ความฝันร่วมกัน

“เจ้าคิดว่าชีวิตที่ปราศจากกลิ่นคาวเลือดจะเป็นเช่นไร เซเรน?” น้ำเสียงทุ้มต่ำของคาลอสสั่นไหวเล็กน้อยขณะที่เขารินไวน์สีอำพันลงในแก้วคริสตัล นิ้วเรียวยาวของจอมทัพปีศาจไม่ได้หยุดนิ่ง เขากำลังวนแก้วช้าๆ แววตาสีรัตติกาลที่เคยเย็นชาและดุดันยามอยู่บนสมรภูมิ บัดนี้กลับอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความโหยหาที่ยากจะปิดมิด เซเรนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในห้องพักผ่อนส่วนตัวของป้อมปราการหินสีดำ ชะงักมือที่กำลังแตะหน้ากระดาษแผนที่ยุทธศาสตร์ เขามองใบหน้าคมสันที่ดูเหนื่อยล้าของคาลอส ก่อนจะเลื่อนมือไปกุมมือที่หยาบกร้านจากด้ามดาบนั้นไว้ “เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องหลังสงครามจบลงงั้นหรือ คาลอส?” คาลอสไม่ตอบทันที เขาเพียงแต่ขยับตัวเข้ามาใกล้ วางคางไว้บนลาดไหล่ของเซเรน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างใบหู ความเงียบภายในห้องถูกเติมเต็มด้วยเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน “ข้าเพียงแต่คิดว่า... หากโลกนี้ไม่เหลือใครให้ข้าต้องปกป้องนอกจากเจ้า หากเราไม่ต้องสู้รบกับคำสาปบ้าบอนั่นอีก ชีวิตมันจะเงียบสงบเพียงใด ข้าอยากสร้างบ้านสักหลังที่ชายแดนทางทิศเหนือ ที่ที่หิมะตกไม่หนักเกินไป และมีเพียงเสียงของเจ้าที่ข้าต้องได้ยินในทุกๆ เช้า” เซเรนหลับตาลง ภาพของกระท่อมไม้เล็กๆ ที่รายล้อมด้วยป่าสนลอยเข้ามาในห้วงคำนึง เขาเหนื่อยล้ามานานเกินไปกับการถูกทรยศและการต่อสู้เพื่อคนอื่น “ที่นั่นไม่มีทหาร ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ไม่มีคำสาปที่พรากเจ้าไปจากข้า... ใช่ไหม?” “ไม่มีใครพรากเจ้าไปจากข้าได้” คาลอสกระซิบเน้นย้ำ อ้อมแขนแกร่งโอบรัดเอวบางของเซเรนแน่นราวกับจะฝังร่างอีกฝ่ายลงในทรวงอก “ข้าพร้อมจะเผาโลกทั้งใบ หากมันจะแลกกับความสงบสุขของเราสองคน แต่เซเรน... เจ้ากังวลเรื่อง ‘ทางเลือก’ นั่นใช่หรือไม่?” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความอบอุ่นเป็นความตึงเครียดขึ้นมาฉับพลัน เซเรนละมือจากแผนที่ พลิกตัวกลับมาสบตากับคนรัก “คนผู้นั้นบอกว่าเจ้าต้องแลกชีวิตใครบางคนเพื่อลบล้างคำสาปพันปี คาลอส เจ้าไม่เคยบอกข้าเลยว่า ‘ใคร’ คือคนคนนั้น” คาลอสชะงัก สายตาที่เคยอ่อนโยนไหวระริกก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดที่น่าสะพรึงกลัว “มันไม่สำคัญหรอก” “มันสำคัญ!” เซเรนขึ้นเสียงเบาๆ แต่หนักแน่น เขาจับไหล่ของอีกฝ่ายไว้ “ข้าไม่อยากให้เราสร้างความฝันบนกองซากศพของใครทั้งนั้น โดยเฉพาะถ้าคนคนนั้นต้องเป็นคนที่เจ้าแคร์ ถ้าเจ้าแลกสิ่งสำคัญที่สุดของเจ้าเพียงเพื่อความเห็นแก่ตัวของเรา ข้าจะไม่มีวันมีความสุขกับความฝันนั้นได้เลย” คาลอสหัวเราะออกมาเบาๆ ทว่าเสียงนั้นช่างแห้งผาก เขาใช้นิ้วโป้งไล้ไปตามโหนกแก้มของเซเรนอย่างทะนุถนอม “เจ้าช่างจิตใจดีจนน่าเป็นห่วง เซเรน... ความเป็นจริงของปีศาจไม่ได้สวยงามเหมือนนิยายที่เจ้าเคยอ่าน หากข้าต้องเลือกระหว่างการมองดูเจ้าเจ็บปวดจากคำสาปไปอีกพันปี กับการสังเวยคนหนึ่งคนเพื่ออิสรภาพของเรา ข้าจะเลือกอย่างหลังโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่นาทีเดียว” “แม้ว่าคนคนนั้นจะเป็นตัวข้าเองหรือ?” เซเรนถามสวนกลับ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้องอีกครั้ง คาลอสจ้องมองดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวคู่นั้น เขาไม่ได้ปฏิเสธ นั่นคือคำตอบที่น่ากลัวที่สุด “ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำแบบนั้น” เซเรนประกาศ “หากความฝันของเราต้องแลกด้วยสิ่งนั้น ข้าขอเลือกที่จะเผชิญกับคำสาปไปพร้อมกับเจ้า ดีกว่าต้องมีชีวิตอยู่โดยปราศจากเจ้าในหัวใจ” คาลอสสะดุดกับคำพูดนั้น เขาโน้มตัวลงจูบหน้าผากของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความรัก ความเจ็บปวด และความหวาดกลัวต่ออนาคตที่ไม่แน่นอน ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงเวลาที่ดูเหมือนจะหยุดนิ่ง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงจนบานประตูไม้โอ๊คสั่นสะเทือน ก่อนที่มันจะเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างของชายชุดคลุมสีเงินที่ดูคุ้นตาปรากฏตัวขึ้นที่หน้าห้อง เขาก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายเวทมนตร์ที่ทำให้อากาศในห้องหนักอึ้ง คาลอสลุกขึ้นยืนบังเซเรนไว้ข้างหลังทันที มือขวาของเขาสัมผัสที่ด้ามดาบปีศาจจนเกิดเสียงกรีดร้องของวิญญาณในดาบ “เจ้ามาทำไมที่นี่?” คาลอสคำราม เสียงของเขาต่ำจนสั่นถึงก้นบึ้งของหัวใจ ชายชุดคลุมสีเงินกระตุกยิ้มที่มุมปาก เผยให้เห็นดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยความแค้นลึกซึ้ง “ข้าไม่ได้มาเพื่อสู้รบกับเจ้า คาลอส แต่ข้ามาเพื่อเตือน... ว่าคนที่เจ้าคิดจะสังเวยเพื่อลบล้างคำสาปนั้น มิใช่คนอื่นคนไกล...” เขายื่นมือออกมาเผยให้เห็นจี้ห้อยคอรูปร่างแปลกประหลาดที่เซเรนคุ้นเคยดีจนตัวชาวาบ “นั่นคือพันธสัญญาเลือดของเจ้าเอง... หรือเจ้าลืมไปแล้วว่า 'ต้นกำเนิด' ของคำสาปนี้ แท้จริงแล้วมันฝังอยู่ในวิญญาณของใครตั้งแต่วันแรกที่เกิดมา?” ไฟเยอร์บลัดขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางร่วมกับคาลอสและเซเรนมาจนถึงตอนนี้นะครับ