กับดักมรณะ

“กลืนมันลงไปเสีย... เซเรน” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยกระแสสั่งการดังกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงลับในหอคอยบรรพกาล แต่สิ่งที่ตอบรับคำสั่งนั้นกลับไม่ใช่เสียงตอบรับด้วยความยินดี หากแต่เป็นเสียงหอบหายใจรวยรินของร่างบางที่ทรุดลงกับพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ เซเรนเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีอเมทิสต์ที่เคยเปล่งประกายด้วยพลังเวทมหาศาลบัดนี้หม่นแสงลงราวกับแก้วที่ร้าวราน หยาดเหงื่อกาฬผุดพรายบนหน้าผากมน เขากัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก “นั่นไม่ใช่... ยาถอนพิษ” เซเรนเค้นเสียงผ่านลำคอที่เริ่มตีบตัน มือเรียวสั่นเทาคว้าชายเสื้อคลุมของคาลอสเอาไว้แน่น “แก... กล้าดียังไง...” คาลอสย่อตัวลงตรงหน้าเขา ใบหน้าคมคายดุจรูปสลักของจอมทัพปีศาจไม่ได้แสดงออกถึงความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับราบเรียบจนน่าสะพรึงกลัว นิ้วมือแข็งแกร่งเชยคางมนขึ้น บังคับให้เซเรนต้องสบตาที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีนิล “ยาพิษ ‘กลีบกุหลาบไร้เงา’ ที่สภาเวทมนตร์ส่งมาให้คุณในมื้ออาหารเมื่อครู่... มันจะกัดกินแก่นพลังเวทของคุณจนสลายไปในหนึ่งชั่วยาม” คาลอสเอ่ยเสียงเรียบพลางใช้ปลายนิ้วเกลี่ยหยาดเหงื่อข้างแก้มของอีกฝ่ายเบาๆ ราวกับกำลังทะนุถนอมของรักที่สุด “ถ้าผมไม่ให้คุณดื่ม ‘เลือด’ ของผมเพื่อต้านฤทธิ์พิษนั่น... คุณคิดว่าคุณจะรอดพ้นจากเงื้อมมือพวกมันไปได้นานแค่ไหนกันครับ?” ความหวาดหวั่นฉายชัดในแววตาของเซเรน เขาไม่ใช่คนโง่ที่จะมองไม่ออกว่าสถานการณ์ตรงหน้าคือ ‘กับดัก’ ที่วางซ้อนกันเป็นชั้นๆ หากดื่มเลือดปีศาจเข้าไป พันธะวิญญาณจะผูกมัดเขากับคาลอสไปตลอดกาล แต่หากไม่ดื่ม พิษนี้จะทำให้เขาไร้ทางสู้และกลายเป็นเพียงเบี้ยหมากให้ศัตรูฉุดคร่าไปง่ายดาย “คนทรยศ...” เซเรนแค่นหัวเราะ ทั้งที่พิษเริ่มแล่นเข้าสู่หัวใจ “เจ้าพวกรัตติกาลนั่น... พวกมันคงร่วมมือกับคุณตั้งแต่แรกแล้วสินะ?” คาลอสยกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มาพร้อมความอบอุ่น แต่เต็มไปด้วยความครอบครองที่น่าขนลุก “ผมต้องการเพียงคุณ เซเรน ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยการหักหลังใคร หรือแม้แต่การเปิดสงครามกับสรวงสวรรค์ ผมก็จะทำ” ฉับพลันนั้น เสียงระเบิดดังกึกก้องมาจากทางเข้าห้องโถง ผนังหินแกรนิตที่มั่นคงสั่นสะเทือนรุนแรงจนเศษหินร่วงหล่นลงมา อักขระเวทสีทองอร่ามที่ผนึกประตูกำลังถูกฉีกกระชากออกด้วยพลังเวทชั้นสูงที่ไม่คุ้นเคย คาลอสชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาหรี่ลงด้วยความสังหาร เขาคว้าเซเรนเข้ามาโอบกอดไว้ในอ้อมแขนแน่นราวกับจะฝังร่างอีกฝ่ายเข้าไปในอกกว้าง ก่อนจะตวัดมือเพียงครั้งเดียว สร้างม่านพลังปีศาจสีดำทมิฬล้อมรอบร่างของคนทั้งสองไว้ “ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญจะมาเร็วกว่าที่คิดนะครับ” คาลอสกระซิบชิดใบหู รสสัมผัสของเขาเย็นเยียบแต่ทว่าร้อนแรงในความรู้สึกของเซเรน “จงตัดสินใจเสียเซเรน... จะเป็น ‘ของผม’ ด้วยพันธะเลือด หรือจะออกไปเผชิญหน้ากับความตายที่พวกมันเตรียมไว้ให้ข้างนอกนั่น?” “คุณมันบ้า... คาลอส” เซเรนกัดริมฝีปากจนห้อเลือด ความเจ็บปวดจากการถูกพิษกัดกินภายในรุนแรงขึ้นจนเขาเกือบจะหมดสติ แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง... ที่มุมหนึ่งของห้องโถง ในเงามืดที่แสงสว่างส่องไม่ถึง มีร่างของใครคนหนึ่งยืนอยู่ บุคคลผู้นั้นสวมผ้าคลุมสีเงินยาวจรดพื้น ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดค่อยๆ เงยขึ้นเผยให้เห็นดวงตาที่คุ้นเคย... ดวงตาที่เซเรนคิดว่าตายไปตั้งแต่วันที่เขาถูกเนรเทศ “พี่ชาย...” เสียงพึมพำแผ่วเบาของเซเรนทำเอาคาลอสชะงักไปครู่ใหญ่ พลังเวทที่เขากำลังคุมไว้สั่นไหวเล็กน้อย ความโกลาหลภายนอกเงียบลงชั่วขณะ ราวกับว่าเวลากำลังหยุดหมุนเมื่อบุคคลที่สามก้าวพ้นเงามืดออกมาพร้อมกับกริชสีเงินที่อาบไปด้วยมนตราศักดิ์สิทธิ์ คาลอสหัวเราะหึในลำคอ แต่แววตากลับดำมืดลงจนน่ากลัว “อ้อ... ดูเหมือนว่า ‘ของขวัญ’ ชิ้นนี้จะไม่ได้มาแค่คนเดียวนะครับ เซเรน... คุณพร้อมจะดูผมบดขยี้พี่ชายที่คุณโหยหาให้แหลกคามือหรือยังครับ?” กริชในมือของพี่ชายเซเรนเรืองแสงจ้า มันไม่ได้พุ่งตรงมาที่คาลอส แต่กลับเล็งไปที่หัวใจของเซเรนโดยตรง... คาลอสคำรามก้องพร้อมกางปีกสีดำทมิฬปกคลุมร่างของคนรักไว้จนมืดมิด ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงกระซิบที่คุ้นเคยของศัตรูอีกคนกลับดังขึ้นข้างหลังเขา “ท่านจอมทัพ... พิษนั่นไม่ใช่ของสภาเวทมนตร์หรอกครับ... แต่มันคือน้ำตาของเทพีที่คุณเคยสังหารเมื่อร้อยปีก่อน... และคนที่จะต้องตายในวันนี้... ไม่ใช่เซเรน... แต่เป็นคุณ!” คมกริชปริศนาพุ่งทะลุเงาดำเข้ามาในความเร็วที่ไม่อาจหลบหลีกได้ คาลอสเบิกตากว้างขณะที่ความรู้สึกเย็นเฉียบแทรกซึมเข้าสู่กลางหลังของเขาพร้อมกับแรงปะทะที่สั่นคลอนหัวใจปีศาจ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดตอนนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ - ไฟเยอร์บลัด