ฝึกฝนขั้นสูงสุด

"หากเจ้ายังก้าวขาไม่พ้นวงเวทนี้ ข้าจะถือว่าเจ้าเลือกที่จะเป็นเพียงตุ๊กตากระเบื้องเคลือบให้ข้าเชยชมในกรงทองไปตลอดกาล เซเรน!" เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยอำนาจกดดันดังก้องไปทั่วห้องโถงฝึกฝนใต้ดิน คาลอสยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ทว่าในสายตาของเซเรน ชายผู้นี้กลับดูเหมือนขุนเขาที่ไม่มีวันปีนป่ายพ้น ร่างกายของเซเรนสั่นสะท้าน หยาดเหงื่อไหลซึมผ่านเสื้อผ้าเนื้อบางเปียกชุ่ม พลังเวทสีเงินยวงที่เคยไหลเวียนอย่างเชื่องเชื่อในกระแสเลือด บัดนี้กลับปั่นป่วนราวกับคลื่นพายุคลั่งที่พยายามฉีกกระชากร่างกายเขาจากภายใน "ผม... ยังทำได้" เซเรนเค้นเสียงตอบ ลมหายใจขาดห้วง ดวงตาสีฟ้าครามจ้องมองไปยังคาลอสด้วยความแน่วแน่ แม้ขาจะทรุดลงกับพื้นหินเย็นเยียบจนเข่าแทบแตกละเอียด คาลอสสาวเท้าเข้ามาใกล้ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดข้างหู มือหนาที่เปี่ยมไปด้วยไอสังหารปีศาจเอื้อมมาเชยคางเซเรนขึ้น บังคับให้เผชิญหน้ากับดวงตาที่วาวโรจน์ไปด้วยความหลงใหลและอำนาจ "เจ้ากำลังพยายามทำลายขีดจำกัด หรือกำลังฆ่าตัวตายกันแน่? ความโกรธแค้นที่ถูกหักหลังนั่นน่ะ... ปล่อยมันออกมาสิ อย่ากดมันไว้ใต้จิตใจที่แสนสะอาดบริสุทธิ์ของเจ้านั่น" "ถ้าผมทำ... คุณจะยังกล้าอยู่ใกล้ผมไหม?" เซเรนถามสวนกลับ เสียงสั่นเครือแต่ท้าทาย คาลอสแสยะยิ้ม ก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากที่ซีดเผือด "ต่อให้เจ้าจะแผดเผาโลกใบนี้ให้เหลือเพียงเถ้าถ่าน ข้าก็จะเป็นเพียงผู้เดียวที่ยืนเคียงข้างเจ้าในกองเพลิงนั้น ต่อให้ต้องโดนเจ้าทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี... นั่นก็คือสิทธิ์ที่ข้าพึงได้รับในฐานะคนรักของเจ้าไม่ใช่หรือ?" วินาทีนั้น เซเรนสัมผัสได้ถึงแรงกระตุ้นที่รุนแรงจนแทบคลั่ง เขาไม่ได้ฝืนควบคุมพลังอีกต่อไป แต่กลับปล่อยให้ความเจ็บปวดจากการถูกคนใกล้ชิดทรยศในอดีตพุ่งพล่านออกมาเหมือนเขื่อนที่แตกทะลัก พลังเวทมหาศาลสีม่วงดำเริ่มก่อตัวขึ้นรอบกาย พื้นหินใต้เท้าแตกร้าวเป็นวงกว้าง แรงอัดมหาศาลพุ่งเข้าปะทะกำแพงป้องกันที่คาลอสสร้างไว้จนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว คาลอสไม่ถอยหนี กลับกันเขายิ่งก้าวเข้าไปหา ท่ามกลางกระแสพลังที่เกือบจะฉีกเนื้อหนังของเขาเอง เขารับรู้ได้ว่าเซเรนกำลังรีดเค้นพลังขั้นสูงสุด—พลังที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็กำลังกัดกินอายุขัยของคนตรงหน้าอย่างหิวกระหาย "ดี... มาก... เซเรน" คาลอสพึมพำ รอยยิ้มพึงใจปรากฏบนใบหน้าคมสัน แม้เลือดจะซึมออกมาจากมุมปากจากการปะทะกับแรงดันมหาศาล เขากางแขนออกราวกับจะโอบกอดพายุนั้น "เอาอีก! ปลดปล่อยมันออกมาให้หมด ให้ข้าเห็นความงามที่แท้จริงของเจ้า!" เซเรนคำรามลั่น ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีเงินจัดจ้า ร่างกายลอยเคว้งกลางอากาศ พลังที่ถูกปลดปล่อยออกมาแผ่ซ่านไปทั่วอาณาเขตจนเกิดเป็นคลื่นกระแทกขนาดมหึมา ทว่าในชั่วขณะที่พลังของเขากำลังถึงจุดเดือดจนควบคุมไม่ได้ ร่างกายที่บอบช้ำของเขาก็เริ่มปริแตกราวกับเครื่องแก้วที่รับแรงกดดันไม่ไหว คาลอสเบิกตากว้าง เขาไม่ได้คาดคิดว่าพลังของเซเรนจะรุนแรงเกินกว่าที่เขาคำนวณไว้ สัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเขาสั่งให้พุ่งตัวเข้าไปคว้าตัวร่างที่กำลังร่วงหล่นลงมาในพริบตา ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะโอบกอดเซเรนไว้ในอ้อมแขน สัมผัสเย็นเยียบที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาดกลับแทรกซึมเข้ามาในบรรยากาศ รอยร้าวบนอากาศปรากฏขึ้นเหนือหัวของทั้งคู่ ประตูปริศนาที่ไม่ได้อยู่ในแผนการฝึกฝนถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาลจากภายนอก เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ไม่มีใครคาดคิดก้าวผ่านมิติเข้ามา พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของชายที่คาลอสเกลียดชังที่สุดในชีวิตดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล "การฝึกฝนจบลงแค่นี้ คาลอส... คืนตัวเซเรนให้ข้าได้แล้ว" คาลอสตวัดสายตาไปมองด้วยความเดือดดาล กอดเซเรนไว้แน่นจนแทบจมหายไปในอก พร้อมกับไอเวทสีดำทมิฬที่พุ่งทะลักออกมาปกคลุมทั่วห้องโถงจนมืดสนิท เซเรนที่หมดสติไปแล้วในอ้อมกอดเขากลับมีรอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก ราวกับเขารู้ตัวมาตลอดว่าเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้น ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดตอนนี้ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ - ไฟเยอร์บลัด