การทดสอบความแข็งแกร่ง

คราบเลือดสีดำสนิทหยดลงกระทบพื้นหินอ่อนจนเกิดเสียงดังสะท้อนก้องในความเงียบงัน กลิ่นอายความตายและคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ จนทำให้เซเรนต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นเทาของปลายนิ้ว คาลอสทรุดกายลงแทบเท้าของเขา ร่างกายที่เคยสง่างามและแผ่ไอทมิฬน่าเกรงขามบัดนี้เต็มไปด้วยบาดแผลเหวอะหวะ รอยดาบเวทมนตร์สีเงินยวงลากยาวตั้งแต่หัวไหล่พาดผ่านแผ่นอกกว้าง เสื้อผ้าสีดำสนิทฉีกขาดวิ่นจนเผยให้เห็นเนื้อหนังที่ถูกเผาผลาญด้วยพลังธาตุศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูง "คาลอส..." เสียงของเซเรนหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันจนซีดเซียว ดวงตากลมโตสั่นไหวระริกด้วยความตระหนก ภาพของบุรุษผู้เคยประกาศกร้าวว่าจะปกป้องเขาด้วยชีวิต บัดนี้กลับนอนหายใจรวยรินอยู่เบื้องหน้า จอมทัพปีศาจผู้ยิ่งใหญ่พยายามเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบทอประกายห่วงหาอาทรอย่างล้ำลึก แม้ในยาระลมหายใจติดขัด มือหนาที่อาบย้อมไปด้วยโลหิตพยายามเอื้อมขึ้นมาหมายจะสัมผัสแก้มของเขา แต่มันกลับร่วงหล่นลงพื้นก่อนจะทันได้แตะต้อง "หนีไป... เซเรน..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงพลังบัดนี้แหบพร่าและสั่นเครือ "พวกมัน... ดักรอเราอยู่..." สิ้นเสียงคำเตือนนั้น แรงกดดันมหาศาลก็แผ่ซ่านเข้ามาทางประตูห้องโถงใหญ่ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ย เงาร่างของกลุ่มนักล่าอสูรและอดีตสหายร่วมสำนักเวทมนตร์ปรากฏขึ้นทีละคน นำโดย 'เวลล์' ชายผู้เคยขึ้นชื่อว่าเป็นสหายสนิท แต่กลับหันปลายดาบเข้าหาเซเรนในวันที่เขาตกอับ "ช่างเป็นภาพที่น่าเวทนาเสียจริง ท่านจอมทัพผู้เกรียงไกร กลับต้องมาปางตายเพราะความลุ่มหลงในตัวคนทรยศผู้นั้น" เวลล์หัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองเซเรนด้วยความกระหายใคร่รู้และดูถูกเหยียดหยาม "ส่วนเจ้า... เซเรน อัจฉริยะผู้ตกอับ วันนี้เส้นทางหนีของเจ้าสิ้นสุดลงแล้ว" เซเรนค่อยๆ ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ความหวาดกลัวที่เคยเกาะกุมหัวใจถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็ง ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเมื่อกวาดมองรอบกาย ศัตรูมีไม่ต่ำกว่าสิบคน และแต่ละคนล้วนเป็นมือสังหารระดับหัวแถวที่ถูกส่งมาเพื่อปลิดชีพพวกเขาโดยเฉพาะ ไม่มีคาลอสคอยกางอาณาเขตปกป้องอีกแล้ว... ครั้งนี้ เขาต้องเผชิญหน้ากับมันด้วยสองมือของตนเอง "เจ้าคิดว่าคนพวกนี้จะขวางทางข้าได้หรือ เวลล์" เซเรนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันรุนแรงที่ทำให้ผู้ฟังถึงกับขนลุกซู่ "ปากกล้าดีนี่! ถือว่ามีพลังเวทหลงเหลืออยู่สักเท่าไหร่เชียวหลังจากการเดินทางข้ามแดนปีศาจ!" เวลล์สะบัดมือ ส่งสัญญาณให้ลูกสมุนพุ่งเข้าจู่โจมพร้อมกัน พริบตาเดียว แสงเวทมนตร์หลากสีสันก็สาดซัดเข้ามาดั่งพายุฝน เซเรนไม่รอช้า สองมือเรียวประสานอินเวทมนตร์อย่างรวดเร็ว วงเวทสีครามปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพร้อมกับเสียงคำรามก้องของสายฟ้าอัคคีที่ถูกปลดปล่อยออกไปในรัศมีวงกว้าง *เปรี้ยง! ตูม!* แรงระเบิดสะเทือนเลื่อนลั่น แรงอัดกระแทกทำให้กระจกสีรอบห้องโถงแตกละเอียดเป็นจุล ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เซเรนหอบหายใจถี่กระชั้น เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าขาวเนียน การดึงพลังเวทมหาศาลออกมาใช้ในคราวเดียวทำให้เส้นประสาทในร่างของเขาร้าวราญ แต่เขาจะแสดงความอ่อนแอให้พวกมันเห็นไม่ได้เด็ดขาด เมื่อควันจางลง ปรากฏร่างของลูกสมุนสามคนที่ถูกสายฟ้าแผดเผาจนหมดสติล้มฟาดพื้น เวลล์กัดฟันกรอดด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความอับอายที่ถูกเด็กหนุ่มที่พวกมันมองเป็นแค่เหยื่อเล่นงานจนตั้งตัวไม่ทัน "ไอ้เด็กเวรนี่! บังอาจนัก!" เวลล์พุ่งทะยานเข้าหาเซเรนด้วยความเร็วสูง ดาบในมืออาบไล้ด้วยเวทมนตร์ธาตุลมคมกริบ หมายจะปลิดชีพให้สิ้นซากในดาบเดียว เซเรนก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว คำนวณจังหวะอย่างแม่นยำ ดวงตาสีรัตติกาลหรี่แคบลงเมื่อคมดาบพุ่งเข้ามาจ่อใกล้ลำคอ ในเสี้ยววินาทีความเป็นความตายนั้น เขากลับเลือกที่จะไม่หลบหนี แต่ทิ้งน้ำหนักตัวลงต่ำแล้วหมุนตัวหลบเฉียดฉิว พร้อมกับซัดกริชเวทมนตร์เข้าที่ข้อต่อหัวเข่าของเวลล์อย่างจัง "อ้าก!" เวลล์ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เซเสียหลักล้มลงไปคุกเข่ากับพื้น เซเรนไม่ได้ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขายกมือขึ้นร่ายอาคมพันธการ เถาวัลย์หนามสีดำสนิทผุดขึ้นมาจากพื้นหิน รัดตรึงร่างของเวลล์เอาไว้แน่นจนขยับเขยื้อนไม่ได้ ศัตรูที่เหลือเริ่มลังเลและก้าวถอยหลังเมื่อเห็นหัวหน้าหน่วยของพวกมันถูกจัดการได้อย่างรวดเร็ว "ใครหน้าไหน... ที่กล้าก้าวเข้ามาอีก ก้าวเข้ามา... และเตรียมตัวรับจุดจบเช่นเดียวกับมันได้เลย" เซเรนกวาดสายตามองรอบห้อง น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดเดี่ยวจนไม่มีใครกล้าขยับตัว ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันที่ชัยชนะกำลังจะตกเป็นของเซเรน เสียงปรบมือแผ่วเบากลับดังขึ้นมาจากมุมมืดของห้องโถง—เป็นเสียงที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้ยิน ณ ที่แห่งนี้ "เก่งมาก... เก่งจริงๆ เซเรน ลูกศิษย์รักของข้า" ร่างสูงโปรดของชายวัยกลางคนก้าวออกมาจากเงื้อมเงาของเสาหิน ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียม ดวงตาคู่คมจ้องมองเซเรนราวกับราชสاخที่กำลังมองเหยื่อในกำมือ เซเรนเบิกตากว้าง สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันทีเมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดเจน "อาจารย์... เป็นไปไม่ได้!" "ไฟเยอร์บลัด" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ตัวละครมาจนถึงตอนนี้ด้วยนะครับ