อาการบาดเจ็บของเซเรน

"เจ้ากล้าดียังไง... ที่แตะต้องเขา" เสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่ถูกขังอยู่ในกรงเหล็กดังขึ้น ประสานกับเสียงโลหะที่บิดเบี้ยวจากการถูกบีบอัดด้วยแรงมหาศาล คาลอสยืนตระหง่านอยู่กลางโถงทางเดินที่ถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี ดวงตาของเขาไม่ได้เป็นสีนิลเข้มเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับเปล่งประกายด้วยสีแดงฉานดั่งเพลิงนรกที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสรรพสิ่งให้เป็นเถ้าถ่าน เบื้องหน้าของเขา เซเรนทรุดกายลงกับพื้น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ รอยแผลลึกจากการถูกเวทมนตร์ตราประทับโบราณกรีดลึกลงบนไหล่บาง เลือดสีสดหยดลงบนพื้นหินอ่อนจนเกิดเสียงกระทบที่เป็นจังหวะเดียวกับหัวใจที่เต้นรำด้วยความหวาดหวั่นของเหล่าศัตรู "คาลอส... หยุดเถอะ" เซเรนเค้นเสียงออกมาแม้จะสั่นพร่า มือข้างที่ยังพอขยับได้เอื้อมไปแตะชายเสื้อคลุมของจอมทัพปีศาจ "อย่าให้พลังนั้น... กลืนกินนาย" คาลอสไม่ได้หันกลับมามอง แต่กล้ามเนื้อบนแผ่นหลังของเขากลับเกร็งแน่นจนเสื้อคลุมขาดวิ่น พลังเวทสีดำทมิฬพวยพุ่งออกมาจากร่างกายนามว่า 'อดีตจอมทัพผู้ถูกเนรเทศ' จนพื้นดินรอบตัวเขาร้าวลึก มันไม่ใช่แค่การโกรธเกรี้ยว แต่มันคือการประกาศสงครามกับโชคชะตาที่บังอาจทำร้ายดวงใจเพียงหนึ่งเดียวของเขา "พวกมันรู้จักบาดแผลในใจเจ้า... พวกมันใช้ 'ความทรงจำ' ที่เจ้าเกลียดชังที่สุดมาเป็นอาวุธ" คาลอสพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนถึงกระดูก "และนั่น คือความผิดพลาดที่ร้ายแรงที่สุดในชีวิตของพวกมัน" เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว พลังงานมืดมิดพุ่งเข้าโจมตีเงาดำลึกลับที่ซ่อนตัวอยู่หลังเสาหินอย่างรุนแรง เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้อนก้องไปทั่วปราสาท ก่อนที่ร่างนั้นจะสลายกลายเป็นผุยผงไปในพริบตา แต่คาลอสหาได้หยุดเพียงแค่นั้น เขาก้าวเท้าไปข้างหน้า ทุกจังหวะการเดินทำให้อากาศรอบตัวบิดเบี้ยว "อย่ามอง..." คาลอสเอ่ยขึ้นเมื่อเขารู้สึกได้ถึงสายตาของเซเรนที่เฝ้ามองเขาด้วยความเจ็บปวดจากการบาดเจ็บ "อย่ามองสิ่งที่ข้ากำลังจะเป็นในตอนนี้ เซเรน" "แต่ฉัน... ทิ้งนายไม่ได้" เซเรนกัดฟันแน่น ความเจ็บปวดจากบาดแผลเวทมนตร์แล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่มันยังไม่เท่าความรู้สึกผิดที่เห็นคนตรงหน้ากำลังสูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง "นายเคยบอกว่า... เราจะผ่านมันไปด้วยกัน ไม่ใช่หรือ" คำพูดนั้นทำให้ร่างสูงชะงัก คาลอสหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ไอสังหารที่ปกคลุมร่างค่อยๆ หดกลับเข้าไปในตัวอย่างเชื่องช้า เขารีบหันกลับมาทรุดตัวลงข้างกายเซเรนอย่างลืมตัว ความคลั่งแค้นในดวงตาถูกแทนที่ด้วยความห่วงใยที่ท่วมท้นจนเกือบจะล้นออกมาเป็นหยาดน้ำตา "เจ้าเจ็บมากใช่ไหม" เขาถามพลางใช้นิ้วสั่นเทาสัมผัสรอยแผลที่ไหล่ของคนรักอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าหากสัมผัสแรงไปร่างที่เขารักจะแตกสลายคามือ "ข้าขอโทษ... ข้าปกป้องเจ้าไม่ได้ ข้าปล่อยให้พวกมันเข้าใกล้เจ้า..." "ไม่ใช่ความผิดของนาย" เซเรนฝืนยิ้มแม้จะเหงื่อกาฬไหลซึมเต็มใบหน้า "ใครจะไปคิดว่า... คนที่ทำแบบนี้ได้ จะเป็นคนจากอดีตที่ฉันคิดว่าตายไปแล้ว" คาลอสชะงักมือที่กำลังร่ายเวทรักษาบาดแผลให้เซเรน เขาเงยหน้าขึ้นมองเซเรนด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "เจ้าหมายความว่าอย่างไร เซเรน ใครที่ตายไปแล้ว?" เซเรนหลับตาลง พยายามระงับความสั่นสะเทือนในอก "ตอนที่ดาบเล่มนั้นแทงลงมา... ฉันได้ยินเสียงกระซิบ เสียงของพี่ชาย... คนที่ฉันเห็นกับตาว่าถูกไฟเผาไปในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน" บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงัดลงอย่างน่าใจหาย คาลอสรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้เรื่องราวนี้ มันไม่ใช่การลอบสังหารธรรมดา แต่มันคือการขุดรากถอนโคนอดีตเพื่อทำลายปัจจุบันของพวกเขา ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากความมืดมิดที่ปลายโถงทางเดิน เป็นเสียงที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้ยินในสถานที่แห่งนี้ เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นอย่างมั่นคงพร้อมกับไอเวทมนตร์ที่คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัว คาลอสและเซเรนต่างหันไปมองพร้อมกันด้วยความตกตะลึง ชายในชุดคลุมสีเงินคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ฮู้ดถูกเผยออกมาให้เห็นเพียงครึ่งเดียว ทว่าดวงตาข้างที่เปิดเผยนั้นกลับเป็นสีเดียวกับดวงตาของเซเรนอย่างไม่มีผิดเพี้ยน "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ... น้องรัก" ร่างนั้นแสยะยิ้มที่ทำให้เซเรนถึงกับหน้าถอดสี มือของคาลอสเริ่มสั่นสะท้านขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่มันคือสัญชาตญาณของการป้องกันภัยระดับสูงสุด เมื่อคนตายที่เคยเป็นปมในใจกลับมาปรากฏกายอยู่ตรงหน้าพร้อมด้วยรัศมีเวทมนตร์ที่มืดดำยิ่งกว่าจอมทัพปีศาจอย่างเขาเสียอีก ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในพันธะแห่งคลั่งรักบทนี้ด้วยกันนะครับ - ไฟเยอร์บลัด -