บาดแผลที่ใจ

"เจ้าเคยบอกว่าความศรัทธาคือเกราะที่แข็งแกร่งที่สุด แต่ดูสิ... เกราะที่ข้าอุตส่าห์ถักทอด้วยความไว้ใจ กลับกลายเป็นคมมีดที่กรีดลงมาบนหัวใจของข้าเอง" เสียงของเซเรนแหบพร่า สั่นเครือเหมือนสายพิณที่ขาดผึ่ง แววตาที่เคยฉายประกายอัจฉริยะแห่งเวทมนตร์บัดนี้กลับหม่นแสงลงราวกับเถ้าถ่านที่ไร้เชื้อไฟ ร่างบางทรุดลงนั่งกับพื้นหินเย็นเยียบภายในห้องลับใต้ปราสาทปีศาจ มือที่เคยจับคทาเวทมนตร์สั่นเทาขณะกุมหน้าอกด้านซ้าย ความเจ็บปวดจากการถูก 'คนใกล้ชิด' ที่เขาเคยเชื่อมั่นดั่งพี่น้องหักหลังนั้นไม่ได้มาจากคมดาบ แต่มันคือพิษร้ายที่แล่นพล่านอยู่ในกระแสเลือด คาลอสที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลขยับกายเข้ามาประชิดในเสี้ยววินาที จอมทัพปีศาจผู้เหี้ยมโหดไม่เคยแยแสต่อชะตากรรมของโลกใบนี้ แต่ในยามนี้ แววตาคมกริบของเขากลับสั่นไหวด้วยความห่วงหาที่แทบจะระเบิดออกมาเป็นเปลวเพลิง เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าเซเรน มือหนาหยาบกร้านจากการผ่านศึกสงครามเอื้อมไปเชยคางมนขึ้นอย่างแผ่วเบา สัมผัสของเขาอ่อนโยนราวกับกำลังถือครองอัญมณีที่เปราะบางที่สุดในจักรวาล "น้ำตาของเจ้า... มีค่าเกินกว่าจะเสียให้พวกมดปลวกเหล่านั้น" คาลอสเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ น้ำเสียงของเขามีอำนาจสะกดข่มบรรยากาศรอบข้างให้สงบนิ่ง "คนเหล่านั้นไม่คู่ควรแม้แต่จะเอ่ยชื่อเจ้าด้วยซ้ำ เซเรน" "ข้าแค่ไม่เข้าใจ... คาลอส" เซเรนหลบสายตา มือเล็กบีบไหล่หนาของอีกฝ่ายแน่น "ข้าให้ทุกอย่างที่ข้ามี ข้าปกป้องพวกเขาจากความมืดมิด แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการเนรเทศและการเหยียบย่ำ ความผิดของข้าคืออะไรกันแน่?" คาลอสนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดไว้แน่น อ้อมกอดของเขาเย็นเยียบแต่กลับให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด เขาซุกใบหน้าลงที่ซอกคอขาวเนียน สูดดมกลิ่นหอมจางๆ ที่เหมือนกับหยาดน้ำค้างยามเช้า—กลิ่นที่เขาเสพติดมากกว่าพลังอำนาจใดๆ ในใต้หล้า "ความผิดของเจ้าคือการที่เจ้ามีหัวใจที่งดงามเกินไปในโลกที่โสมมแห่งนี้ไงเล่า" คาลอสกระซิบข้างใบหู แรงกอดรัดทวีความรุนแรงขึ้นอย่างหวงแหน "ไม่ต้องร้องไห้อีกแล้วนะ ข้าจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากสิ่งใดจากเจ้าไปได้อีก แม้แต่ความหวัง... หากพวกเขาทำลายมัน ข้าจะสร้างมันขึ้นมาใหม่จากซากปรักหักพังของอาณาจักรที่เจ้าเคยรัก" "ท่านจะทำลายทุกอย่างจริงๆ หรือ..." เซเรนเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า แววตาตัดพ้อผสมปนเปกับความสับสน "โลกใบนี้มีคนบริสุทธิ์อยู่มากมาย ท่านจะสังหารพวกเขาเพียงเพราะความโกรธแค้นของข้าอย่างนั้นหรือ?" "สำหรับข้า โลกทั้งใบที่ปราศจากรอยยิ้มของเจ้า ก็เป็นเพียงกองขยะที่ไม่มีค่าอันใด" คาลอสเช็ดน้ำตาบนแก้มเนียนอย่างทนุถนอม สายตาของเขามืดดำลงด้วยเปลวเพลิงแห่งความคลั่งรัก "ข้าไม่ได้ทำเพื่อใครหน้าไหนทั้งนั้น ข้าทำเพื่อเจ้า... เซเรน เจ้าคือเจ้าของชีวิตและจิตวิญญาณของข้าแต่เพียงผู้เดียว" เซเรนเงียบไป จ้องมองใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับรูปสลักของเทพบุตรตกสวรรค์เบื้องหน้า ความอบอุ่นที่เขาได้รับจากคนตรงหน้ามันช่างขัดแย้งกับคำประกาศสงครามที่น่าสะพรึงกลัวนั้นเหลือเกิน ในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยบางอย่างตอบกลับ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดเบื้องหลัง เป็นเสียงฝีเท้าที่เขาคุ้นเคย... คุ้นเคยจนน่าใจหาย "ข้าคงจะมาขัดจังหวะช่วงเวลาซาบซึ้งใจของพวกเจ้าสินะ" เสียงนุ่มทุ้มที่เป็นเอกลักษณ์เอ่ยขึ้น พร้อมกับเงามืดที่ค่อยๆ เผยร่างของชายในชุดคลุมสีขาวสะอาดตา—บุคคลที่เซเรนเชื่อว่าสิ้นใจไปในสงครามครั้งก่อน เซเรนตัวแข็งทื่อทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ความเจ็บปวดจากความทรยศก่อนหน้านี้ดูจะเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่เขากำลังเห็นอยู่ตรงหน้า ร่างกายของเขาเริ่มสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อมือที่เคยกุมไหล่คาลอสเผลอบีบจนเล็บจิกเข้าเนื้อ คาลอสลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที แผ่รังสีแห่งการสังหารจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เขาก้าวไปบังเซเรนไว้ข้างหลังด้วยสัญชาตญาณสัตว์ร้ายที่หวงถิ่น "แก..." คาลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "ดูเหมือนว่าข้าจะปล่อยให้แมลงสาบตัวหนึ่งรอดชีวิตไปได้นานเกินไปจริงๆ" บุรุษในชุดคลุมขาวคลี่ยิ้มกว้าง แต่มันกลับเป็นยิ้มที่ไร้ซึ่งความหมายของมิตรภาพ เขาชูวัตถุบางอย่างในมือขึ้น—มันคือ 'ตราประทับแห่งเทพ' ที่เซเรนเคยทำหายไปในวันที่เขาถูกเนรเทศ "ข้าไม่ได้มาเพื่อตาย คาลอส..." ชายคนนั้นกล่าวพลางจ้องเขม็งไปที่เซเรน "ข้ามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของข้า... และเพื่อเตือนเซเรนว่า ข้อตกลงที่เจ้าทำไว้กับยมทูตในวันนั้น กำลังจะครบกำหนดในอีกไม่กี่ชั่วยามข้างหน้า" เซเรนหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นปราดจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ—สัญญาเลือดที่เขาทำไว้เพื่อรักษาชีวิตของคาลอส... กำลังถูกกัดกินจากภายใน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดของพันธะนี้ไปกับผมนะครับ - ไฟเยอร์บลัด