ค่ำคืนที่แปรเปลี่ยน

"เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้ากลับไปเป็นเพียง 'คนแปลกหน้า' ที่ข้าเคยรู้จักหลังจากคืนนี้งั้นหรือ เซเรน?" เสียงทุ้มต่ำของคาลอสสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้จนถึงขีดสุด มือหนาของจอมทัพปีศาจไม่ได้เพียงแค่ประคองใบหน้าเรียวสวยของอดีตอัจฉริยะเวทมนตร์เอาไว้ แต่เขากำลังกักขังอีกฝ่ายไว้ในอาณาเขตของตนด้วยร่างกายที่กำยำ สายตาคมกริบดุจสัตว์ร้ายที่จ้องมองเหยื่ออันเป็นที่รักสั่นไหวด้วยความปรารถนาที่ยากจะดับสูญ เซเรนหอบหายใจถี่ สายตาของเขาพร่ามือนเล็กๆ พยายามยันแผงอกของคาลอสไว้อย่างสั่นเทา ผิวแก้มที่เคยซีดเผือดบัดนี้แดงระเรื่อราวกับกุหลาบต้องมนตร์ หัวใจของเขาสั่นไหวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความรู้สึกที่เคยถูกเก็บซ่อนไว้ใต้เปลือกนอกที่เข้มแข็งค่อยๆ พังทลายลงเมื่อเผชิญหน้ากับความเร่าร้อนที่ชายตรงหน้ามอบให้ "คาลอส... สิ่งที่เจ้ากำลังทำ มันไม่ใช่เรื่องที่... คนที่เพิ่งพ้นจากความทรยศจะเข้าใจได้" เซเรนเค้นเสียงตอบ ลมหายใจที่หอมหวานของเขาปะทะกับใบหน้าของอีกฝ่าย "ข้ายังไม่พร้อมที่จะเอาชีวิตที่เหลืออยู่ไปแขวนไว้กับ... คนอย่างเจ้า" "คนอย่างข้า?" คาลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน "ข้าคือคนที่ยอมให้เจ้าแทงที่กลางอกเพียงเพื่อให้เจ้าได้ระบายความแค้น ข้าคือคนที่ทรยศเผ่าพันธุ์ตนเองเพียงเพื่อให้เจ้าได้มีที่ยืนในโลกที่โหดร้ายใบนี้... เจ้ายังกล้าพูดคำว่า 'คนอย่างข้า' ต่อหน้าข้าอีกหรือ เซเรน" จอมทัพปีศาจขยับตัวเข้าหาอย่างคุกคาม กลิ่นอายพลังเวทมนตร์มืดที่หนาแน่นอบอวลไปทั่วห้องโถงหินผาที่เงียบสงัด แสงจากเชิงเทียนที่วูบไหวสะท้อนเงาของทั้งคู่ที่ทับซ้อนกันราวกับเป็นร่างเดียว ความเงียบงันในค่ำคืนนี้ไม่ใช่ความสงบ แต่มันคือความตึงเครียดที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ นิ้วเรียวยาวของคาลอสไล้ไปตามแนวขากรรไกรของเซเรน ก่อนจะหยุดลงที่ริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อย สัมผัสนั้นแผ่วเบาหากแต่หนักแน่นดุจโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น เซเรนไม่ยอมหลบสายตา แม้ภายในใจจะกรีดร้องด้วยความสับสน แต่ลึกๆ ในส่วนที่ลึกที่สุดของจิตวิญญาณ เขากลับถวิลหาความอบอุ่นนี้... ความอบอุ่นเดียวที่เขาไม่เคยได้รับจากใคร "หากข้าจะทำให้ค่ำคืนนี้เปลี่ยนไปตลอดกาล เจ้าคิดว่าข้าจะยอมให้เจ้าลืมมันได้ลงงั้นหรือ" คาลอสกระซิบชิดริมฝีปากอีกฝ่าย ก่อนที่เซเรนจะทันได้ตั้งตัว คาลอสก็ปิดกั้นช่องว่างระหว่างทั้งคู่ด้วยจุมพิตที่แผดเผา มันไม่ใช่จุมพิตที่อ่อนโยน แต่คือการยืนยันความเป็นเจ้าของอย่างบ้าคลั่ง เซเรนเบิกตากว้าง มือที่เคยยันแผงอกไว้เปลี่ยนเป็นจิกแน่นบนไหล่กว้างอย่างเผลอไผล พลังเวทมนตร์ในร่างของทั้งคู่หลอมรวมกันจนเกิดเป็นประกายแสงสีม่วงหม่นสว่างวาบไปทั่วห้อง ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศในอดีต ความระแวงในหัวใจที่เคยหนาวเหน็บ ถูกแผดเผาจนมอดไหม้ด้วยเปลวไฟแห่งความรักที่คลั่งไคล้ของคาลอส ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองเต้นประสานเป็นจังหวะเดียวกัน ความเป็น 'อดีต' ทั้งหมดก็ได้ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง เหลือเพียง 'ปัจจุบัน' ที่กำลังสั่นคลอนด้วยแรงอารมณ์ที่เกินควบคุม เซเรนรู้สึกราวกับว่าตัวตนของเขาถูกแบ่งแยกและนำไปรวมเข้ากับคาลอสอย่างสมบูรณ์แบบ เขาไม่สามารถย้อนกลับไปสู่จุดเริ่มต้นได้อีกต่อไป เส้นทางที่เขาเลือกในคืนนี้คือจุดจบของความเป็นศัตรู และเป็นจุดเริ่มต้นของบ่วงกรรมที่ไม่มีวันถอนตัว เมื่อความเร่าร้อนค่อยๆ สงบลง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของคนสองคนที่นอนแนบชิดกันบนเตียงหินที่ปูด้วยขนสัตว์ คาลอสกอดเซเรนไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากคลายมือเพียงนิด ร่างกายที่งดงามนี้จะสลายกลายเป็นเพียงหมอกควัน เซเรนซุกตัวลงในอกกว้างของจอมทัพปีศาจ ความเงียบสงบที่น่าหวาดหวั่นเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่ทว่า ในความมืดมิดของมุมห้องที่แสงเทียนส่องไปไม่ถึง เงาร่างหนึ่งกลับค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ พลังเวทมนตร์ที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยความเกลียดชังแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกถึงขีดสุด กลิ่นอายที่เซเรนไม่มีวันลืมเลือน กลิ่นอายของผู้ที่เป็นต้นเหตุแห่งความพินาศในอดีตของเขา เสียงกระซิบที่แหลมเล็กบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของทั้งคู่ดังขึ้นจากมุมมืด "ช่างเป็นภาพที่น่าอภิรมย์... แต่เจ้าสองคนลืมไปแล้วหรือว่า... พันธะแห่งเลือดที่ข้าทำไว้กับเจ้าเมื่อครั้งนั้น มันไม่เคยสิ้นสุดลงเลย เซเรน" ร่างในเงามืดก้าวออกมาเผยให้เห็นใบหน้าที่เซเรนแทบหยุดหายใจ ดวงตาที่เคยเป็นมิตรแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุจเลือด คาลอสผุดลุกขึ้นทันที มือกระชับดาบเวทข้างกายไว้แน่นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ แต่เซเรนกลับนิ่งงันดุจถูกสาป ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านี้... ความรักที่เพิ่งจะถักทอจนกลายเป็นพันธะที่มิอาจแยกได้กำลังจะถูกทดสอบด้วยอดีตที่หวนคืนมาทำลายทุกสิ่งในพริบตาเดียว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในค่ำคืนที่แปรเปลี่ยนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - ไฟเยอร์บลัด