สายลับในเงามืด

เสียงปรบมือเบาๆ ในห้องทำงานส่วนตัวชั้นเพนต์เฮوسหรูหราดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปากของธันวา ผู้ชายคนนี้ไม่เคยรู้จักคำว่าพ่ายแพ้ จนกระทั่งไอ้เศษสวะที่เขาเคยเหยียบย่ำเมื่อหลายเดือนก่อน กลายเป็นเสือติดปีกที่เข้ามายึดครองตลาดหุ้นทีละนิด "แกมั่นใจนะว่าข้อมูลชุดนี้จะลากคอมันออกมาได้?" ธันวาเอ่ยถามชายชุดดำที่ยืนก้มหัวอยู่เบื้องหน้า น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและกระหายเลือด "ครับคุณธันวา หน่วยสืบสวนพิเศษที่เราจ้างมาเจาะระบบการเงินของมัน ยืนยันว่าแหล่งที่มาของเงินทุนมหาศาลไม่ได้มาจากธนาคารใดๆ ในประเทศ แต่มันมีร่องรอยเชื่อมโยงกับเซิร์ฟเวอร์ปริศนา... เรากำลังจะกระชากหน้ากากมันแล้วครับ" ลูกน้องคนสนทรรายงานด้วยความมั่นใจ ธันวาหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบฉายแววอำมหิต "ดี... ส่งคนไปจับตารินไว้ด้วย ถ้ามันไม่มีเงินเปย์ค้ำหัว โครงการหมื่นล้านนั่นก็เป็นแค่เศษกระดาษ คราวนี้แหละ ฉันจะทำให้มันกราบตีนฉันที่กลางสี่แยก" แต่ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง หน้าจอคอมพิวเตอร์ราคาแพงบนโต๊ะทำงานของธันวาก็เกิดอาการผิดปกติ หน้าจอหลักที่ควรจะแสดงผลข้อมูลลับ กลับถูกแทนที่ด้วยหน้าต่างสีดำสนิท และตัวอักษรสีแดงฉานที่ค่อยๆ พิมพ์ปรากฏขึ้นทีละตัวอย่างเยือกเย็น *ยินดีต้อนรับสู่ระบบของผมครับ คุณธันวา* ธันวาผุดลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นวะ ระบบป้องกันของเราถูกเจาะได้ยังไง?!" ลูกน้องชุดดำรีบวิ่งเข้าไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วมือสั่นเทารัวแป้นพิมพ์พยายามตัดการเชื่อมต่อ แต่ทว่าทุกอย่างไร้ความหมาย ระบบทั้งหมดถูกล็อกตายด้วยรหัสผ่านความปลอดภัยระดับพระกาฬที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานที่ควรจะล็อกแน่นหนากลับค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษปรากฏขึ้นที่กรอบประตู คีย์ก้าวเท้าเข้ามาด้วยจังหวะที่มั่นคงและเยือกเย็น สายตาคมปลาบกวาดมองผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยคิดว่าตนเองอยู่เหนือคนอื่น ก่อนจะหยุดยืนนิ่งห่างจากโต๊ะทำงานเพียงไม่กี่ก้าว ข้างกายของคีย์คือรin หญิงสาวที่คอยเคียงข้างเขาในวันที่กระเป๋าแวบไร้สตางค์ วันนี้เธอกลับสง่างามในชุดเดรสเรียบหรู รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอมีความมั่นใจที่ถูกหล่อหลอมด้วยความรักและความสำเร็จที่คีย์มอบให้ "ตกใจอะไรหรือครับคุณธันวา? หน้าตาคุณดูไม่ค่อยสู้ดีเลยนะ" คีย์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทว่ากลับทรงพลังจนทำให้บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก ธันวาขบกรามแน่น กำมือจนเส้นเลือดปูดโปーン "แก... แกเข้ามาในนี้ได้ยังไง! และแกกล้าดียังไงถึงส่งคนมาแฮกข้อมูลฉัน!" คีย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันคือเสียงพิพากษาจากคนที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู "ส่งคนมาสืบเรื่องระบบของผมอย่างนั้นหรือครับ? น่าเสียดายจังนะ... ที่คนของคุณยังอ่อนหัดเกินกว่าจะเข้าใจว่า 'ระบบ' ที่แท้จริงเขาทำงานกันอย่างไร" คีย์ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกก้าวหนึ่ง ยกมือขึ้นปลดกระดุมสูทออกอย่างใจเย็น สายตาคมกวาดมองหน้าจอที่กำลังแสดงข้อมูลความลับของบริษัทธันวาที่ถูกดึงออกมาจนหมดไส้หมดพุง "นายส่งสายลับกระจอกๆ มาสามคนเพื่อสืบประวัติผม... แต่คุณรู้ไหมครับว่าก่อนที่พวกเขาจะเหยียบเข้ามาในตึกนี้ ผมซื้อตึกนี้เรียบร้อยแล้วทั้งหลัง" คำพูดนั้นราวกับค้อนยักษ์ที่ทุบลงกลางใจธันวา ร่างกายของทายาทมหาเศรษฐีเซถอยหลังไปชนชั้นวางหนังสือ ใบหน้าซีดเผือกไร้สีเลือด "แก... แกพูดว่าอะไรนะ?" "ผมบอกว่า ตึกที่คุณใช้นั่งสั่งการผมเมื่อกี้ ตอนนี้โฉนดและกรรมสิทธิ์ทั้งหมดอยู่ใต้ชื่อของผมแล้วครับ" คีย์หันไปมองรินที่ยืนส่งยิ้มให้กำลังใจเขา ก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าศัตรูตัวฉกาจด้วยแววตานิ่งสนิท "และรวมถึงบัญชีธนาคารทุกบัญชี บริษัทลูกทุกแห่ง และสัญญาเงินกู้ทั้งหมดที่คุณใช้ค้ำจุนอำนาจจอมปลอมของคุณ... ตอนนี้ผมกดปุ่มอายัดไว้หมดแล้ว" ลูกน้องชุดดำที่ยืนอยู่ข้างๆ หน้าซีดเป็นไก่ต้ม รีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อติดต่อธนาคาร แต่เสียงปลายสายที่ดังขึ้นกลับเป็นเสียงอัตโนมัติแจ้งว่าบัญชีถูกระงับโดยคำสั่งศาลและเจ้าของกรรมสิทธิ์รายใหม่ ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความมั่นใจและความหยิ่งยศทั้งหมดพังทลายลงในพริบตาเดียว ขาของเขาสั่นเทaจนแทบยืนไม่อยู่เมื่อตระหนักได้ว่า ตัวเองกลายเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัวโดยใช้เวลาไม่ถึงห้าวินาที "แก... แกมันปีศาจชัดๆ!" ธันวาคำรามออกมาด้วยความเคียดแค้นสุดขีด มือสั่นระริกชี้หน้าคีย์ "แกคิดว่ามีเงินแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอวะ!" คีย์ไม่โกรธเคือง เขายกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น เดินเข้าไปใกล้ธันวาจนระยะห่างเหลือเพียงคืบเดียว โน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายของศัตรูเย็นเฉียบ "ใช่ครับ... ในโลกนี้ ถ้ามีเงินมากพอ ผมไม่ได้แค่ทำอะไรก็ได้หรอกนะ... แต่ผมสามารถลบคุณออกไปจากสารบบของโลกใบนี้ได้เลยต่างหาก" คีย์สะบัดมือเบาๆ ส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดส่วนตัวเข้ามาควบคุมตัวลูกน้องของธันวาออกไปจากห้องอย่างไม่1ยี่หั่น เหลือเพียงธันวาที่ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้ศักดิ์ศรี รินก้าวเข้ามาใกล้คีย์ เอื้อมมือเรียวบางไปจับแขนของเขาไว้เบื้องหน้า แววตาคู่สวยมองดูชายที่ก้มกราบอยู่แทบเท้าด้วยความสงบ "กลับกันเถอะค่ะคีย์... คนแบบนี้ ไม่คู่ควรให้เราเสียเวลาชีวิตด้วยอีกแล้ว" "ครับที่รัก" คีย์หันไปยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะปรายตามองธันวาเป็นครั้งสุดท้าย ทว่า ในจังหวะที่คีย์และรินกำลังจะหันหลังเดินออกจากห้องทำงานนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคีย์ก็สั่นเตือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน หน้าจอแสดงข้อความแจ้งเตือนจากระบบหลักที่เขาไม่ได้เปิดใช้งานนานแล้ว... *คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงรหัสผ่านระดับสูงสุดจาก IP Address ภายนอก... เจ้าของต้นทางกำลังพยายามดึงข้อมูล 'หัวใจ' ของระบบที่คุณปกป้องไว้* คีย์ชะงักฝีเท้าลงทันที ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงด้วยความตกใจระคนแปลกใจ เมื่อข้อความบรรทัดต่อมาปรากฏขึ้นพร้อมชื่อผู้ส่งที่ทำให้รอยยิ้มมั่นใจของเขาต้องแข็งค้าง... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของกิลด์มาสเตอร์เอสด้วยดีเสมอมาครับ