ความลับของตราประทับ

"เจ้าหมายความว่าอย่างไร..." เสียงของเซเรนแหบพร่า ร่างโปร่งบางสั่นสะท้านจนปลายนิ้วที่กำดาบเวทอยู่เย็นเฉียบ คำพูดของศัตรูเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ราวกับลิ่มเหล็กหลอมที่ตอกย้ำลงบนแผลเก่าอันเน่าเฟะในจิตใจ ดวงตาคู่สวยสั่นไหวอย่างรุนแรง ความหวาดระแวงที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ตลอดหลายปี พรั่งพรูขึ้นมาดั่งกระแสน้ำวนที่พร้อมจะกลืนกินสติสัมปชัญญะของเขาให้จมดิ่ง เบื้องหน้าเขา คาลอสยืนนิ่งสนิท จอมทัพปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ผู้มีเรือนผมสีรัตติกาลและนัยน์ตาสีโลหิตที่มักจะทอประกายอบอุ่นเสมอเมื่อมองมาที่เขา บัดนี้กลับเรียบเฉยราวกำแพงน้ำแข็ง ไร้ซึ่งคำแก้ตัว ไร้ซึ่งรอยยิ้มเยาะเย้ย มีเพียงแววตาลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก—แววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวรานและ... ความลับที่ซ่อนเร้นมาเนิ่นนาน "เซเรน มองข้า" เสียงทุ้มต่ำดังก้องขึ้น มันไม่ใช่คำสั่ง แต่มันคือเสียงสะท้อนจากห้วงลึกของวิญญาณที่สั่นสะเทือน คาลอสขยับกายเข้าหา รวดเร็วจนแทบมองไม่เห็น ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาในระยะประชิด กลิ่นอายเฉพาะตัวของปีศาจ—กลิ่นหอมเย็นของสนป่าผสมกับกลิ่นอายโลหิตจางๆ—โอบล้อมเซเรนไว้จนแทบหายใจไม่ออก เซเรนผถอยหลังตามสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับเสาหินอัคนีของวิหารโบราณ ปลายดาบในมือสั่นระริก เขายกมันขึ้นกั้นระหว่างอกของตนกับร่างที่สูงใหญ่กว่า "อย่าเข้ามานะ... คาลอส" เซเรนแค่นเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาความแข็งกร้าว แต่น้ำตากลับเอ่อคลอหน่วยตาอย่างน่าสมเพช "สิ่งที่มันพูด... มันหมายความว่าอย่างไร? เจ้า... เจ้าอยู่เบื้องหลังคืนนั้นจริงหรือ? คืนที่ตระกูลของข้าถูกเผาเป็นจุล คืนที่ข้าสูญเสียทุกอย่าง..." คาลอสไม่ตอบ เขาชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองท่าทางตื่นตระหนกของคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวดเกินกว่าจะบรรยาย ปลายนิ้วเรียวยาวของจอมทัพปีศาจเอื้อมออกไป ปัดป้องปลายดาบคมกริบนั้นออกอย่างไร้ความเกรงกลัวคมอาวุธ ผิวเนื้อของคาลอสถูกคมดาบกรีดจนเลือดสีสดไหลซึมออกมา หยดลงกระทบพื้นหินส่งเสียงดังก้องท่ามกลางความเงียบงัน เซเรนสะดุ้งสุดตัว รีบคลายมือจากด้ามดาบราวกับมันกลายเป็นเหล็กเผาไฟ "เจ้า... เจ้าทำบ้าอะไรของเจ้า! ทำไมไม่หลบ!" "ถ้าการที่เลือดของข้าไหล... สามารถล้างความหวาดระแวงในแววตาของเจ้าได้ ข้าก็ยินดีจะให้เจ้าเอาคมดาบนี้แทงทะลุหัวใจข้าเสียตรงนี้ เซเรน" คาลอสกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นจนน่าใจหาย เขาก้าวเข้ามาประชิดจนหน้าอกของทั้งคู่แนบชิดกัน ฝ่ามือใหญ่เอื้อมขึ้นประคองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบฝุ่นและหยดน้ำตาไว้อย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าหากออกแรงเพียงนิดเดียว ตัวตนของเซเรนจะแตกสลายหายไปในอากาศ สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของคาลอสส่งผ่านผิวแก้ม ทว่าสิ่งที่ทำให้เซเรนต้องเบิกตากว้างไม่ใช่ความอ่อนโยนนั้น—แต่มันคือความเจ็บปวดแปลบปลาดที่เกิดขึ้นกลางอก *ฉับพลัน!* รอยแผลเป็นรูปวงแหวนเวทมนตร์บนแผ่นหลังของเซเรนเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างรุนแรง ราวกับถูกประทับด้วยเหล็กแดง มันไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกายธรรมดา แต่มันคือความเร่าร้อนที่แผดเผาลงลึกถึงแก่นวิญญาณ ในขณะเดียวกัน คาลอสก็แสดงอาการเจ็บปวดออกมาเช่นกัน ร่างกายของจอมทัพปีศาจกระตุกวูบ หน้าคมคายผ่อนลมหายใจสะท้อนออกมาอย่างหนักหน่วง ดวงตาสีโลหิตวาวโรจน์ขึ้นด้วยประกายแสงสีเงินประหลาดที่หมุนวนอยู่ภายใน "อึก..." เซเรนทรุดตัวลงไปครึ่งหนึ่ง มือข้างหนึ่งยกขึ้นกุมหน้าอกซ้าย บริเวณที่ตราประทับแห่งพันธะกำลังเต้นเร่าตามจังหวะชีพจร คาลอสรีบช้อนร่างบางเข้าสู่อ้อมกอด ประคองไม่ให้เขาล้มลงไปกระแทกพื้น ความอบอุ่นจากร่างกายของปีศาจแผ่ซ่านเข้าปกคลุม แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ เมื่อผิวเนื้อแนบชิดกันอย่างไร้สิ่งกีดขวาง ตราประทับโบราณที่ฝังรากลึกอยู่ในวิญญาณของทั้งคู่ก็เริ่มเรืองแสงทะลุผ่านเนื้อผ้าออกมา! แสงสีทองคำขาวบริสุทธิ์ของเซเรน ผสมผสานกลมกลืนกับแสงสีม่วงรัตติกาลของคาลอส มันถักทอเข้าหากันจนกลายเป็นโซ่ตรวนเวทมนตร์เส้นมหึมา ที่ลอยวนเวียนอยู่รอบตัวของทั้งสองคน ส่องสว่างเจิดจ้าขับไล่ความมืดมิดในวิหารโบราณให้มลายหายไป "นี่มัน... อะไรกัน..." เซเรนหอบหายใจถี่กระชั้น ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของคาลอสเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่แปลกเหลือเกินที่ลึกลงไปในความเจ็บปวดนั้น กลับมีความรู้สึกอิ่มเอม อบอุ่น และโหยหาอย่างประหลาด ราวกับวิญญาณครึ่งหนึ่งที่สูญหายไปนานแสนนาน ได้กลับมาเชื่อมต่อกับอีกครึ่งหนึ่งอย่างสมบูรณ์ คาลอสโอบกอดร่างในอ้อมแขนแน่นขึ้น ฝังใบหน้าลงกับเรือนผมนุ่ม สูดดมกลิ่นกายหอมหวานที่เขาสลักไว้ในห้วงคำนึง เสียงกระซิบแผ่วเบาดังอยู่ข้างใบหูของเซเรน เต็มไปด้วยความหวงแหนและตัดพ้อในคราเดียวกัน "เจ้ายังไม่รู้อีกหรือ... เซเรน" คาลอสหลับตาลง ปล่อยให้พลังเวทมนตร์แห่งพันธะไหลเวียนหลอมรวมจิตวิญญาณของพวกเขาทั้งสองเข้าเป็นหนึ่งเดียว "เราถูกผูกพันกัน... ตั้งแต่วินาทีแรกที่วิญญาณของข้าเลือกที่จะแตกสลายแทนที่จะยอมให้เจ้าต้องตายในสงครามครั้งนั้นแล้ว" เซเรนชะงักกุนงัน สมองขาวโพลน คำพูดของคาลอสราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ *สงครามครั้งนั้น...?* เขากับคาลอส... เคยผูกพันกันก่อนหน้านั้นงั้นหรือ? ความทรงจำสีเทาที่ขาดหายไปในวัยเด็กเริ่มส่งเสียงร้องระงมในหัว ราวกับมีม่านหมอกหนาทึบถูกกระชากออกทีละน้อย ภาพเงาร่างของเด็กชายคนหนึ่งในอดีตซ้อนทับเข้ากับใบหน้าของจอมทัพปีศาจตรงหน้าอย่างช้าๆ "เจ้า..." เซเรนเงยหน้าขึ้นสบตา ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยถามคำถามที่อัดแน่นอยู่ในอก แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็ระเบิดขึ้นจากพื้นเบื้องล่าง พื้นหินโบราณแตกร้าวเป็นทางยาว เศษหินปลิวว่อนไปทั่วทิศทาง เพดานวิหารที่สลักลวดลายโบราณเริ่มพังทลายลงมา เสียงคำรามกึกก้องด้วยความโกรธเกรี้ยวจากภายนอกดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน และมันกำลังพุ่งตรงมาที่นี่เพื่อชิงตัวเซเรนไปจากอ้อมแขนของคาลอส! คาลอสแววตาเปลี่ยนเป็นดุดันในเสี้ยววินาที ร่างกายแผ่ไอปีศาจสีดำทมิฬพวยพุ่งออกมาปกป้องเซเรนไว้ในบาตรเวททันที เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น พร้อมกับก้มลงกระซิบที่ข้างหูของคนรักด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจและเย็นเยียบจนน่าขนลุก "ไม่ว่ามันจะเป็นใคร... หรืออดีตจะพยายามพรากเจ้าไปจากข้าอีกกี่ครั้ง..." คาลอสกดจูบหนักหน่วงลงบนหน้าผากมน "...ข้าจะทำลายล้างมันให้สิ้นซาก แม้แต่ทวยเทพบนสรวงสวรรค์ ก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องตัวเจ้า!" สิ้นเสียงคำประกาศกร้าว แสงสว่างวาบเจิดจ้าจากเบื้องบนก็สาดส่องลงมาทะลุหลังคาที่พังทลาย พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดเกราะสีทองอร่ามที่แผ่รังสีพลังเทพกดดันจนอากาศรอบตัวแทบแข็งตัว—และเมื่อเซเรนเงยหน้าขึ้นมองผู้ที่มาเยือน ดวงตาก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด... เพราะใบหน้าใต้หมวกเกราะนั้น คือคนเดียวกับคนที่เขาคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน! --- *โปรดติดตามตอนต่อไป...* *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในพันธะคลั่งรักนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ! - ไฟเยอร์บลัด)*