แผนซ้อนแผน

"ถ้าเจ้าก้าวผ่านเขตแดนนี้เข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว ข้าจะให้เลือดของพวกเจ้าเป็นปุ๋ยชั้นดีให้กับดอกกุหลาบสีเลือดในสวนของข้า" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของคาลอสไม่ได้ดังมาจากความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับราบเรียบเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาสีเพลิงคู่คมจ้องมองกองทัพอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่ล้อมรอบปราสาทลอยฟ้าของเขาด้วยสายตาของนักล่าที่กำลังรอให้เหยื่อเดินลงหลุมพราง ข้างกายเขา เซเรนยืนนิ่งเงียบ แผ่นหลังบางพิงอยู่กับอ้อมอกแกร่งของจอมทัพปีศาจ มือหนาของคาลอสโอบกระชับเอวสอบของเขาไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน ปลายนิ้วเรียวยาวลูบไล้ผ่านต้นแขนของเซเรนเบาๆ ราวกับจะย้ำเตือนว่า 'คนผู้นี้คือสมบัติเพียงหนึ่งเดียวที่ใครก็ห้ามแตะต้อง' "ท่านคาลอส... พวกมันดูเหมือนจะเตรียมตัวมาดีกว่าที่คิด" เซเรนกระซิบเสียงแผ่ว สองมือประสานกันแน่น ดวงตาสีมรกตคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความนิ่งสงบที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน "โดยเฉพาะตราประทับชำระล้างที่อยู่บนหอกของพวกมัน นั่นเป็นอาวุธที่สร้างมาเพื่อทำลายเวทมนตร์ของท่านโดยเฉพาะ" "หึ... ของเล่นราคาถูกน่ะหรือ" คาลอสแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมสันโน้มลงมาใกล้ใบหูของคนในอ้อมกอด สัมผัสลมหายใจร้อนผ่าวชวนให้ขนลุกซู่ "เซเรน ยอดรักของข้า เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าคนพวกนี้กำลังเดินเข้ามาในที่ที่ข้าออกแบบไว้เพื่อ ‘ฝัง’ พวกมันทั้งเป็น?" อัศวินนำขบวนในชุดเกราะสีเงินวาววับชูหอกขึ้นฟ้า ส่งสัญญาณบุก กองกำลังนับร้อยพุ่งทะยานเข้าหาปราสาทราวกับฝูงตั๊กแตน เสียงฝีเท้าหนักๆ สั่นสะเทือนไปถึงโครงสร้างปราสาท ทว่าคาลอสกลับไม่ขยับกายแม้แต่นิดเดียว เขายกเพียงปลายนิ้วขึ้นดีดเบาๆ ในอากาศ วินาทีนั้น พื้นดินรอบปราสาทที่เคยดูปกติสุขกลับแยกตัวออกราวกับปากของอสูรกายที่หิวกระหาย อักขระเวทมนตร์สีดำสนิทนับพันดวงผุดขึ้นจากใต้พิภพ ทอแสงสว่างวาบก่อนจะขยายตัวเป็นโครงข่ายพันธนาการที่แน่นหนา "จงตื่นขึ้น... โซ่ตรวนแห่งความตาย" เสียงสั่งการเพียงสั้นๆ ของคาลอสเปลี่ยนสนามรบให้กลายเป็นนรกขุมที่สิบ อัศวินเหล่านั้นกรีดร้องเมื่อโซ่เหล็กที่ถักทอจากไอปีศาจพุ่งขึ้นจากพื้นดิน พันธนาการขาและลำตัวของพวกมันไว้แน่น ทุกครั้งที่พวกมันพยายามใช้เวทมนตร์ชำระล้างทำลายโซ่เหล่านั้น อักขระสีดำกลับยิ่งดูดกลืนพลังงานของพวกมันไปเป็นเชื้อเพลิงให้แข็งแกร่งขึ้น เซเรนมองภาพการสังหารหมู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มผู้ใสซื่ออีกต่อไป ประสบการณ์การถูกทรยศหล่อหลอมให้เขาเข้าใจว่า ความเมตตาต่อศัตรูคือการทำร้ายตัวเอง "ท่านไม่ได้แค่จะขังพวกมัน" เซเรนตั้งข้อสังเกตพลางมองดูเลือดที่เริ่มนองพื้น "ท่านกำลังสูบวิญญาณพวกมันเพื่อสะสมพลังให้ปราสาทหลังนี้" "ฉลาดมาก" คาลอสกดจูบลงบนขมับของคนรักด้วยความหลงใหล "ทุกหยดเลือด ทุกความกลัวของพวกมัน จะกลายเป็นพลังงานที่ทำให้เขตแดนรอบๆ ตัวเจ้าแข็งแกร่งขึ้น ไม่มีใคร... ไม่มีหน้าไหนในโลกนี้ที่จะเข้าใกล้เจ้าได้อีกถ้าข้าไม่อนุญาต" "ท่านมันบ้า" เซเรนเอ่ยพลางแย้มยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความรังเกียจ แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกประหลาดที่เขาเองก็ยากจะปฏิเสธ ทันใดนั้นเอง บรรยากาศในสนามรบที่ควรจะจบลงด้วยความตายของกองทัพศัตรู กลับเกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน ผู้นำอัศวินที่ถูกโซ่ตรวนรัดแน่นกลับระเบิดกายออกเป็นละอองแสงสีทองคำขาว มิใช่การตาย แต่เป็นการเปิดมิติฉีกกระชากพื้นที่ตรงหน้า เงาหนึ่งก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น... ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่มันคือ 'เซเรน' อีกคนหนึ่ง ที่ดูเยาว์วัยกว่า แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว และชุดที่เขาสวมใส่คือเครื่องแบบอดีตอัจฉริยะเวทมนตร์จากอาณาจักรที่หักหลังเขา คนทั้งคู่สบตากัน เซเรนที่อยู่ในอ้อมกอดคาลอสชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นตัวเองในอดีตกำลังถือมีดสั้นอาบยาพิษ พุ่งตรงมายังตำแหน่งที่เขายืนอยู่ "นั่นคือ... ภาพลวงตาหรือ?" เซเรนพึมพำ แต่คาลอสกลับกอดเขาแน่นขึ้นจนแทบจมหายไปในแผงอก ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อสัมผัสได้ว่าไอสังหารที่พุ่งมาจากร่างจำลองนั้น 'เป็นของจริง' "ไม่ใช่ภาพลวงตา" คาลอสกระซิบเสียงต่ำ แววตาสีเพลิงสั่นไหวด้วยความหงุดหงิดที่เหนือการควบคุม "นั่นคือเศษเสี้ยวความทรงจำที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเวทมนตร์ต้องห้าม... ดูเหมือนว่าพวกมันจะไม่ได้มาแค่คนเดียว แต่พวกมันนำ 'ตัวตนในอดีต' ที่เจ้าเกลียดชังที่สุดมาด้วย" ดาบในมือร่างจำลองชี้ตรงมาที่หัวใจของเซเรน ขณะที่กองทัพอัศวินเริ่มสลายร่างเป็นเถ้าถ่านเพื่อส่งมอบพลังทั้งหมดให้แก่เงาสะท้อนนั้น นี่คือแผนซ้อนแผนที่คาลอสไม่เคยคาดคิดมาก่อน และดูเหมือนว่าคนที่ชักใยอยู่เบื้องหลัง จะรู้จักบาดแผลในใจของเซเรนดีกว่าใครในโลกนี้... ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพวกเขาทั้งสองคนนะครับ ไฟเยอร์บลัด