เซเรนผู้โดดเดี่ยว

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในห้องโถงใต้ดินเวลานี้ไม่ได้น่าสะพรึงกลัวเท่ากับเงาร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่เบื้องหน้า เซเรนก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ปลายรองเท้าบูทชนเข้ากับแท่นศิลาโบราณจนเกิดเสียงทึบก้อง ร่างที่ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตสีดำสนิท—สีโลหิตต้องห้ามของราชวงศ์ปีศาจสายเลือดแท้—ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากอดีตองค์ชายรัชทายาทผู้หายสาบสูญไปเมื่อสามพันปีก่อน เขากำลังมองดูตำนานที่ควรจะกลายเป็นธุลีดินไปนานแล้ว แต่กลับมานอนหายใจรวยรินอยู่ตรงนี้ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเซเรนกระตุกวาบไม่ใช่ความน่ากลัวของซากประวัติศาสตร์นี้ กลับเป็นความจริงที่ว่า... ไม่มีคาลอสอยู่ข้างกายเขาในวินาทีนี้ ความเงียบงัดข้อกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระรัวในอก เซเรนยกมือขึ้นกุมหน้าอกด้านซ้ายโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกวูบโหว่งแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง ตั้งแต่เกิดมาและจับพลัดจับผลูเข้ามาพัวพันในสงครามระหว่างเผ่าพันธุ์ เขานั้นชินกับการยืนหยัดต่อสู้ด้วยตัวเองมาตลอด ชินกับการใช้พลังเวทมนตร์อัจฉริยะฟาดฟันอุปสรรคจนเลือดตากระเด็น แต่ทำไม... พอไม่มีสัมผัสอุ่น ๆ จากฝ่ามือของคาลอสที่มักจะเอื้อมมาโอบกอดเอวเขาไว้ หรือไม่มีน้ำเสียงทุ้มต่ำที่คอยกระซิบคำว่า *'เจ้าปลอดภัยแล้ว เซเรน'* อยู่ข้างหู โลกใบนี้ถึงได้ดูเคว้งคว้างและเปราะบางถึงเพียงนี้ เซเรนสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ นัยน์ตาคู่สวยกวาดมองไปรอบห้องโถงที่เต็มไปด้วยคราบอักขระโบราณ เวทมนตร์คุ้มกันที่คาลอสเคยร่ายทิ้งไว้รอบตัวเขาก่อนแยกย้ายกันไปสำรวจพื้นที่ยังคงเรืองแสงสีฟ้าจาง ๆ แต่ความอุ่นร้อนของไอป้องกันนั้นเริ่มเจือจางลงทุกทีตามระยะทางที่ห่างกัน ความกังวลที่กัดกินจิตใจทำให้ปลายนิ้วของเขาสั่นระริก *‘คาลอส... ตอนนี้เจ้าอยู่ที่ไหน’* เขากล้ำกลืนก้อนความกลัวลงคอ ถึงแม้สมองส่วนหนึ่งจะสั่งให้ถอยออกไปจากร่างของอดีตองค์ชายรัชทายาทผู้สาบสูญผู้นี้ แต่สัญชาตญาณนักเวทกลับบอกว่า หากปล่อยให้ร่างนี้ตายไปพร้อมกับความลับในพันธสัญญาเลือด ทั้งโลกอาจต้องลุกเป็นไฟ และที่สำคัญที่สุด... คาลอสอาจตกอยู่ในอันตรายที่คาดไม่ถึง เซเรนคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ไอความเย็นยะเยือกของพลังปีศาจบورโบราณแผ่ซ่านทะลุกางเกงเนื้อหนาเข้าสู่ผิวเนื้อจนชาหนึบ เขายื่นมือออกไปเหนือนักโทษแห่งกาลเวลาผู้นั้น ปลายเรียวนิ้วสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อสัมผัสเข้ากับไอเวทที่ปั่นป่วนรอบตัวอีกฝ่าย ภาพนิมิตวูบวาบเข้ามาในหัวทันที—เสียงคำรามก้องของสนามรบ กลิ่นอายของความตาย และดวงตาสสีทองคู่คมที่มักจะมองมาที่เขาด้วยความคลั่งไคล้และหวงแหนปานจะกลืนกิน... ไม่ใช่ภาพของอดีตองค์ชายรัชทายาท แต่เป็นภาพใบหน้าของคาลอสในยามที่ดุร้ายที่สุด ยามที่อีกฝ่ายประกาศกร้าวต่อหน้าเทพเจ้าและปีศาจว่าต่อให้แผ่นดินล่มสลาย เขาก็จะไม่มีวันยอมให้ใครแตะต้องเส้นผมของเซเรนแม้แต่เส้นเดียว "เจ้าคนบ้า..." เซเรนพึมพำกับตัวเอง เสียงสั่นพร่าด้วยความอึดอัดใจ เขาไม่ได้กลัวตาย แต่เขากลัว... กลัวว่าความห่างไกลนี้จะเป็นช่องว่างให้ความหายนะฉวยโอกาสพรากคาลอสไปจากเขา ความรู้สึกหวงแหนและโหยหาที่อัดแน่นอยู่ในอกมันตีรวนจนแยกไม่ออกว่าเขากำลังเป็นห่วงสถานการณ์ตรงหน้า หรือกำลังกระวนกระวายเพราะคิดถึงอ้อมกอดของคนผู้นั้นกันแน่ เวทมนตร์บทสืบสวนร่องรอยถูกร่ายขึ้นอย่างระมัดระวัง แสงสีฟ้าอ่อนเปล่งประกายจากฝ่ามือของเซเรน ทว่าทันทีที่ละอองเวทสัมผัสเข้ากับรอยแผลฉกรรจ์บนอกของร่างนั้น ดวงตาสีดำสนิทที่ควรจะปิดสนิทไปตลอดกาลกลับลืมโพลงขึ้นมา! นัยน์ตาคู่นั้นว่างเปล่าไร้ซึ่งวิญญาณ แต่ริมฝีปากที่อาบด้วยลิ่มเลือดกลับขยับยิ้มเหยียดยาว ประโยคกระซิบแหบพร่าไม่ได้ดังมาจากปากของร่างเบื้องหน้า แต่ดังสะท้อนก้องขึ้นในหัวของเซเรนโดยตรง— *‘เจ้าคิดว่าโซ่ตรวนที่มันคล้องเจ้าไว้... คือความรักอย่างนั้นหรือ, องค์ชายแห่งมนตรา?’* เซเรนผงะหงหลังจนเกือบก้นจ้ำเบ้า หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อตระหนักได้ทันทีว่านี่คือ "กับดัก" ครู่ต่อมา พื้นศิลาใต้ร่างของอดีตองค์ชายก็ระเบิดออกเป็นวงกว้างด้วยเปลวเพลิงสีดำทมิฬ ค่ายกลเวทโบราณถูกกระตุ้นให้ทำงานอย่างสมบูรณ์แบบ แสงสีแดงฉานพุ่งทะยานขึ้นปิดตายทางออกทุกด้านในพริบตาเดียว และในวินาทีที่เซเรนกำลังจะร่ายเวทป้องกันตัว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่คุ้นเคยก็กระแทกเข้ามาจนประตูศิลาพังครืนลงมาเป็นเสี่ยง ๆ "เซเรน!" เสียงคำรามด้วยความตื่นตระหนกและเกรี้ยวกราดถึงขีดสุดดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ของคาลอสที่พุ่งฝ่าม่านพลังเข้ามาอย่างไม่คิดชีวิต ดวงตาสีทองของจอมทัพปีศาจในยามนี้แดงก่ำด้วยโทสะ และที่น่ากลัวที่สุดคือ... ที่มุมปากของคาลอสมีคราบเลือดสด ๆ ไหลยศ ซ้ำยังมีรaoแผลฉีกขาดที่หัวไหล่ซึ่งเกิดจากคมอาวุธระดับเทพที่แม้แต่ปีศาจสายเลือดบริสุทธิ์ยังยากจะต้านทาน! คาลอสมาแล้ว... แต่สภาพของอีกฝ่ายกลับบาดเจ็บสาหัสยิ่งกว่าที่เขาคาดคิดไว้เสียอีก! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกแฟนตาซีนี้ด้วยกันนะครับ พบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ