกล้ริน เขาสวมสร้อยเพชรน้ำงามล้อมเพชรสีชมพูมูลค่ามหาศาลลงบนลำคอระหงของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา สายตาที่เขามองเธอนั้นเต็มไปด้วยความรักที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำใดมาบรรยาย "รินคือที่หนึ่งในใจผมเสมอ และจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงครับ" ธันวาทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นร้านด้วยความสิ้นหวัง ขณะที่สายตาทั้งร้านมองมาที่คีย์และรินด้วยความอิจฉาริษยาและสยบยอม ทว่า ในวินาทีที่ความสำเร็จกำลังหอมหวานและทุกคนคิดว่าเรื่องราวกำลังจะจบลงด้วยชัยชนะอันงดงาม เสียงปรบมือเย็นเยียบอันน่าขนลุกก็ดังขึ้นจากเงาดำที่ประตูหน้าร้าน พร้อมกับร่างสูงสง่าของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของกิลด์มาสเตอร์เอสด้วยดีเสมอมาครับ