การไถ่โทษ

"เจ้าคิดว่าความตายจะจบสิ้นทุกอย่างได้จริงหรือ เซเรน?" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท แม้คาลอสจะอยู่ในสภาพที่น่าสมเพชเพียงใด ร่างกายของจอมทัพปีศาจผู้เกรียงไกรบัดนี้ถูกตรึงไว้ด้วยรากไม้เวทมนตร์สีดำสนิทที่งอกเงยออกมาจากพื้นดินในหุบเหวแห่งความมืดมิด เลือดสีเข้มไหลซึมผ่านรอยแผลฉกรรจ์บนแผ่นอกกว้าง แต่ดวงตาสีเพลิงคู่นั้นกลับยังคงจ้องมองร่างบางที่ยืนอยู่เหนือปากหลุมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหามากกว่าความโกรธแค้น เซเรนกำกริชในมือแน่นจนสนับมือขึ้นสีขาว เขาไม่ตอบโต้ แต่แววตาที่เคยเด็ดเดี่ยวกลับสั่นไหววูบหนึ่งเมื่อเห็นคาลอสพยายามฝืนสังขารขยับตัวเข้าหาเขา แม้จะต้องแลกด้วยการฉีกขาดของเนื้อหนังจากพันธนาการเวทมนตร์ก็ตาม "หยุดเถอะ คาลอส..." เซเรนเค้นเสียงลอดไรฟัน "เจ้าถูกเนรเทศ ถูกทอดทิ้ง และตอนนี้ข้าส่งเจ้าลงนรกไปแล้ว ทำไมถึงไม่ยอมหายไปจากชีวิตข้าเสียที" "เพราะเจ้าคือโลกทั้งใบของข้า ต่อให้เจ้าผลักข้าลงสู่นรก ข้าก็จะปีนป่ายกลับขึ้นมาเพื่อคล้องจองชีวิตกับเจ้าอีกครั้ง" คาลอสแค่นหัวเราะ เสียงนั้นแหบพร่าและสั่นเครือ แต่น้ำเสียงกลับหนักแน่นดั่งประกาศิต "เจ้าไม่ได้ฆ่าข้า เซเรน เจ้าแค่ส่งข้ามายังที่ที่ข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไปไหนได้อีก" เซเรนไม่ฟังคำหวานลวงโลกนั้น เขาตัดสินใจกระโดดลงไปในเหวลึกด้วยตัวเอง ไม่ใช่เพื่อซ้ำเติม แต่เพื่อทำในสิ่งที่เขาเองก็อธิบายไม่ได้ ความเย็นเยียบของกระแสเวทมนตร์ปะทะเข้ากับร่างจนปวดร้าว แต่ทันทีที่ถึงพื้นเบื้องล่าง เซเรนกลับไม่เลือกที่จะสังหารจอมทัพปีศาจ เขากลับใช้อาคมชั้นสูงปลดปล่อยพันธนาการที่เขาสร้างขึ้นเองด้วยความจำใจ ภายในป่าลึกที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก แสงสีม่วงจางๆ จากเห็ดพิษในพงไพรส่องสว่างพอให้เห็นใบหน้าซูบตอบของคาลอส เซเรนประคองร่างใหญ่โตให้นั่งพิงกับโคนไม้โบราณ มือเรียวสั่นเทาขณะเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าคมคายนั้นอย่างแผ่วเบา "เจ้าทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร" คาลอสถามเบาๆ พลางจับมือของเซเรนไว้แน่น ร้อนดั่งไฟนรกแต่กลับอบอุ่นจนน่าประหลาด "เจ้าเกลียดข้าไม่ใช่หรือ?" "ข้าเกลียดที่เจ้าทรยศความไว้ใจของข้า... ข้าเกลียดที่ต้องยอมรับว่าข้าไม่อาจมองดูเจ้าตายได้จริงๆ" เซเรนหลบสายตา "ข้าแค่จะไถ่โทษ... ไถ่โทษที่ความแค้นของข้ามันทำให้ข้ากลายเป็นปีศาจพอๆ กับเจ้า" คืนนั้นในป่าลึก ความเงียบงันถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่ประสานกัน คาลอสนอนหนุนตักเซเรน ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเพียงแค่คนตรงหน้า จอมทัพผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยทำลายเมืองทั้งเมืองบัดนี้กลับดูเปราะบางเหลือเกินภายใต้การดูแลของคนรักที่เขาเคยสูญเสียไป เซเรนคอยร่ายเวทรักษาบาดแผลบนร่างของอีกฝ่ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า พลังเวทสีทองอ่อนๆ ไหลผ่านปลายนิ้วเข้าสู่ผิวหนังของคาลอส "หากข้าหายดี เจ้าจะฆ่าข้าอีกครั้งไหม?" คาลอสถามขณะจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเซเรนที่กำลังจดจ่ออยู่กับการรักษา เซเรนชะงักมือไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระซิบตอบ "ข้ายังไม่รู้... แต่ตอนนี้ ข้าแค่ต้องการให้เจ้ามีชีวิตอยู่" "ถ้าเช่นนั้นข้าจะใช้เวลาที่เหลืออยู่ทั้งหมด พิสูจน์ให้เจ้าเห็นว่าหัวใจของปีศาจตนนี้มีไว้เพื่อเจ้าเพียงผู้เดียว ต่อให้ต้องแลกด้วยสวรรค์ชั้นฟ้า ข้าก็จะเอามาแทบเท้าเจ้า" บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อคาลอสคว้าข้อมือเซเรนแล้วกดจูบลงบนฝ่ามืออย่างหวงแหน สายตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความหิวกระหายที่แฝงด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า เซเรนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้า มันไม่ใช่แผ่นดินไหว แต่เป็นพลังเวทมหาศาลที่กำลังถูกปลุกขึ้นมาจากใต้รากไม้ที่พวกเขาพิงอยู่ เซเรนขมวดคิ้ว "คาลอส... เจ้าแอบวางค่ายกลไว้ที่นี่ด้วยงั้นหรือ?" คาลอสยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเซเรนกระตุกวูบ "ข้าไม่ได้วางไว้เพื่อดักจับศัตรู แต่ข้าซ่อนมันไว้เพื่อขังเราสองคนไว้ด้วยกัน... ในที่ที่ไม่มีใครตามหาเราเจอ ตลอดกาล" ทว่า ก่อนที่เซเรนจะทันได้ตั้งตัว กลิ่นอายความตายที่คุ้นเคยก็พุ่งทะลุผ่านม่านเวทมนตร์เข้ามา ลำแสงสีดำทมิฬพุ่งเข้าปะทะกับค่ายกลจนร้าวราน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของผู้มาเยือนปริศนาที่เซเรนไม่มีวันลืมดังก้องขึ้นท่ามกลางป่าลึก "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ จอมทัพปีศาจผู้ต่ำต้อย กับนักเวทผู้ถูกทรยศ" เงาดำที่รูปร่างคล้ายมนุษย์ก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ ร่างนั้นสวมหน้ากากเงินที่ปิดบังใบหน้าครึ่งซีก พร้อมกับหยิบเศษเสี้ยวของสร้อยคอที่เซเรนทำหายไปในเหตุการณ์กบฏขึ้นมาแกว่งเล่น "เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้พวกเจ้าใช้เวลา 'ไถ่โทษ' กันอย่างมีความสุขงั้นหรือ เซเรน?" เซเรนหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นสร้อยเส้นนั้น "นั่นมัน... เจ้าเป็นใคร!" "ข้าคือคนที่รู้ความลับเบื้องหลังคำสาปที่ทรมานคาลอสมาตลอดหนึ่งพันปี และวันนี้ ข้ามาเพื่อเสนอทางเลือก... ชีวิตของคนหนึ่งคน เพื่อแลกกับการลบล้างพันธะสัญญานี้ไปตลอดกาล" ไฟเยอร์บลัดหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงใจเต้นแรงไปกับชะตากรรมของเซเรนและคาลอสนะครับ ขอขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้ครับ